ပရနိမၼိတ၀သ၀တီၱ

မိမိတို႔အလိုရွိရာကို ကိုယ္တိုင္မဖန္ဆင္းဘဲ အေစအပါးနတ္မ်ား၏ အလိုက္သိစြာ
စိတ္တိုင္းက် ဖန္ဆင္းေပးေသာ ကာမဂုဏ္စည္းစိမ္ခ်မ္းသာကို စံစားၾကေသာ နတ္တို႔၏
စံရာဘံုျဖစ္သည္။

*"၀သ၀တၲိနတ္မင္း"*က အုပ္ခ်ဳပ္သည္။

ဤနတ္ဘံုမွာ ျမတ္စြာဘုရားကိုပင္ အျမဲတမ္း လိုက္လံေႏွာက္ယွက္ေလ့ရွိေသာ
မာရ္နတ္မင္းသည္လည္း သီးသန္႔စံလ်က္ရွိသည္။

ပရနိမၼ္ိတ၀သ၀တၲိ နတ္သက္သည္ ႏွစ္ေပါင္း(၈၀၀၀)ရွိသည္။

လူတို႔၏ ႏွစ္အေရအတြက္အားျဖင့္ ကုေဋ(၉၂၁)ႏွင့္ ေျခာက္သန္း ရွိ၏။

လူတို႔၏ ႏွစ္(၁၆၀၀)သည္ ပရနိမၼ္ိတ၀သ၀တၲိ နတ္ျပည္၏ တစ္ရက္ျဖစ္သည္။

နိမၼာနရတိ

နိမၼာနရတိနတ္ျပည္သည္ တုသိတာနတ္ဘံု၏အထက္ ယူဇနာ(၄၂၀၀၀)ကြာေသာ ေကာင္းကင္ျပင္တြင္
ယာမာနတ္ျပည္၊ တုသိတာနတ္ျပည္မ်ားနည္္းတူ ပန္းဆိုင္းဆြဲသကဲ့သို႔ တည္ရွိသည္။
ထိုျပည္ရွိနတ္တို႔သည္ ပင္ကိုယ္ရွိၿပီးသား စည္းစိမ္ထက္ အလြန္အကဲ
ခံစားလိုၾကသည့္အခါ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ စိတ္တိုင္းက်ဖန္ဆင္း၍ ေမြ႔ေလ်ာ္ေလ့ရွိေသာ
နတ္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ေအာက္နတ္ျပည္ေလးထပ္တိ႔ု၌ အျမဲတမ္းထားေသာ
ကိုယ္ပိုင္ဇနီးေမာင္ႏွံ ရွိၾကသကဲ့သို႔ နိမၼာနရတိနတ္ျပည္၌လည္း အျမဲတမ္း
ဇနီးေမာင္ႏွံမ်ား ရွိၾကသည္။ ထိုနတ္တို႔သည္ အပိုအလြန္ စည္းစိမ္ခံစားလိုမွသာ
မိမိတို႔လိုရာ အဆင္း၊ အသံစသည္တို႔ကို ကိုယ္တိုင္ဖန္ဆင္းၾက၍ ထိုဖန္ဆင္းေသာ
အာ႐ံု၌ပင္ ေမြ႔ေလ်ာ္ေပ်ာ္ပိုက္ ေနတတ္ ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုနတ္တို႔ကို
`နိမၼာနရတိ´နတ္မ်ားဟုေခၚၾကသည္။

(နိမၼာန=လိုရာစည္းစိမ္ကို မိမိဘာသာ ဖန္ဆင္း၍ + ရတိ=ေမြ႔ေလ်ာ္ၾကသည့္
နတ္မ်ား၏ဘံု)

ျမတ္စြာဘုရား သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္က အရွင္အႏု႐ုဒၶါမေထရ္ျမတ္၏ မိဘုရားေဟာင္း
ျဖစ္ဖူးၾကေသာ မနာပကာယိကာ မည္ေသာ နိမၼာနတိနတ္သမီးတို႔သည္ အရွင္အႏု႐ုဒၶါမေထရ္ထံ
လာၾက၍ အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖန္ဆင္းျပၾကသတဲ့။

ထိုနတ္ျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေသာနတ္မင္းကား* "သုနိမၼိတနတ္မင္းႀကီး"* ျဖစ္သည္။

၀ိသာခါေက်ာင္းအမသည္ နိမၼာနရတိနတ္ျပည္တြင္ သုနိမၼိတနတ္မင္းႀကီး၏
နတ္မိဖုရားျဖစ္ရသည္။

ထိုနတ္တို႔၏သက္တမ္းသည္ သူတို႔၏အေရအတြက္အားျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း (၈၀၀၀)ရွည္၍
လူသားတို႔၏ ႏွစ္အေရအတြက္အားျဖင့္ ကုေဋ(၂၃၀)ႏွင့္ ေလးသန္း ရွိ၏။

