အတြင္း (၃၇)မင္း၊ အျပင္ (၃၇)မင္းနတ္မ်ား

အတြင္းမင္းနတ္မ်ားမွာ ပါေထယ်ဝဂ္ အာဋာနာဋိယသုတ္ပါဠိေတာ္၌ ပါရွိေသာ ၃၇-မင္းနတ္မ်ား ျဖစ္သည္။


   1. ဣႏၵနတ္
   2. ေသာမနတ္
   3. ဝ႐ုဏနတ္
   4. ဘာရဒြါဇနတ္
   5. ပဇာပတိနတ္
   6. စႏၵနတ္
   7. ကာမေသ႒နတ္
   8. ကိႏၷဳဃ႑ဳနတ္
   9. နိဃ႑ဳနတ္
   10. ပနာဒယကၡေသနာပတိနတ္
   11. ၾသပမညယကၡေသနာပတိနတ္
   12. ေဒဝသုတယကၡေသနာပတိနတ္
   13. စိတၱေသနယကၡေသနာပတိနတ္
   14. နေဠာရာဇယကၡေသနာပတိနတ္
   15. ဇေနသဘယကၡေသနာပတိနတ္
   16. သာတာဂိရိယကၡေသနာပတိနတ္
   17. ေဟမဝတယကၡေသနာပတိနတ္
   18. ပုဏၰယကၡေသနာပတိနတ္
   19. ကရတိယယကၡေသနာပတိနတ္
   20. သီဝကယကၡေသနာပတိနတ္
   21. ပုစလိႏၵယကၡေသနာပတိနတ္
   22. ေဝသာမိတၱယကၡေသနာပတိနတ္
   23. ယုဂႏၶရယကၡေသနာပတိနတ္
   24. ေဂါပါလယကၡေသနာပတိနတ္
   25. သုပၸေရာဓယကၡေသနာပတိနတ္
   26. ဟိရိယကၡေသနာပတိနတ္
   27. ေနတၱိယကၡေသနာပတိနတ္
   28. မႏၵိယယကၡေသနာပတိနတ္
   29. ပၪၥလစ႑ယကၡေသနာပတိနတ္
   30. အာဠာဝကယကၡေသနာပတိနတ္
   31. ပဇၨဳႏၷယကၡေသနာပတိနတ္
   32. သုမနယကၡေသနာပတိနတ္
   33. သုမုဒယကၡေသနာပတိနတ္
   34. ဒဝိမုခယကၡေသနာပတိနတ္
   35. မဏိယကၡေသနာပတိနတ္
   36. မာဏိဓရယကၡေသနာပတိနတ္
   37. ေသရိသကယကၡေသနာပတိနတ္။


အျပင္ ၃၇ မင္းနတ္မ်ားမွာ-
 
   1. သိၾကားနတ္
   2. မဟာဂီရိနတ္
   3. ႏွမေတာ္ေတာင္ႀကီးရွင္နတ္
   4. ေရႊနေပနတ္
   5. သံုးပန္လွနတ္
   6. ေတာင္ငူရွင္မင္းေခါင္နတ္
   7. မင္းတရားနတ္
   8. သံေတာ္ခံနတ္
   9. ေရႊေနာ္ရထာနတ္
   10. ဝေအာင္စြာမႀကီးနတ္
   11. ငါးစီးရွင္နတ္
   12. ေအာင္ပင္လယ္ဆင္ျဖဴရွင္နတ္
   13. ေတာင္မႀကီးနတ္
   14. ေျမာက္မင္းရွင္ျဖဴနတ္
   15. ရွင္ေတာ္နတ္
   16. ေညာင္ခ်င္းနတ္
   17. တပင္ေရႊထီးနတ္
   18. မင္းရဲေအာင္ထင္နတ္
   19. ေရႊစစ္သင္နတ္
   20. ဝမယ္ေတာ္ေရႊစကားနတ္
   21. ေမာင္းဖိုးတူနတ္
   22. ယြန္းဘုရင္နတ္
   23. ေမာင္မင္းျဖဴနတ္
   24. မႏၱေလးဘိုးေတာ္နတ္
   25. ေရႊဖ်ဥ္းႀကီးနတ္
   26. ေရႊဖ်ဥ္းငယ္နတ္
   27. ဒါန္းေမာင္ရွင္နတ္
   28. ထီးျဖဴေဆာင္းနတ္
   29. ထီးျဖဴေဆာင္းမယ္ေတာ္နတ္
   30. ဝပရိမၼရွင္မင္းေခါင္နတ္
   31. မင္းစည္သူနတ္
   32. မင္းေက်ာ္စြာနတ္
   33. ေျမာက္ဘက္ရွင္မနတ္
   34. အေနာက္မိဖုရားနတ္
   35. ရွင္ကုန္းနတ္
   36. ရွင္ကြနတ္
   37. ရွင္နဲမိနတ္။

ၿပိတၱာ

"ၿပိတၱာ" ဟူေသာစကားရပ္သည္ "ေပတၱိ" ဟူေသာ ပါဠိမွဆင္းသက္၍ ၿပိတၱာဟု
ျမန္မာေ၀ါဟာရအားျဖင့္ ေခၚစမွတ္ျပဳၾကသည္။
   *သုခေတာ ပကေ႒နဣတာ ဂတာတိေပတာ* ခ်မ္းသာသုခအေပါင္းမွ ေ၀းကြာေသာသတၱ၀ါမ်ားကို
"ၿပိတၱာ" ဟုေခၚသည္။