လူတို႔၏ ႏွစ္(၈၀၀)သည္ နိမၼာနရတိနတ္ျပည္၏ တစ္ရက္ျဖစ္သည္။

တုသိတာ

ႀကီးက်ယ္ျမင့္ျမတ္ေသာ စည္းစိမ္က်က္သေရတို႔ႏွင့္ ျပည့္စံုၾက၍
ႏွစ္သက္ရႊင္လန္းျခင္းသို႔ ေရာက္ေနၾကေသာ နတ္တို႔၏ စံရာဘံု ျဖစ္သည္။
ထိုဘံု၌ျဖစ္ၾကေသာနတ္တို႔သည္ အျမဲမျပတ္ ရႊင္ျမဴးႏွစ္သက္ေပ်ာ္ပါးေနၾကရေသာေၾကာင့္
တုသိတာနတ္ဘံုဟု ေခၚသည္။

သႏၲဳႆိတာနတ္မင္းသည္ အႀကီးအကဲနတ္မင္း ျဖစ္သည္။

ဘုရားအေလာင္းမ်ားသည္ ဤနတ္ဘံု၌ စံေလ့ရွိသည္။

ဗုဒၶဘုရားအေလာင္းသည္ ဘုရားမျဖစ္မီ တဘဝ၌ တုသိတာနတ္ျပည္၌ "ေသတေကတု"မည္ေသာနတ္မင္း
ျဖစ္ေလသည္။ ဘုရားအေလာင္း၏မယ္ေတာ္ စသည့္ သူေတာ္ေကာင္းပုဂၢိဳလ္မ်ား စံရာ
နတ္ျပည္လည္း ျဖစ္သည္။

အနာထပိဏ္သူေဌးသည္ ဤ တုသိတာနတ္ဘံုတြင္နတ္သားျဖစ္ရသည္။

တုသိတာနတ္သက္သည္ ႏွစ္ေပါင္း(၄၀၀၀)ရွိသည္။

လူတို႔၏အေရအတြက္အားျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း(၅၇)ကုေဋ ႏွင့္ ေျခာက္သန္းရွိသည္။

လူတို႔၏ ႏွစ္(၄၀၀)သည္ တုသိတာနတ္(၁)ရက္ ျဖစ္သည္။

တာ၀တိ ံသာ

မာဃလုလင္ အမွဴးရွိေသာ အတူတကြ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳေဖာ္ျပဳဖက္ ျဖစ္ေသာ (၃၃)
ေယာက္ေသာ သူတို႔၏ေနရာျဖစ္ေသာ ဘံုကို တာဝတိ ံသာနတ္ဘံုဟု ေခၚသည္။

တာဝတိ ံသာနတ္ျပည္သည္ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ထိပ္၌ တည္ေသာေၾကာင့္ စတုမဟာရာဇ္ႏွင့္ ယူဇနာ
၄၂,၀၀၀ ကြာေဝးသည္ဟု ဆိုၾကသည္။

တာဝတိ ံသာနတ္ျပည္၏ တည္ေနပံုမွာ ယူဇနာတစ္ေသာင္း က်ယ္ျပန္႔သည္။

ထိုနတ္ျပည္၌ တံခါးေပါင္း တစ္ေထာင္ရွိ၍ အေရွ႕တံခါးႏွင့္ အေနာက္တံခါး၊ ေတာင္ႏွင့္
ေျမာက္တံခါးတို႔သည္ ယူဇနာတစ္ေသာင္း ကြာေဝးသည္။

နတ္ျပည္၏အလယ္တြင္ ရတနာခုႏွစ္ပါးႏွင့္ စီခ်ယ္ထားေသာ ယူဇနာတစ္ေထာင္ ျမင့္ေသာ *
ေဝဇယႏၲာျပာႆဒ္ႀကီး* တစ္ခုရွိသည္။ ထို ျပာႆဒ္ႀကီးကို ယူဇနာသံုးရာ ျမင့္ေသာ
ထီးတံခြန္တို႔ျဖင့္ ဝိုင္းရံထားလ်က္ ရွိေလသည္။

ထို႔ျပင္ ယူဇနာငါးဆယ္က်ယ္ေသာ *နႏၵာေရကန္*ႏွင့္ နတ္သစ္ပင္၊ ပန္းပင္တို႔ျဖင့္
ေဝဆာေသာ ယူဇနာေျခာက္ဆယ္ရွိေသာ* စိတၱလတာဥယ်ာဥ္*၊ *နႏၵဝန္ဥယ်ာဥ္*၊ *မိႆကဥယ်ာဥ္*၊
*ဖာ႐ုသကဥယ်ာဥ္* တုိ႔သည္လည္း သာယာၾကည္ႏူးဖြယ္ ရွိသည္။

ထို႔အျပင္ တာဝတိ ံသာနတ္ျပည္တြင္ ပင္လယ္ကသစ္ပင္ဟူ၍ ရွိပါသည္။ ပင္လယ္ကသစ္ပင္မွာ
အဝန္း ယူဇနာသံုးရာ၊ လံုးပတ္ တစ္ဆယ့္ငါးယူဇနာ၊ အျမင့္
ယူဇနာတစ္ရာရွိသည္။ထိုအပင္ရင္း၌ ယူဇနာအားျဖင့္ အလ်ားေျခာက္ဆယ္၊ အနံငါးဆယ္၊ ထု
တစ္ဆယ့္ငါးယူဇနာရွိေသာ* ပ႑ကမၺလာ ျမေက်ာက္ဖ်ာ* တည္ရွိသည္။ ပ႑ကမၺလာ ျမေက်ာက္ဖ်ာ
သည္ လယ္ေခါင္ရမ္းပြင့္ အေရာင္အေသြးကဲ့သို႔ နီေတြးေသာအေရာင္ အဆင္းရွိသည္။ ၎သည္
အလြန္ႏူးညံ့ေသာ ကမၺလာျဖစ္၍ သိၾကားမင္းထိုင္လွ်င္ ကိုယ္တစ္ဝက္ျမဳပ္၍ ထလွ်င္ျပန္၍
ျပည့္ျမဲျပည့္ေသာ ကမၺလာ ျဖစ္ပါသည္။