၎တို႔အတြက္ သီးျခားဘံု မရွိေခ်။ ၿပိတၱာမ်ားသည္ လူ႔ျပည္ေလာကအတြင္းမွာပင္
ေတာေတာင္၊ ျမစ္ေခ်ာင္း၊ ေတာင္ေစာင္း၊ လႈိဏ္ဂူ၊ သုႆန္ စေသာအရပ္မ်ားကို မွီခို၍
ဆင္းရဲစြာ ခံစားေနရေလသည့္ သတၱ၀ါတစ္မ်ဳိးျဖစ္ေလသည္။ ဤ"ၿပိတၱာ"မ်ားတြင္ တေစၦ ၊
သရဲ၊ မွင္စာ၊ သဘက္၊ ဘီလူးစသည္ျဖင့္ အမ်ဳိးေပါင္းမ်ားစြာရွိသည္။
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မစားရ မေသာက္ရေခ်။ အခ်ဳိ႕မွာ လူတို႔၏ ထမင္းလံုး၊ ဟင္းသိုး၊
သလိပ္၊ ခၽြဲ၊ တံေတြး၊ မစင္၊ အရိအရြဲ စသည္တို႔ကိုသာ စားေသာက္ၾကရသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ
ငရဲသားမ်ား ကဲ့သို႔ပင္ လြန္စြာဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ၾကသည္။ မိမိျပဳခဲ့ေသာ
မေကာင္းမႈျဖင့္ တမင္းငတ္ျခင္း၊ ေရမြတ္သိပ္ျခင္း စေသာ ဆင္းရဲကို ခံစားလွ်က္
ႏွစ္ေပါင္းရာေထာင္ သိန္းသန္းမက ဘုရားတစ္ဆူႏွင့္ တစ္ဆူအၾကားေသာ္လည္း
မကၽြတ္မလြတ္ႏိုင္ဘဲေနၾကရသည္။ ထိုမွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး ထမင္းတစ္လံုး
ေရတစ္ေပါက္မွ် မစားမေသာက္ရဘဲ မိမိျပဳခဲ့ေသာ အကုသိုလ္ ကံ မကုန္ေသး ေသာေၾကာင့္
ေသဆံုးျခင္းမရွိဘဲ အသားအေသြးမရွိ အေရ အေၾကာ အ႐ိုးမ်ားသာရွိၿပီးလွ်င္
အလြန္ဆိုးရြားေသာ အဆင္းျဖင့္ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ဖြယ္ရာ ႐ုပ္အဆင္းျဖင့္
တည္ရွိေလသည္။ ၿပိတၱာမ်ဳိးမ်ားစြာထဲမွ ၿပိတၱာေလးမ်ဳိးကို ေဖၚျပလိုသည္။

   1. ပရဒတၱဴပဇိ၀ိက ၿပိတၱာ
   2. ခုပၸိပါသိက ၿပိတၱာ
   3. နိဇၥ်မတဏွိက ၿပိတၱာ
   4. ကာလကဥၥိက ၿပိတၱာ

   (၁) သူတစ္ပါးတို႔ ေပးအပ္ေသာ အ၀တ္အစားစသည္ကို မွီ၍ အသက္ရွင္တတ္ေသာ
ၿပိတၱာမ်ဳိးသည္ ပရဒတၱဴပဇိ၀ိက ၿပိတၱာမ်ဳိး

ျဖစ္သည္။
   (၂) ထမင္းငတ္ျခင္း၊ ေရမြတ္သိပ္ျခင္း စသည္ျဖင့္ အျမဲအႏွိပ္စက္ခံေနရေသာ
ၿပိတၱာမ်ဳိးသည္ ခုပၸိပါသိက ၿပိတၱာမ်ဳိးျဖစ္သည္။ (၃) ခံတြင္းမွ အျမဲမျပတ္
မီးတဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္မႈဒုကၡျဖင့္ ပူပန္ျခင္းျပင္းစြာ ခံစားေနရေသာအခါ၀ယ္
ေရငတ္မြတ္ျခင္း

ျဖစ္၍ စားေသာက္လိုေသာ အာသာတဏွာရွိေသာ ၿပိတၱာမ်ဳိးသည္ နိဇၥ်မတဏွိက
ၿပိတၱာမ်ဳိးျဖစ္သည္။
   (၄) သံုးဂါ၀ုတ္မွ်ေလာက္ေသာ ခႏၶာကိုယ္အတၱေဘာႀကီးရွိလ်က္ အားနည္းေသာ
အသားအေသြးရွိသျဖင့္ သစ္ရြက္ေျခာက္ကဲ့သို႔

အ႐ိုးက်ဲက်ဲရွိလ်က္ ပုဇြန္မ်က္စိကဲ့သို႔ ထြက္ေသာမ်က္စိရွိေသာ ၿပိတၱာမ်ဳိးသည္
ကာလကဥၥိက ၿပိတၱာမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ထိုၿပိတၱာမ်ဳိးသည္ ဦးေခါင္းထိပ္အလယ္၌
အပ္နဖားေပါက္ေလာက္မွ်ေသာ ပါးစပ္ေပါက္ငယ္ရွိသည္။ ထိုပါးစပ္ေပါက္ျဖင့္
သံုးဂါ၀ုတ္ရွိေသာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ၀လင္ေအာင္ မစားႏိုင္ပါေပ။
လူ႔ျပည္ေလာကတြင္ျဖစ္ရစဥ္ ျငဴစူ၀န္တိုျခင္းမ်ား၍ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း
လွဴဒါန္းေပးကမ္းျခင္းမရွိ၊ သူတပါး ေပးကမ္း လွဴဒါန္းသည္ကိုလည္း တားျမစ္၍
အႏၱရာယ္ျပဳတတ္သူမ်ားသည္ ၿပိတၱာဘ၀သို႔ ေရာက္တတ္ၾကေပသည္။