တာဝတိ ံသာ၌ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈျပဳရန္* စူဠာမဏိေစတီေတာ္* ရွိပါသည္။
ထိုေစတီေတာ္သည္ယူဇနာတစ္ရာျမင့္ေသာ ျမသားေစတီေတာ္ျဖစ္သည္။ ျမတ္စြာဘုရား၏ ဆံေတာ္၊
မကုိဋ္ေတာ္သာမက လက္ယာအထက္စြယ္ေတာ္ပါ ကိန္းဝပ္တည္ရွိေပသည္။

*သုဓမၼာ* အမည္ရွိ နတ္သဘင္ ဓမၼာ႐ံုႀကီးလည္း ရွိသည္။

တာဝတိ ံသာမွ အထက္ယာမာ စေသာနတ္ျပည္မ်ား၌ကား အာကာသ႒ (ဝါ) "အာကသဇိုဝ္း" နတ္မ်ားသာ
ရွိၾကသည္။ဤဘံုတြင္ သိၾကားမင္းႏွင့္ ပဇာပတိ၊ ဝ႐ုဏ ဤသာန စေသာ (၃၃)ပါးေသာ
နတ္မင္းႀကီးတို႔ စံေနၾကသည္။ တာဝတိ ံသာနတ္သက္သည္ အႏွစ္(၁၀၀၀)ျဖစ္သည္။

လူတို႔၏ ႏွစ္အေရအတြက္ သံုးကုေဋေျခာက္သန္းရွိသည္။

လူတို႔၏ ႏွစ္(၁၀၀)သည္ တာ၀တိ ံသာနတ္၌ (၁)ရက္ ျဖစ္သည္။

ယာမာ

ဆင္းရဲဒုကၡမွ ကင္းၾကေသာ နတ္ခ်မ္းသာမ်ား ေနရာဘံုျဖစ္သည္။ တာ၀တိ ံသာ၌
သိၾကားမင္းရွိသကဲ့သို႔ ယာမာဘံုတြင္လည္း `သုယာမနတ္မင္း´
အုပ္ခ်ဳပ္သည္။ယင္းနတ္မင္းသည္ သိၾကားမင္းရာထူးကိုလည္းရသည္။

ယာမာနတ္သက္သည္ သူတို႔၏အေရအတြက္အားျဖင့္ ႏွစ္ေပါင္း(၂၀၀၀)ရွိသည္။

လူတို႔၏အေရအတြက္အားျဖင့္ (၁၄)ကုေဋ(၄)သန္းရွိသည္။

လူတို႔၏ ႏွစ္(၂၀၀)သည္ ယာမာနတ္ျပည္၌ (၁)ရက္ ျဖစ္သည္။

စတုမဟာရာဇ္

စတုမဟာရာဇ္

ဓတရ႒၊ ၀ိ႐ူဠက၊ ၀ိ႐ူပကၡ၊ ကုေ၀ရ ဟူေသာနတ္မင္းႀကီးေလးပါးကို ပါဠိလို *`စတုမဟာရာဇ´*ဟုေခၚ၏။

(စတု=ေလးေယာက္ေသာ+ မဟာရာဇ= နတ္မင္းႀကီး)

ထို နတ္မင္းႀကီးေလးပါးကို ဆည္းကပ္ခစားရသည့္ လက္ေအာက္ခံနတ္တို႔မွာ *
`စတုမဟာရာဇိက´* ဟုေခၚသည္။ နတ္မင္းႀကီးေလးပါး ႏွင့္ စတုမဟာရာဇိကနတ္တို႔၏
ေနရာဘံုကို ပါဠိလို စာတုမဟာရာဇိကာ ျမန္မာလို စာတုမဟာရာဇ္ဘံု (သို႔မဟုတ္)
စာတုမဟာရာဇ္နတ္ျပည္ဟု ေခၚဆိုသည္။

ဤဘံု၌-

   - ဓတရ႒ နတ္မင္း
   - ဝိ႐ူဠက နတ္မင္း
   - ဝိ႐ူပကၡ နတ္မင္း
   - ကုေဝရ နတ္မင္း ဟူ၍ နတ္မင္းႀကီးေလးပါး အုပ္စိုးသည္။

ဓတရ႒နတ္မင္းႀကီးသည္ ျမင့္မိ္ုရ္ေတာင္၏ အလယ္ခုလတ္ အေရွ႕ဘက္နံပါး၌ တည္လ်က္
ဂႏၶဗၺနတ္တို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္သည္။

၀ိ႐ူဠကနတ္မင္းႀကီးသည္ ျမင့္မိ္ုရ္ေတာင္၏ ေတာင္ဘက္နံပါး၌ တည္လ်က္ ကုမ
ၻဏ္နတ္တို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္သည္။

၀ိ႐ူပကၡနတ္မင္းႀကီးသည္ ျမင့္မိ္ုရ္ေတာင္၏ အေနာက္ဘက္နံပါး၌ တည္လ်က္
နတ္နဂါးတို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္သည္။

ကုေ၀ရနတ္မင္းႀကီးသည္ ျမင့္မိ္ုရ္ေတာင္၏ ေျမာက္ဘက္ နံပါး၌ တည္လ်က္
နတ္ဘီလူးတို႔ကို အုပ္ခ်ဳပ္သည္။

စတုမဟာရာဇ္နတ္သားမ်ားေနထိုင္ရာဘံုသည္ ျမင့္မိုရ္ေတာင္၏ အလယ္ခန္႔
(ယုဂႏၶိဳရ္ေတာင္ထိပ္ႏွင့္ ညီမွ်ေသာေနရာ) မွစ၍ ေအာက္တစ္ေလွ်ာက္၌ တည္ရွိသည္။

ဗိမၺိသာရဘုရင္သည္ စတုမဟာရာဇ္ဘံုတြင္ ေ၀ႆ၀ဏ္နတ္မင္းႀကီး၏ အျခံအရံ ဇန၀သဘ
နတ္စစ္သူႀကီးျဖစ္သည္။

စတုမဟာရာဇ္နတ္မ်ား၏ သက္တမ္းမွာ သူတို႔၏အေရအတြက္အားျဖင့္ ႏွစ္(၅၀၀)ရွိ၏။

လူတို႔၏ႏွစ္အေရအတြက္ အရ အႏွစ္(၉)သန္းျဖစ္သည္။

လူတို႔၏ ႏွစ္ေပါင္း(၅၀)သည္ စတုမဟာရာဇ္နတ္သက္ (၁)ရက္ ျဖစ္သည္။

နတ္ဘံု ေျခာက္ဘံု

နတ္ဘံု ေျခာက္ဘံု 
နတ္ နတ္ဟူသည္ ျမန္မာစကား"နာထ"ဟူေသာ ပါဠိမွ ဆင္းသက္လာသည္ ဟု
ေဝါဟာရလိနတၱဒီပနီက်မ္းက ဖြင့္ဆိုထားသည္။

နာထ၏ အနက္အဓိပၸါယ္မွာ ကိုးကြယ္ရာျဖစ္သည္။ ေလာကီ၊ ေလာကုတၱရာအက်ဳိးတို႔အတြက္
လူသားတို႔ကိုးကြယ္ရာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ "နာထ"၊"နာတ္"၊"နတ္"ဟု ေခၚဆိုေနၾကသည္။ နတ္ကို
ပါဠိဘာသာအားျဖင့္ "ေဒဝ"ဟု၍၎၊ "ေဒဝတာ"ဟု၍၎ ေခၚေဝၚသံုးစြဲခဲ့သည္။ ပ႒ာန္းမူလ
ဋီကာက်မ္း ဝိသုဒၶိမဂ္ မဟာဋီကာက်မ္းတို႔၌-

   - လူသားတို႔အား ရာထူးဌာနႏ ၱရ စေသာ စည္းစိမ္ဥစၥာကို ေပးတတ္သူ၊
   - လူသားတို႔ ပူေဇာ္သကၠာရကို ခံယူထိုက္သူ၊
   - အက်ဳိးတရားျပ၍ ၫႊန္ၾကားဆံုးမတတ္သူ၊
   - ပ်က္စီးျခင္း ေဘးဒုကၡအမ်ဳိးမ်ဳိးတို႔မွ လြတ္ကင္းသူတို႔က ငါတို႔ ကိုးကြယ္ရာ
   ျဖစ္ေပသည္ဟု ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ ခ်ီးမြမ္းအပ္သူတို႔ ျဖစ္သည္ဟု ဖြင့္ဆိုျပထားပါသည္။
  

နတ္ျပည္ ေျခာက္ထပ္
  
   1. စတုမဟာရာဇ္
   2. တာ၀တိ ံသာ
   3. ယာမာ
   4. တုသိတာ
   5. နိမၼာနရတိ
   6. ပရနိမၼိတ၀သ၀တီၱ

စတုမဟာရာဇ္ သည္ ေအာက္ဆံုးျဖစ္၍ ပရနိမၼိတ၀သ၀တီၱ သည္ အထက္ျဖစ္သည္။

ျဗဟၼာဘံု ႏွစ္ဆယ္

 ျဗဟၼာဘံု  ျမင့္ျမတ္ေသာ ဈ ာန္ စသည့္ ဂုဏ္တို႔ျဖင့္ ႀကီးပြားၾကသူမ်ားကို "ျဗဟၼာ" ဟုေခၚသည္။


ကာမဂုဏ္၀တၱဳ မြဲႏိုင္သမွ်မြဲမွသာ ဈ ာန္စသည့္တရားမ်ား ႂကြယ္ဝၿပီး
ႀကီးပြားၾကကုန္သည္။ ျဗဟၼာဘံု(၂၀)တြင္