သူရႆတီကိုးကြယ္မႈ

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ အခ်ိဳ႔၏ဘုရားစင္တြင္လည္းေကာင္း၊ ဘုရားရင္ျပင္ အခ်ိဳ႔ေပၚ
တြင္လည္းေကာင္း၊ ယခုအခါေရာက္ရွိေနေသာ သူရႆတီမွာ စင္စစ္အားျဖင္႔ ျဗာဟၼဏဟိႏၵဴ
တို႔လက္ခံထားေသာနတ္သမီးတစ္ပါးသာလွ်င္ျဖစ္သည္။
သူရႆတီဟူေသာအမည္မွာ သကၠတဘာသာ စကားသရသြတိကိုပါ႒ိမွျပန္ကာ ျမန္မာ
အသံျဖင္႔ေခၚေ၀ၚထားေသာ အမည္းျဖစ္သည္။
သကၠတပုဒ္သရကို သရသ္ႏွင္႔၀တိဟူ၍ ပုဒ္ခြဲႏိုင္သည္။ အခ်ိဳ႔ ပညာရွင္တို႔က သရသ္၌
"သ"သည္အတူတကြျဖစ္ျခင္း၊ "ရသ္"သည္ ေရဟူေသာအနက္ ခ်ိဳျမိန္ျခင္းဟူေသာ အနက္ျဖစ္သည္။
"၀တိ"မွာရွိသည္။ ပိုင္ဆိုင္သူဟူေသာအနက္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ သရသြတိ ကို
"ေရႏွင္႔အတူတကြရွိေသာ"နတ္သမီး၊ ခ်ိဳသာစြာေျပာဆိုေလ႔ရွိေသာ နတ္သမီးဟု
မွတ္ဖြယ္ရွိသည္။
သရသြတိသည္ ယခုေခတ္ပန္ဂ်ပ္ျပည္နယ္ရွိ ဆရဆြတိျမစ္ကို ေစာင္႔ေသာနတ္ျဖစ္ သည္ဟု
အခ်ိဳ႔ကယူဆၾကသည္။ ေ႐ွးဦးကျမစ္ေစာင္႔နတ္ ျဖစ္ခဲ႔သည္႔ သရသြတိ ေ၀ဒေခတ္ ၌
ဖန္ဆင္းရွင္ ဣႆရ၏သမီေတာ္ ျဖစ္ခဲ႔သည္ဟုယူဆခဲ႔ၾကသည္။ ေ၀ဒေခတ္ေႏွာင္း
ျဗဟၼဏက်မ္းစာမ်ား ထြန္းကားခ်ိန္တြင္ ဣႆရကို ျဗဟၼာအျဖစ္
ေျပာင္းလဲသံုးႏႈန္းလာခဲ႔ၾက သည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ သရသြတိသည္ ဖန္ဆင္းရွင္ ျဗဟၼာ၏
ၾကင္ယာေတာ္နတ္သမီး တစ္ပါး ျဖစ္သည္ဟု ခံယူလာၾကသည္။ စာေပပညာႏွင္႔
ႏႈတ္မႈပညာမ်ားကို ေစာင္႔ေ႐ွာက္သည္ဟု လည္းယံုၾကည္ခဲ႔ၾကသည္။
ျမန္မာတို႔၏ ကိုးကြယ္မႈတြင္ကား၊ သူရႆတီသည္ တႏၲရ၀ါဒီ မဟာယာနဂိုဏ္းသား တို႔မွ
တစ္ဆင္႔ ပုဂံေခတ္ကတည္းက ေနရာရလာခဲ႔ေသာ နတ္သမီးျဖစ္သည္။ပုဂံေခတ္အေနာ္ရ ထာ
လက္ထပ္၌ ေ႐ႊစည္းခံုဘုရား တံတိုင္းအတြင္းတြင္ နတ္႐ုပ္အခ်ိဳ႔ထားရွိသည္။ ထိုေခတ္
လူတို႔ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ေသာ နတ္မ်ားသည္ ဗုဒၼျမတ္စြာကို
႐ိုက်ိဳးရွိခိုးသူမ်ားျဖစ္သည္။ ေစာင္႔ေရွာက္ရသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟူေသာ
အဓိပၸာယ္ေပါက္ေအာင္ အေနာ္ရထာကၾကံေဆာင္ခဲ႔ ျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုသို႔ေ႐ႊစည္းခံုဘုရား၏တံတုိင္းအတြင္း ထားေသာနတ္႐ုပ္(၃၇)ခု အနက္
သူရႆတီသည္အမွတ္စဥ္(၉)တြင္ပါ၀င္သည္။ နတ္၀တ္တန္ဆာဆင္ကာ ဟသၤာငွက္ေပၚတြင္ ထိုင္၍
လက္ႏွစ္ဘက္၌ ၾကာပန္းကိုကိုင္ေနဟန္ ျဖင္႔သူရႆတီကိုထုလုပ္ထားသည္။ ဟသၤာ ငွက္သည္
ေရတြင္က်က္စားေသာငွက္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင္႔ ေရကိုပိုင္သူျမစ္ေစာင္႔နတ္၊ သူရႆတီ
၏စီးေတာ္ယာဥ္ အျဖစ္သတ္မွတ္ထားျခင္းျဖစ္ဟန္ တူသည္။
ျဗဟၼာ၏ၾကင္ယာေတာ္ သူရသြတိကို ျမန္မာတို႔က သူရႆတီဟုအသံထြက္ေျပာင္းလဲ ေခၚေ၀ၚကာ
ပိဋကတ္သံုးပံု ေစာင္႔နတ္သမီးဟုယူဆကိုးကြယ္ၾကသည္။ သူရႆတီသည္ အတတ္ပညာက်က္သေရမဂၤလာ
တုိ႔ကိုေပးႏိုင္သည္ဟုယံုၾကည္ၾကသည္။ သူရႆတီဂါထာ၊ သူရႆတီ မႏၲန္၊ သူရႆတီအင္း၊
သူရႆတီေမွာ္စသည္ျဖင္႔ အစီအရင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျပဳလုပ္ ေဆာင္႐ြက္ၾကသည္။
(ျမန္မာစြယ္စံုက်မ္း အတြဲ (၁၃)စာ-၁၆၈-၁၆၉)။ ဤတြင္ သူရႆတီ ကိုေလာကီအတတ္မ်ား
အတြက္သာအသံုးျပဳေၾကာင္း သတိျပဳသင္႔ေပသည္။
ဗုဒၶဘာသာတႏၲရ၀ါဒီ တို႔သည္ျဗဟၼဏတို႔၏ ဘုရားအဆူဆူ၀ါဒကို သေဘာက်ကာ၊ မဟာယာန
ဗုဒၶဘာသာအတြင္းသို႔ဘုရားအဆူဆူ၊ ဘုရားေလာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို သြတ္သြင္းခဲ႔ၾက သည္။
အလားတူပင္ ျဗာဟၼဏ၀ါဒတစ္ျဖစ္လဲ ဟိႏၵဴဘာသာကလက္ခံထားသည္႔ နတ္ဘုရား တို႔၏ၾကင္ယာေတာ္
နတ္ဘုရားမ(နတ္သမီး)မ်ားကို ကိုးကြယ္မႈကိုလည္းမဟာယာန ဗုဒၶဘာ သာတြင္ ပံုတူကူးခ်ကာ
တာရာေဒ၀ီ၊ မဟာေဒ၀ီ၊ ပရ၀တီ၊ စသည္ျဖင္႔နတ္ဘုရားမ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကိုဖန္တီးလက္ခံ