   - ႐ူပျဗဟၼာဘံု(၁၆)ဘံု၊
   - အ႐ူပျဗဟၼာဘံု(၄)ဘံု ရွိသည္။


႐ူပျဗဟၼာ ဘံု  ျဗဟၼာပါရိသဇၨာဘံုမွ အကနိ႒အထိ (၁၆)ဘံုကို ႐ူပျဗဟၼာ ၁၆-ဘံုဟု
ေခၚသည္။ ၎တို႔အနက္ အသညသတ္ဘံုတြင္ ႐ုပ္တရား သက္သက္သာ ရွိသည္။


က်န္(၁၅)ဘံု မွာ ႐ုပ္တရား နာမ္တရား ၂ပါးလံုး ရွိၾကသည္။ ဤ႐ူပျဗဟၼာဘံုမ်ားသည္
နတ္ျပည္ထက္ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားၾကသည္။ ေယာကၤ်ား မိန္းမ(ဖိုမ) အဂၤါမ်ားမရွိေပ။
သို႔ေသာ္ ပံုသ႑ာန္မွာ ေယာကၤ်ားပံု ျဖစ္သည္။ ျဗဟၼာမ်ား ေနထိုင္ပံုမွာ
ေယာကီႀကီးမ်ားေနထိုင္ပံုကဲ့သို႔ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္လွသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ ေမတၱာ၊
က႐ုဏာ၊ မုဒိတာ၊ ဥေပကၡာ ဟူေသာျဗဟၼဝိဟာရတရားေလးပါးကို ပြားမ်ားေနၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ကား
ဈ ာန္သမာပတ္ ဝင္စားလ်က္ ခ်မ္းသာေအးျမစြာ ေနထိုင္ၾကသည္။


   1. ျဗဟၼာပါရိသဇၨာဘံု
   2. ျဗဟၼပုေရာဟိတာဘံု
   3. မဟာျဗဟၼာဘံု
   4. ပရိတၱာဘာဘံု
   5. အပၸမာဏာဘာဘံု
   6. အာဘႆရာဘံု
   7. ပရိတၱာသုဘာဘံု
   8. အပၸမာဏာသုဘာဘံု
   9. သုဘကိဏွာဘံု
   10. ေဝဟပၹိဳလ္ဘံု
   11. အသညသတ္ဘံု
   12. အဝိဟာဘံု
   13. အတပၸါဘံု
   14. သုဒႆာဘံု
   15. သုဒႆီဘံု
   16. အကနိ႒ဘံု


အ႐ူပျဗဟၼာ ဘံု  ႐ူပျဗဟၼာ (၁၆)ဘံုအထက္တြင္ အ႐ူပျဗဟၼာ (၄)ဘံု ရွိသည္။
ဘံုဆိုေသာ္လည္း တကယ့္ဘံုဗိမာန္ ရွိသည္မဟုတ္။ အာကာသ နဥၥာယတနဝိပါတ္


စိတ္ေစတသိက္ျဖင့္ ပဋိသေႏၶတည္ေနလ်က္ အဆက္ဆက္ျဖစ္ပြားေသာ နာမ္ခႏၶာအစဥ္၏ ျဖစ္တည္ရာ
ေကာင္းကင္အျပင္ကို


   1. အာကာသာနဥၥာယတနဘံု
   2. ၀ိညာဏဥစၥာယတနဘံု
   3. အာကိဥၥာညာယတနဘံု
   4. ေနဝသညာနာသညာယတနဘံု ဟုေခၚသည္။

အသူရကာယ္

  နတ္မ်ားကဲ့သို႔ ကာမဂုဏ္ခ်မ္းသာကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာမခံစားရေသာ
သတၱ၀ါမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

ဘံုသီးျခားမရွိေခ်၊ ၎တို႔ေနေသာအရပ္ကိုသာ အသူရကာယ္ဘံု ဟုၾကသည္။ အသူရာမ်ားသည္
ၿပိတၱာမ်ဳိးပင္ျဖစ္သည္။ သမုဒၵရာ၊ ျမစ္ကမ္းမ်ားတြင္ ေနတတ္၍
အလြန္ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ အသူရာမ်ားသည္ ဘုရားႏွစ္ဆူ၊ သံုးဆူ
ပြင့္သည့္တိုင္ တစ္ႀကိမ္မွ် မစားမေသာက္ၾကရေပ။

အတြင္း (၃၇)မင္း၊ အျပင္ (၃၇)မင္းနတ္မ်ား

အတြင္းမင္းနတ္မ်ားမွာ ပါေထယ်ဝဂ္ အာဋာနာဋိယသုတ္ပါဠိေတာ္၌ ပါရွိေသာ ၃၇-မင္းနတ္မ်ား ျဖစ္သည္။


   1. ဣႏၵနတ္
   2. ေသာမနတ္
   3. ဝ႐ုဏနတ္
   4. ဘာရဒြါဇနတ္
   5. ပဇာပတိနတ္
   6. စႏၵနတ္
   7. ကာမေသ႒နတ္
   8. ကိႏၷဳဃ႑ဳနတ္
   9. နိဃ႑ဳနတ္
   10. ပနာဒယကၡေသနာပတိနတ္
   11. ၾသပမညယကၡေသနာပတိနတ္
   12. ေဒဝသုတယကၡေသနာပတိနတ္
   13. စိတၱေသနယကၡေသနာပတိနတ္
   14. နေဠာရာဇယကၡေသနာပတိနတ္
   15. ဇေနသဘယကၡေသနာပတိနတ္
   16. သာတာဂိရိယကၡေသနာပတိနတ္
   17. ေဟမဝတယကၡေသနာပတိနတ္
   18. ပုဏၰယကၡေသနာပတိနတ္
   19. ကရတိယယကၡေသနာပတိနတ္
   20. သီဝကယကၡေသနာပတိနတ္
   21. ပုစလိႏၵယကၡေသနာပတိနတ္
   22. ေဝသာမိတၱယကၡေသနာပတိနတ္
   23. ယုဂႏၶရယကၡေသနာပတိနတ္
   24. ေဂါပါလယကၡေသနာပတိနတ္
   25. သုပၸေရာဓယကၡေသနာပတိနတ္
   26. ဟိရိယကၡေသနာပတိနတ္
   27. ေနတၱိယကၡေသနာပတိနတ္
   28. မႏၵိယယကၡေသနာပတိနတ္
   29. ပၪၥလစ႑ယကၡေသနာပတိနတ္
   30. အာဠာဝကယကၡေသနာပတိနတ္
   31. ပဇၨဳႏၷယကၡေသနာပတိနတ္
   32. သုမနယကၡေသနာပတိနတ္
   33. သုမုဒယကၡေသနာပတိနတ္
   34. ဒဝိမုခယကၡေသနာပတိနတ္
   35. မဏိယကၡေသနာပတိနတ္
   36. မာဏိဓရယကၡေသနာပတိနတ္
   37. ေသရိသကယကၡေသနာပတိနတ္။


အျပင္ ၃၇ မင္းနတ္မ်ားမွာ-
 
   1. သိၾကားနတ္
   2. မဟာဂီရိနတ္
   3. ႏွမေတာ္ေတာင္ႀကီးရွင္နတ္
   4. ေရႊနေပနတ္
   5. သံုးပန္လွနတ္
   6. ေတာင္ငူရွင္မင္းေခါင္နတ္
   7. မင္းတရားနတ္
   8. သံေတာ္ခံနတ္
   9. ေရႊေနာ္ရထာနတ္
   10. ဝေအာင္စြာမႀကီးနတ္
   11. ငါးစီးရွင္နတ္
   12. ေအာင္ပင္လယ္ဆင္ျဖဴရွင္နတ္
   13. ေတာင္မႀကီးနတ္
   14. ေျမာက္မင္းရွင္ျဖဴနတ္
   15. ရွင္ေတာ္နတ္
   16. ေညာင္ခ်င္းနတ္
   17. တပင္ေရႊထီးနတ္
   18. မင္းရဲေအာင္ထင္နတ္
   19. ေရႊစစ္သင္နတ္
   20. ဝမယ္ေတာ္ေရႊစကားနတ္
   21. ေမာင္းဖိုးတူနတ္
   22. ယြန္းဘုရင္နတ္
   23. ေမာင္မင္းျဖဴနတ္
   24. မႏၱေလးဘိုးေတာ္နတ္
   25. ေရႊဖ်ဥ္းႀကီးနတ္
   26. ေရႊဖ်ဥ္းငယ္နတ္
   27. ဒါန္းေမာင္ရွင္နတ္
   28. ထီးျဖဴေဆာင္းနတ္
   29. ထီးျဖဴေဆာင္းမယ္ေတာ္နတ္
   30. ဝပရိမၼရွင္မင္းေခါင္နတ္
   31. မင္းစည္သူနတ္
   32. မင္းေက်ာ္စြာနတ္
   33. ေျမာက္ဘက္ရွင္မနတ္
   34. အေနာက္မိဖုရားနတ္
   35. ရွင္ကုန္းနတ္
   36. ရွင္ကြနတ္
   37. ရွင္နဲမိနတ္။

ၿပိတၱာ

"ၿပိတၱာ" ဟူေသာစကားရပ္သည္ "ေပတၱိ" ဟူေသာ ပါဠိမွဆင္းသက္၍ ၿပိတၱာဟု
ျမန္မာေ၀ါဟာရအားျဖင့္ ေခၚစမွတ္ျပဳၾကသည္။
   *သုခေတာ ပကေ႒နဣတာ ဂတာတိေပတာ* ခ်မ္းသာသုခအေပါင္းမွ ေ၀းကြာေသာသတၱ၀ါမ်ားကို
"ၿပိတၱာ" ဟုေခၚသည္။