ခဲ႔ၾကသည္။
ျမန္မာတႏၲရ၀ါဒီတို႔ကား၊ အိႏၵိယတႏၲရ၀ါဒီ တို႔ထက္ပင္လက္သြက္ကာျဗဟၼာ၏ၾကင္ ယာေတာ္
သူရသြတိကို သူရႆတီအျဖစ္ျမန္မာမႈျပဳခဲ႔ၾကသည္။ ပိဋကတ္သံုးပံုေစာင္႔သူအျဖစ္
ဖန္တီးခဲ႔ၾကသည္။ ဤသုိ႔ျဖင္႔ သ သူရသြတိသည္ ပုဂံေခတ္ ကတည္းကပင္ အတြင္း(၃၇)
မင္းစာရင္း၀င္ ျဖစ္လာခဲ႔ရေပသည္။
နတ္သမီးကိုးကြယ္မႈအစဥ္အလာကို အိႏၵိယသားတို႔သည္ ေ၀ဒေခတ္မတိုင္မီက ကမၻာ
ဦးစိုက္ပ်ိဳးေရးသမားမ်ား ဘ၀ကတည္းကလက္ခံက်င္႔သံုးခဲ႔ၾကသည္။
ယခုေခတ္ပန္ဂ်ပ္ျပည္နယ္
႐ွိ အိႏၵဳျမစ္၀ွမ္းတြင္ခရစ္ၾကိဳႏွစ္ ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ခန္႔က
ထြန္းကားခဲ႔ေသာအိႏၵဳျမစ္၀ွမ္း ယဥ္ေက်းမႈေခတ္ကတည္းက ကိုးကြယ္ခဲ႔ၾကသည္႔
ေၾကးသြန္းနတ္သမီး႐ုပ္ထုမ်ားကို ေ႐ွး ေဟာင္းသုေတသီတို႔ ေတြ႔႐ွိၾကရသည္။
ထိုနတ္သမီး ႐ုပ္ထုတို႔ကို အိႏၵိဳ ျမစ္၀ွမ္းသားတို႔က မည္သုိ႔ေခၚေ၀ၚခဲ႔သည္ကို
အတိအက် မသိရေသာ္လည္း၊ သုေတသီမ်ားကမူ မိခင္နတ္သမီး ဟုလည္းေကာင္း၊
႐ြာ႐ွင္နတ္သမီး  ဟု လည္းေကာင္း၊ မယ္ေတာ္ႀကီး  ဟု လည္းေကာင္း ေခၚေ၀ၚ ထားသည္။
အိႏၵဳျမစ္၀ွမ္း ယဥ္ေက်းမႈေခတ္ကတည္းက နတ္သမီးကိုးကြယ္မႈကို လက္ခံခဲ႔ေသာ
အိႏၵိယသားတို႔သည္ ေ၀ဒေခတ္၌လည္းအလားတူနတ္သမီး ကိုးကြယ္မႈကိုလက္ခံက်င္႔သံုးခဲ႔ၾက
သည္။ ေ၀ဒေခတ္အေတြးအေခၚ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ျဗာဟၼဏ၀ါဒဟု ေခၚေ၀ၚ ထားရာ ျဗာဟၼဏ
၀ါဒ၌လည္း နတ္သမီးမ်ားကို ဆက္လက္ကိုးကြယ္ခဲ႔ၾကသည္။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာ သာ၌မူ
ဖန္ဆင္း႐ွင္ျဗဟၼာ ကိုပယ္ၿပီးျဖစ္ရာ ျဗဟၼာ၏ ၾကင္ရာေတာ္နတ္သမီးႏွင္႔ တကြအျခား
နတ္သမီးမ်ား၊ ႏတ္ဘုရား မ်ားကိုကိုးကြယ္ရန္မလိုေတာ႔ေခ်။
သူဂၤမင္းဆက္၊ ကုသွ်န္ မင္းဆက္တို႕လက္ထက္ေရာက္ေသာအခါ ျဗဟၼဏ၀ါဒ ျပန္
လည္အားေကာင္းလာၿပီး၊ ဗုဒၶဘာသာကို ႏွိမ္နင္းလာသည္။ ထိုအခါမိမိတို႔ရပ္တည္ေရးအတြက္
ဗုဒၶဘာသာအေတြးအျမင္ က်င္႔စဥ္မ်ားကို ျဗာဟၼဏတို႔အလိုက်ျဖစ္ေစရန္
ေျပာင္းလဲက်င္႔သံုးခဲ႔ ၾကရသည္။ ထိုသို႔က်င္႔သံုးရာမွေပၚေပါက္လာေသာ
မဟာယာနဗုဒၼဘာသာ၌မူ၊ နတ္ဘုရားအ မ်ိဳးမ်ိဳးကိုပါ လက္ခံကိုးကြယ္လာခဲ႔သည္။
အိႏၵိယမွ ဗုဒၼဘာသာတႏၲရ၀ါဒီတို႔သည္ ဘေဂၤါျပည္နယ္မွတစ္ဆင္႔ အထက္ျမန္မာႏိုင္ငံ
သို႔ သေရေခတၲရာေခတ္ကပင္ ၀င္ေရာက္ေျခကုပ္ယူခဲ႔ၾကသည္။ ထိုသုိ႔ေျခကုပ္ယူခဲ႔ေၾကာင္း
သေရေခတၲရာၿမိဳ႔ေဟာင္း(ေမွာ္ဇာ)မွတူးေဖာ္ေတြ႔ရွိရေသာ ဘုရားေလာင္းပံုပါ႐ွိေသာ
အုတ္ခြက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးမ်ားႏွင္႔ေ႐ွးေဟာင္း ပစၥည္းမ်ားကသက္ေသ ခံေနေပသည္။
တႏၲရ၀ါဒီတို႔၏ အေတြး အေခၚမ်ားႏွင္႔က်င္႔စဥ္မ်ားသည္ ပုဂံေခတ္တြင္လည္း
တြင္က်ယ္ေလရာ၊ အေနာ္ရထာမင္းက သာသနာသန္႔ရွင္း၊ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၼဘာသာထြန္းကားေရး
ျပဳလုပ္ေသာအခါ၊ အသြင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေဆာင္ကာ တိမ္းေ႐ွာင္ထြက္သြားခဲ႔ၾကသည္။ ထိုသို႔
တိမ္းေ႐ွာင္ထြက္သြားၾကရာ၌ သူရႆတီ သည္ တိမ္းျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္ မသြားဘဲ၊
ေ႐ႊစည္းခံုတံတိုင္းအတြင္း၌ ပံုေတာ္ႏွင္႔တကြေနရာရ သြားခဲ႔သည္။
အိႏၵိယသားတို႔သည္ နတ္သမီးမ်ားကိုပထ၀ီမာတာ (ေျမေစာင္႔မယ္ေတာ္)၊ မဟာမာတာ
(မယ္ေတာ္ႀကီး)စသည္ျဖင္႔ သံုးႏႈန္းေခၚေ၀ၚခဲ႔ၾကသည္။ ထိုအေခၚအေ၀ၚမ်ားကိုလိုက္၍
ျမန္မာတို႔ သည္ယခုအခါ မယ္ေတာ္၊ မယ္ေတာ္ႀကီး စသည္ျဖင္႔သံုးႏွဳန္းေနၾကသည္။ ဤသို႔
သံုးႏႈန္းၾက ပါက သူရႆတီသည္ ေ႐ွးဦးမယ္ေတာ္ႀကီး တစ္ဦးျဖစ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။
အတြင္း(၃၇) မင္း အမွတ္စဥ္(၈) တြင္ေဖာ္ျပထားသည္႔ စဏီနတ္သမီးမွာလည္း
သူရႆတီကဲ႔သို႔ပင္ ျမန္မာတို႔ ေ႐ွးဦးလက္ခံခဲ႔ေသာ မယ္ေတာ္ႀကီးတစ္ပါးျဖစ္သည္။