၎တို႔အတြက္ သီးျခားဘံု မရွိေခ်။ ၿပိတၱာမ်ားသည္ လူ႔ျပည္ေလာကအတြင္းမွာပင္
ေတာေတာင္၊ ျမစ္ေခ်ာင္း၊ ေတာင္ေစာင္း၊ လႈိဏ္ဂူ၊ သုႆန္ စေသာအရပ္မ်ားကို မွီခို၍
ဆင္းရဲစြာ ခံစားေနရေလသည့္ သတၱ၀ါတစ္မ်ဳိးျဖစ္ေလသည္။ ဤ"ၿပိတၱာ"မ်ားတြင္ တေစၦ ၊
သရဲ၊ မွင္စာ၊ သဘက္၊ ဘီလူးစသည္ျဖင့္ အမ်ဳိးေပါင္းမ်ားစြာရွိသည္။
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မစားရ မေသာက္ရေခ်။ အခ်ဳိ႕မွာ လူတို႔၏ ထမင္းလံုး၊ ဟင္းသိုး၊
သလိပ္၊ ခၽြဲ၊ တံေတြး၊ မစင္၊ အရိအရြဲ စသည္တို႔ကိုသာ စားေသာက္ၾကရသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ
ငရဲသားမ်ား ကဲ့သို႔ပင္ လြန္စြာဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ၾကသည္။ မိမိျပဳခဲ့ေသာ
မေကာင္းမႈျဖင့္ တမင္းငတ္ျခင္း၊ ေရမြတ္သိပ္ျခင္း စေသာ ဆင္းရဲကို ခံစားလွ်က္
ႏွစ္ေပါင္းရာေထာင္ သိန္းသန္းမက ဘုရားတစ္ဆူႏွင့္ တစ္ဆူအၾကားေသာ္လည္း
မကၽြတ္မလြတ္ႏိုင္ဘဲေနၾကရသည္။ ထိုမွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး ထမင္းတစ္လံုး
ေရတစ္ေပါက္မွ် မစားမေသာက္ရဘဲ မိမိျပဳခဲ့ေသာ အကုသိုလ္ ကံ မကုန္ေသး ေသာေၾကာင့္
ေသဆံုးျခင္းမရွိဘဲ အသားအေသြးမရွိ အေရ အေၾကာ အ႐ိုးမ်ားသာရွိၿပီးလွ်င္
အလြန္ဆိုးရြားေသာ အဆင္းျဖင့္ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ဖြယ္ရာ ႐ုပ္အဆင္းျဖင့္
တည္ရွိေလသည္။ ၿပိတၱာမ်ဳိးမ်ားစြာထဲမွ ၿပိတၱာေလးမ်ဳိးကို ေဖၚျပလိုသည္။

   1. ပရဒတၱဴပဇိ၀ိက ၿပိတၱာ
   2. ခုပၸိပါသိက ၿပိတၱာ
   3. နိဇၥ်မတဏွိက ၿပိတၱာ
   4. ကာလကဥၥိက ၿပိတၱာ

   (၁) သူတစ္ပါးတို႔ ေပးအပ္ေသာ အ၀တ္အစားစသည္ကို မွီ၍ အသက္ရွင္တတ္ေသာ
ၿပိတၱာမ်ဳိးသည္ ပရဒတၱဴပဇိ၀ိက ၿပိတၱာမ်ဳိး

ျဖစ္သည္။
   (၂) ထမင္းငတ္ျခင္း၊ ေရမြတ္သိပ္ျခင္း စသည္ျဖင့္ အျမဲအႏွိပ္စက္ခံေနရေသာ
ၿပိတၱာမ်ဳိးသည္ ခုပၸိပါသိက ၿပိတၱာမ်ဳိးျဖစ္သည္။ (၃) ခံတြင္းမွ အျမဲမျပတ္
မီးတဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္မႈဒုကၡျဖင့္ ပူပန္ျခင္းျပင္းစြာ ခံစားေနရေသာအခါ၀ယ္
ေရငတ္မြတ္ျခင္း

ျဖစ္၍ စားေသာက္လိုေသာ အာသာတဏွာရွိေသာ ၿပိတၱာမ်ဳိးသည္ နိဇၥ်မတဏွိက
ၿပိတၱာမ်ဳိးျဖစ္သည္။
   (၄) သံုးဂါ၀ုတ္မွ်ေလာက္ေသာ ခႏၶာကိုယ္အတၱေဘာႀကီးရွိလ်က္ အားနည္းေသာ
အသားအေသြးရွိသျဖင့္ သစ္ရြက္ေျခာက္ကဲ့သို႔

အ႐ိုးက်ဲက်ဲရွိလ်က္ ပုဇြန္မ်က္စိကဲ့သို႔ ထြက္ေသာမ်က္စိရွိေသာ ၿပိတၱာမ်ဳိးသည္
ကာလကဥၥိက ၿပိတၱာမ်ဳိးျဖစ္သည္။ ထိုၿပိတၱာမ်ဳိးသည္ ဦးေခါင္းထိပ္အလယ္၌
အပ္နဖားေပါက္ေလာက္မွ်ေသာ ပါးစပ္ေပါက္ငယ္ရွိသည္။ ထိုပါးစပ္ေပါက္ျဖင့္
သံုးဂါ၀ုတ္ရွိေသာ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကို ၀လင္ေအာင္ မစားႏိုင္ပါေပ။
လူ႔ျပည္ေလာကတြင္ျဖစ္ရစဥ္ ျငဴစူ၀န္တိုျခင္းမ်ား၍ မိမိကိုယ္တိုင္လည္း
လွဴဒါန္းေပးကမ္းျခင္းမရွိ၊ သူတပါး ေပးကမ္း လွဴဒါန္းသည္ကိုလည္း တားျမစ္၍
အႏၱရာယ္ျပဳတတ္သူမ်ားသည္ ၿပိတၱာဘ၀သို႔ ေရာက္တတ္ၾကေပသည္။