*သုညကို စတင္ေပၚေပါက္လာပံု*

လူသားတို႕ရဲ႕ အၾကီးက်ယ္ဆံုး တီထြင္မွဳဟာ သုညျဖစ္တယ္လို႕ ထင္ျမင္ယူဆၾကပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ...သုညရဲ႕ အကူအညီေၾကာင့္သာ အဆင္ျမင့္ သခ်ၤာေတြ
တိုးတက္ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ခဲ့လို႕ ျဖစ္ပါတယ္။ သုညကို စတင္တီထြင္သူေတြဟာ အိႏၵိယျပည္က
ဟိႏၵဴေတြျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ အဲဒီတီထြင္မွဳကို အာရပ္ကုန္သည္ေတြက
ဥေရာပတိုက္သို႕ ယူေဆာင္လာၾကတယ္။ ဟိႏၵဴအာရပ္စနစ္လို႕ သိရွိေခၚေ၀ၚၾကတယ္။
အဲဒီစနစ္မွာ အေရအတြက္အားလံုးကို ဂဏန္းကိုးလံုးနဲ႕ ေရးၾကတယ္။ ဆိုလိုတာက
တစ္ကေနကိုးထိ ဂဏန္းကိုးလံုးအနက္ တစ္ခုခုနဲ႕ သုညကို တြဲဖက္ေရးသားတာပါ။
(ဂဏန္းတစ္လံုးစီကို) ေရးတဲ့ေနရာအေနအထားေပၚမူတည္ၿပီးေတာ့ အဲဒီဂဏန္းတစ္လံုးစီမွာ
တန္ဖိုးရွိပါတယ္။ (ခု၊ ဆယ္၊ ရာ၊ ေထာင္ စတဲ့ေနရာ အေနအထားေပၚမူတည္ၿပီး 
အဲဒီကိန္းဂဏန္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို သတ္မွတ္ပါတယ္)။ ေရာမလူမ်ိဳးေတြရဲ႕
ေရတြက္ပံုစနစ္မွာ သူညမပါပါဘူး၊ သုညကို တီထြင္မွဳက ဒႆမေနရာကို ေဖာ္ျပဖို႕အတြက္
အသံုးျပဳရတဲ့ စာလံုးေတြ၊ စာေတြကို ဖယ္ထုတ္ႏိုင္တယ္။ အေရအတြက္တစ္ခုမွာ
သူရဲ႕တန္ဖိုးကို ျပဖို႕အတြက္ (ျပခ်င္တဲ့) ကိန္းဂဏန္းရဲ႕ ေနရာကို အသံုးျပဳဖို႕
ျဖစ္ပါတယ္။

*သဒၵါ ကို ဘာေၾကာင့္ ကၽြႏု္ပ္တို႕ သိကၽြမ္းနားလည္ရမွာလဲ...?*

သဒၵါဆိုတာ... ဘာသာစကားရဲ႕ အသံုးအႏွံဳးနဲ႕ ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္ပံုတို႕ကို ေလ့လာတဲ့
အတတ္ပညာတစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ စကားေျပာတဲ့အခါမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္..
စာေရးတဲ့အခါမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မွန္ကန္ၿပီး နည္းလမ္းက်မွဳေတြရွိေအာင္၊ သဒၵါက
သင္ျပလမ္းညႊန္ေပးတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ထံုးတမ္းနည္းလမ္းက်မွဳေတြ
လိုအပ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း ရွင္းျပေပးတယ္။ သဒၵါေလ့လာမွဳက ဘာသာစကားကို
တိုးတက္ေကာင္းမြန္ေစတယ္။ ပိုၿပီး ထိထိမိမိ၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း၊ ပီပီျပင္ျပင္၊
တိတိက်က် ျဖစ္ေစတယ္။ စိတ္ပါ၀င္စားလာေစတယ္၊ အေျခခံသဒၵါစည္းမ်ဥ္းေတြကေတာ့
ဘာသာစကားေတြ ကြဲျပားတာနဲ႕အမွ် စည္းမ်ဥ္းေတြကလည္း ကြဲျပားျခားနားပါတယ္။
လူေတြရဲ႕လိုအင္..လူေတြရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားရင္ သဒၵါကလည္း
ေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။ ဘာသာစကားတစ္ခုရဲ႕ စကားေတြကို အမ်ိဳးအစား
ရွစ္မ်ိဳးပိုင္းျခားထားပါတယ္။ ၀ါစကၤရွစ္မ်ိဳးလို႕ေခၚတာေပါ့။ သူတို႕ေတြကေတာ့
"နာမ္၊ နာမ္စား၊ ၾကိယာ၊ ၾကိယာ၀ိေသသန၊ ၀ိဘတ္(ဦးစီးပုဒ္)၊ သမၺႏၵၶ (အဆက္ပုဒ္)နဲ႕
အာေမဋိတ္" တို႕ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

Computer နဲ႔ အၿမဲ အလုပ္လုပ္မယ္ဆိုရင္

ယေန႔ေခတ္ကာလ လုပ္ငန္းခြင္ေတြမွာ Computer နဲ႔ အၿမဲ အလုပ္လုပ္ေနၾကရပါၿပီ။ Computer ရဲ႕ Monitor ကုိပဲ တစ္ခ်ိန္လုံး ၾကည့္ေနရေတာ့ Monitor က ထုတ္လႊတ္တဲ့ ေရာင္ျခည္ေၾကာင့္ မ်က္စိေတြ အနည္းနဲ႔အမ်ား ဆုိသလုိ ေဘးဥပါဒ္ ျဖစ္လာၾကပါၿပီ။ ေခါင္းကုိက္၊ ဇက္ေၾကာတက္ ေ၀ဒနာလည္း အားလုံးလုိလုိ ခံစားေနၾကရပါၿပီ။ Computer ကုိ အလုပ္ထဲမွာ သုံးတာျဖစ္ျဖစ္၊ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ သုံးတာပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်က္စိေတြကို အားစုိက္ထုတ္ ရ တာပါပဲ။ ၾကာလာရင္ မ်က္စိေတြ နာက်င္လာမယ္။ ယားယံလာမယ္။ ေျခာက္ေသြ႕လာမယ္။ အျမင္ေတြ၀ါးၿပီး ျမင္ကြင္းႏွစ္ထပ္ျဖစ္လာမယ္။ Monitor ကေန မ်က္စိကုိခြာၿပီး တျခားကုိၾကည့္လုိက္တာနဲ႔ အေရာင္ေတြကို ျမင္ေန မယ္။ အလင္းေရာင္ကို ၾကည့္ရင္ မ်က္စိစူးမယ္။ အဲဒီလုိ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္ အလုပ္ကို ၾကာရွည္အာ႐ုံစုိက္ႏုိင္ဖုိ႔ ခဲယဥ္း သြားပါၿပီ။ ဆုိးရြားလွတ့ဲ ေရာဂါႀကီးတစ္ခု မဟုတ္ေပမယ့္လည္း စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရတာပါပဲ။ Computer နဲ႔ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ လုပ္ငန္းသဘာ၀ကို ဘယ္လုိမွ ေျပာင္းလဲပစ္ဖုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့လည္း မ်က္စိအားစုိက္ထုတ္မႈက ေလ်ာ့နည္းေအာင္၊ မ်က္စိကုိ အနား ေပး နည္းေလးေတြကိုပဲ က်င့္သုံးရေတာ့မွာပါပဲ။ မ်က္စိေလ့က်င့္ခန္းေလးလုပ္ၿပီး မ်က္စိအားစိုက္ထုတ္မႈ ကို သက္သာေစႏုိင္ပါတယ္။ သင့္မ်က္ႏွာေရ႕ွတည့္တည့္မွာ လက္ညႈိးေထာင္ၿပီး လက္ညႈိးကို စူးစုိက္ၾကည့္ပါ။ ထုိ႔ ေနာက္ သင့္လက္ညႈိးကို တေျဖးေျဖးခ်င္း မ်က္ႏွာမွ ေ၀းရာသုိ႔ေရႊ႕ၿပီး မ်က္စိအၾကည့္ကို အကြာအေ၀းအတန္ငယ္ ကြာေ၀းေသာ အရာမ်ားေပၚသုိ႔ ေရႊ႕ေပးပါ။ ထို႔ေနာက္ သင့္လက္ညႈိးကို မ်က္ႏွာေရွ႕သုိ႔ ျပန္လည္ထားၿပီး စူးစုိက္ ၾကည့္ပါ။ ၿပီးေနာက္ (၈)ေပအကြာတြင္ရွိေသာ အရာမ်ားကို စကၠန္႔အနည္းငယ္ၾကာေအာင္ စူးစုိက္ၾကည့္ေပးပါ။ သည္ေလ့က်င့္ခန္းကို တစ္ေန႔ကို အနည္းဆုံး (၃)ႀကိမ္ခန္႔ ျပဳလုပ္ေပးပါ။ သင့္ေတာ္ မွန္ကန္ေသာ မ်က္မွန္၊ မ်က္ကပ္မွန္တုိ႔ကိုသာ ၀တ္ဆင္ပါ။ အခ်ဳိ႕ေသာ မ်က္မွန္ မွန္ဘီလူးမ်ား သည္ စာဖတ္ရန္အတြက္ စီမံထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ computer အသုံးျပဳရန္ မသင့္ေလ်ာ္လွပါဘူး။
သင့္အလုပ္စားပဲြကို သင့္မ်က္စိႏွင့္အဆင္ေျပေအာင္ စီစဥ္ထားျခင္းျဖင့္ သက္ေတာင့္သက္သာ ျဖစ္ေစႏုိင္ပါ တယ္။ Monitor ကုိ သင့္မ်က္စိေရွ႕ ၁၈ လက္မ မွ ၃၀ လက္မအတြင္း ေနရာတြင္ထားပါ။ အရြယ္အစားေသး ေသာ စာလုံးမ်ားကို ဖတ္ေသာအခါ Font အရြယ္အစားကုိ ႀကီးေပးပါ။
Monitor ကုိ မ်က္စိႏွင့္တည့္တည့္ေနရာတြင္ထားၿပီး အေပၚေအာက္ေရႊ႕ၾကည့္ေသာအခါ အဆင္ေျပပါေစ။ အကယ္၍ Monitor သည္ သိပ္ျမင္လြန္းေနလွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ နိမ့္လြန္းလွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သင့္ လည္ပင္းနာက်င္မႈကုိ ျဖစ္ေစႏိုင္သည္။
အကယ္၍ သင့္ Monitor ကို CPU (Central Processing Unit) ေပၚတြင္ တင္ထားမည္ဆုိလွ်င္ CPU ကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ခ်ထားပါ။ အနီးအေ၀း ဘုိင္ဖုိကယ္မ်က္မွန္တပ္ဆင္ထားသူမ်ားသည္ ေခါင္းကို ေနာက္ဘက္ သုိ႔လွန္ကာ ခပ္ေမာ့ေမာ့ၾကည့္မွသာ မ်က္မွန္ေအာက္ပိုင္းႏွင့္အဆင္ေျပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ Monitor ကုိ အနည္း ငယ္ ေအာက္ဘက္သုိ႔ ႏွိမ့္ကာထားျခင္းျဖင့္လည္း အဆင္ေျပလြယ္ကူေစပါမယ္။ Keyboard ကုိ Monitor အေရွ႕ တည့္တည့္တြင္သာ ထားပါ။ အကယ္၍ သင့္ Keyboard ကုိ ေဘးဘက္တြင္ထားမည္ဆုိပါက Monitor ဖန္သား ျပင္ႏွင့္ Keyboard ကုိ တစ္လွည့္စီၾကည့္ေနရျခင္းျဖင့္ အလုပ္မတြင္ဘဲ ၾကန္႔ၾကာတတ္ေပသည္။ မ်က္စိကုိလည္း ပုိမုိအလုပ္ေပးရာ ေရာက္ေနပါလိမ့္မည္။
Computer ႏွင့္အလုပ္လုပ္ေနစဥ္ ကုိကားရည္ညႊန္းေသာ စာအုပ္မ်ား၊ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို အနီးအနား တြင္သာ ထားပါ။ စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ၾကည့္၍စာ႐ုိက္ေနစဥ္ Monitor ၏ေဘး၊ မ်က္စိႏွင့္တစ္တန္းတည္း ရွိေန ေသာ ေနရာတြင္သာ ထားပါ။
Monitor ၏ အလင္းေရာင္ေတာက္ပမႈကို အၿမဲစစ္ေဆးပါ။ Monitor သည္ အလြန္စူးရွေတာက္ပေနပါက ဖန္ သားျပင္ေပၚတြင္ရွိေသာ အရာမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ရသည္မွာ ခက္ခဲၿပီး ၾကာလွ်င္ မ်က္စိပ်က္ေစႏုိင္ပါတယ္။ Monitor ကုိ ပိတ္ထားၿပီး Monitor ၏ အေရွ႕တည့္တည့္၌ထုိင္ကာ အလင္းေရာင္ကို စစ္ေဆးပါ။ အခန္းတြင္ မီးအလင္းေရာင္၊ ေနေရာင္၀င္မႈႏွင့္ ပုံရိပ္ထင္မႈတုိ႔ကုိ စစ္ေဆးပါ။ ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ Monitor ကုိ အလင္းေရာင္လာ သည့္ ေနရာႏွင့္ ေထာင့္မွန္အေနအထား ေနရာတြင္ထားပါ။ ေခါင္းေပၚမွလာေသာ မီးအလင္းေရာင္မ်ားကို ပိတ္ ပစ္ပါ။ စာေရးျခင္း၊ စာဖတ္ျခင္းအတြက္ အလင္းေရာင္လုိအပ္ပါက အေနအထား၊ ေနရာအေျပာင္းအေရႊ႕ လုပ္ႏုိင္ ေသာ စားပဲြတင္မီး (Adjustable Desk Lamp) ကုိ အသုံးျပဳလွ်င္ အသင့္ေတာ္ဆုံး ျဖစ္ပါတယ္။
ျပဴတင္းေပါက္၊ နံရံအျဖဴကဲ့သုိ႔ေသာ အလင္းေရာင္ျပန္လာေစႏိုင္ေသာ ေနရာမ်ား၏ အေရွ႕၌ Monitor ကုိ မထားလွ်င္ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ပါတယ္။ Monitor ေပၚမွ စာမ်ားကို ဖတ္ရသည္မွာ သက္ေတာင့္သက္သာႏွင့္ အလြယ္ကူဆုံး ျဖစ္သည့္အေနအထားတြင္သာ ျဖစ္ေစရန္ Monitor ေတာက္ပမႈကို အၿမဲမွန္မွန္ၫွိေပးရန္ လိုအပ္ ပါတယ္။
Monitor ကုိ ေန႔စဥ္ ဖုန္သုတ္ေပးပါ။ Monitor ေပၚတြင္ ဖုန္မႈန္႔မ်ားျဖင့္ ညစ္ပတ္ေနျခင္းကလည္း Monitor ဖန္သားျပင္ ေတာက္ပမႈႏွင့္ အလင္းျပန္မႈျပႆနာမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစႏုိင္တဲ့အတြက္ မပ်င္းမရိႏွင့္ ေန႔စဥ္ ဖုန္သုတ္အလုပ္ကေလး လုပ္ၾကရေအာင္။
အခုဆုိလွ်င္ အဖုိးထုိက္တန္လွတဲ့ မ်က္စိမ်ားအတြက္ စိတ္ခ်လက္ခ် ျဖစ္ႏုိင္သလုိ Computer ႏွင့္ အလုပ္လုပ္ ျခင္း လုပ္ငန္းမ်ားမွာလည္း အလုပ္တြင္ႏုိင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္...။

(ဟနစံ ၏ ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္အလုပ္လုပ္ၾကရာ၀ယ္...) စာအုပ္အား ကူးယူေဖာ္ျပထားပါသည္။

မိုဒမ္ဆိုတာ ဘာလဲ?

မိုဒမ္ (Modem) လို႔ေခၚတဲ့ စက္ပစၥည္းတစ္ခုနဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္။ စာဖတ္သူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေတြ႔ဖူးျမင္ဖူးၾကမွာပါ။ သုိ႔ေပမယ့္ ဒီေခတ္ထက္ အရင္ေခတ္ေတြက တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ သုံးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက ျမန္ႏွဳန္းျမင့္ အင္တာနက္ေတြ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ အသုံးမျပဳပဲ၊ အလြန္ေႏွးေကြးတဲ့ တယ္လီဖုန္းလိုင္း ကတစ္ဆင့္ အင္တာနက္သုံးရတဲ့ (Dail-up Connection) ေခတ္တုန္းကလိုေပါ့ .. ဥပမာအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ေပါ့။

ဒီလိုဆိုေတာ့ တယ္လီဖုန္းလိုင္း မွတစ္ဆင့္ အင္တာနက္သုံးရင္ (Dail-up) လို႔ေခၚဆိုပါတယ္။ အဲဒီ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ အင္တာနက္ ခ်ိတ္ဆက္မွဳ လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အေပၚမွာ ေျပာသလိုပဲ (Modem) မိုဒမ္လိုပါမယ္။ မိုဒမ္ မရွိရင္ တယ္လီဖုန္းမွ တစ္ဆင့္ အင္တာနက္ခ်ိတ္ဆက္ဖို႔ လုံး၀မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။

အဲဒီလိုဆိုေတာ့ ေမးစရာ ေမးခြန္းအခ်ဳိ႕ေပၚလာမယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာလဲဆိုေတာ့ .. မိုဒမ္က ဘာျဖစ္လု႔ိ တယ္လီဖုန္းနဲ႔ အင္တာနက္ခ်ိတ္ဆက္တဲ့ ေနရာမွာ မရွိမျဖစ္ သုံးရတာလဲ? … ။ ေမးသင့္ပါတယ္။ မွန္ပါတယ္ .. သူက မရွိမျဖစ္လိုအပ္ပါတယ္။ ၾကည့္ရမယ္ဆိုရင္ တယ္လီဖုန္းဆိုတာက (Analog Signal) အန္နေလာ့လိုင္းေၾကာင္းနဲ႔ (data) အခ်က္အလက္ေတြကို (Destination)လို႔ေခၚတဲ့ ဦးတည္ခ်က္သို႔ ေရာက္ရွိေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးပါတယ္။ (Analog) အေၾကာင္းကို ေနာက္အခန္း တစ္ခုမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္ . .. ဖတ္ရွဳရန္အတြက္ .. (ဒီမွာႏွိပ္ပါ)။

ဇာတ္လမ္းက အခုမွ စပါတယ္ .. :P ။ က်ေနာ္တို႔ သုံးေနတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာက (0 or 1) ပဲ နားလည္ပါတယ္။ “သုည”နဲ႔ “တစ္”ေပါ့ဗ်ာ။ (0 or 1) လို႔ေျပာလိုက္ရင္ အဲဒါ(Digital) ျဖစ္ပါတယ္။ Digital ဆိုတာက ဂဏန္း(၂)လုံးပဲ နားလည္တဲ့ စနစ္ျဖစ္ပါတယ္။ (သုည) သို႔မဟုတ္ (တစ္) ဒါအကုန္ပဲ :D ။ ဆန္းတယ္ေနာ္ .. (သုည)က ဘာကို ရည္ရြယ္လဲဆိုေတာ့ (မရွိဘူး/ပိတ္ထားတယ္ = Off)လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီမွာ (1) ဆိုတာက (ရွိတယ္/ဖြင့္ထားတယ္ = On) လို႔ အဓိပၸါယ္ ထြက္ပါတယ္တဲ့။ အဲဒီလိုပဲ 01010011 ေတြနဲ႔ပဲ အလုပ္လုပ္တဲ့ စနစ္ကို (Digital) စနစ္လို႔ ေခၚဆိုသတ္မွတ္ပါတယ္။ Digital ရဲ႕ Signal လိုင္းေၾကာင္းဟာ Analog နဲ႔ ကြားျခားမွဳေၾကာင့္ သူတို႔(၂)ေယာက္ ခ်ိတ္ဆက္မွဳ ျပဳလုပ္ဖို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္က လူမ်ဳိးျခား ႏွစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္ နားမလည္ၾကပါဘူး။

ကဲ .. သူတို႔ႏွစ္ဦးၾကားေျပလည္ ဆက္သြယ္ႏိုင္ရန္အတြက္ “စကားျပန္” လိုလာပါတယ္။ အဲဒီစကားျပန္က အျခားသူမဟုတ္ပါဘူး အခုဏအေပၚမွာ ေျပာခဲ့တဲ့ (Modem) ႀကီးသာ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်။ သူက (modulator-demodulator) ဆိုတဲ့ မူရင္းအဓိပၸါယ္က ထြက္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။
Analog —–> (Modem) <—– Digital

အက်ဥ္းခ်ဳပ္အရ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ .. ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာ (Digital) ကိုပဲ နားလည္တဲ့ (Digital Device) ပစၥည္းတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တယ္လီဖုန္းလိုင္းက (Digital) ကို နားမလည္ပါဘူး။ Analog ကိုသာ နားလည္ပါတယ္။ ထုိကဲ့သုိ႔ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး နားမလည္ေသာ ပစၥည္းႏွစ္ခု တြဲၿပီးအသုံးျပဳလိုပါက ၾကားခံပစၥည္း (Translator) ဘာသာျပန္ ပစၥည္းလုိအပ္ပါတယ္။ အဲဒါ က်ေနာ္ေျပာခ်င္တဲ့ Modem အေၾကာင္းပဲ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္ခင္ဗ်ား … ။ ေမာသြားတာပဲ .. ဟီး :P …. ။ မရွည္ရွည္ေအာင္ ေရးတယ္ မထင္ပါနဲ႔ ခင္ဗ်ာ။ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ရုိးရွင္းေအာင္ ကိုယ္နားလည္သလိုေလး ေရးလိုက္မိလို႔ပါ။

မိုဒမ္အမ်ဳိးအစားမ်ား

မိုဒမ္ (Modem) အမ်ဳိးအစား (၂)မ်ဳိးရွိပါတယ္။

(1) Internal Modem (စက္ထဲမွာ ကဒ္ဆိုက္ထည့္ရတာပါ)
(2) External Modem (ပုံမွာ ျပထားတဲ့အတိုင္းပါပဲ)

(1) Internal Modem စက္အတြင္းပိုင္းမွာ စုိက္ၿပီးသုံးရတဲ့ အမ်ဳိးအစားျဖစ္တဲ့အတူ Desktop (or) Laptop ကြန္ပ်ဴတာ ေတြမွာ ေတြ႔ရမယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ စားပြဲခုံေပၚမွာ ေနရာမယူေတာ့ဘူးေပါ့။ သူ႔မွာ အေပါက္ (၂)ေပါက္ပဲ ပါပါတယ္။ တယ္လီဖုန္း အ၀င္ေပါက္နဲ႔ အထြက္ေပါက္။ သူ႔အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာ Motherboard မွာ ကဒ္ဆိုက္ၿပီးသုံးရတဲ့အတြက္ (Power) သီးသန္႔ေပးဖို႔ မလိုအပ္ပါဘူး။

(2) External Modem ဆိုတာက က်ေနာ္တို႔ စားပြဲခုံေပၚမွာ ေတြ႔ေတြ႔ေနရတဲ့ စက္ပစၥည္းေလး တစ္ခုပါ (Dail-up) အင္တာနက္ စနစ္ သုံးဖူးသူတိုင္း ေကာင္းေကာင္းရည္းႏွီး ကၽြမ္း၀င္ပါတယ္။ သူ႔မွာလည္း ထုိနည္းတူ တယ္လီဖုန္းအ၀င္/ထြက္ အတြက္ အေပါက္(၂)ေပါက္ ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ (Data) လမ္းေၾကာင္း (USB) ပါေကာင္းပါပါမယ္။ ၿပီးေတာ့ Power ေပးဖို႔အတြက္လည္း လိုအပ္ပါတယ္။
မသိေသးတဲ့ သူေတြအတြက္ပါ။