သူရႆတီကိုးကြယ္မႈ

ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္ အခ်ိဳ႔၏ဘုရားစင္တြင္လည္းေကာင္း၊ ဘုရားရင္ျပင္ အခ်ိဳ႔ေပၚ
တြင္လည္းေကာင္း၊ ယခုအခါေရာက္ရွိေနေသာ သူရႆတီမွာ စင္စစ္အားျဖင္႔ ျဗာဟၼဏဟိႏၵဴ
တို႔လက္ခံထားေသာနတ္သမီးတစ္ပါးသာလွ်င္ျဖစ္သည္။
သူရႆတီဟူေသာအမည္မွာ သကၠတဘာသာ စကားသရသြတိကိုပါ႒ိမွျပန္ကာ ျမန္မာ
အသံျဖင္႔ေခၚေ၀ၚထားေသာ အမည္းျဖစ္သည္။
သကၠတပုဒ္သရကို သရသ္ႏွင္႔၀တိဟူ၍ ပုဒ္ခြဲႏိုင္သည္။ အခ်ိဳ႔ ပညာရွင္တို႔က သရသ္၌
"သ"သည္အတူတကြျဖစ္ျခင္း၊ "ရသ္"သည္ ေရဟူေသာအနက္ ခ်ိဳျမိန္ျခင္းဟူေသာ အနက္ျဖစ္သည္။
"၀တိ"မွာရွိသည္။ ပိုင္ဆိုင္သူဟူေသာအနက္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ သရသြတိ ကို
"ေရႏွင္႔အတူတကြရွိေသာ"နတ္သမီး၊ ခ်ိဳသာစြာေျပာဆိုေလ႔ရွိေသာ နတ္သမီးဟု
မွတ္ဖြယ္ရွိသည္။
သရသြတိသည္ ယခုေခတ္ပန္ဂ်ပ္ျပည္နယ္ရွိ ဆရဆြတိျမစ္ကို ေစာင္႔ေသာနတ္ျဖစ္ သည္ဟု
အခ်ိဳ႔ကယူဆၾကသည္။ ေ႐ွးဦးကျမစ္ေစာင္႔နတ္ ျဖစ္ခဲ႔သည္႔ သရသြတိ ေ၀ဒေခတ္ ၌
ဖန္ဆင္းရွင္ ဣႆရ၏သမီေတာ္ ျဖစ္ခဲ႔သည္ဟုယူဆခဲ႔ၾကသည္။ ေ၀ဒေခတ္ေႏွာင္း
ျဗဟၼဏက်မ္းစာမ်ား ထြန္းကားခ်ိန္တြင္ ဣႆရကို ျဗဟၼာအျဖစ္
ေျပာင္းလဲသံုးႏႈန္းလာခဲ႔ၾက သည္။ထိုအခ်ိန္တြင္ သရသြတိသည္ ဖန္ဆင္းရွင္ ျဗဟၼာ၏
ၾကင္ယာေတာ္နတ္သမီး တစ္ပါး ျဖစ္သည္ဟု ခံယူလာၾကသည္။ စာေပပညာႏွင္႔
ႏႈတ္မႈပညာမ်ားကို ေစာင္႔ေ႐ွာက္သည္ဟု လည္းယံုၾကည္ခဲ႔ၾကသည္။
ျမန္မာတို႔၏ ကိုးကြယ္မႈတြင္ကား၊ သူရႆတီသည္ တႏၲရ၀ါဒီ မဟာယာနဂိုဏ္းသား တို႔မွ
တစ္ဆင္႔ ပုဂံေခတ္ကတည္းက ေနရာရလာခဲ႔ေသာ နတ္သမီးျဖစ္သည္။ပုဂံေခတ္အေနာ္ရ ထာ
လက္ထပ္၌ ေ႐ႊစည္းခံုဘုရား တံတိုင္းအတြင္းတြင္ နတ္႐ုပ္အခ်ိဳ႔ထားရွိသည္။ ထိုေခတ္
လူတို႔ ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ေသာ နတ္မ်ားသည္ ဗုဒၼျမတ္စြာကို
႐ိုက်ိဳးရွိခိုးသူမ်ားျဖစ္သည္။ ေစာင္႔ေရွာက္ရသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟူေသာ
အဓိပၸာယ္ေပါက္ေအာင္ အေနာ္ရထာကၾကံေဆာင္ခဲ႔ ျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုသို႔ေ႐ႊစည္းခံုဘုရား၏တံတုိင္းအတြင္း ထားေသာနတ္႐ုပ္(၃၇)ခု အနက္
သူရႆတီသည္အမွတ္စဥ္(၉)တြင္ပါ၀င္သည္။ နတ္၀တ္တန္ဆာဆင္ကာ ဟသၤာငွက္ေပၚတြင္ ထိုင္၍
လက္ႏွစ္ဘက္၌ ၾကာပန္းကိုကိုင္ေနဟန္ ျဖင္႔သူရႆတီကိုထုလုပ္ထားသည္။ ဟသၤာ ငွက္သည္
ေရတြင္က်က္စားေသာငွက္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင္႔ ေရကိုပိုင္သူျမစ္ေစာင္႔နတ္၊ သူရႆတီ
၏စီးေတာ္ယာဥ္ အျဖစ္သတ္မွတ္ထားျခင္းျဖစ္ဟန္ တူသည္။
ျဗဟၼာ၏ၾကင္ယာေတာ္ သူရသြတိကို ျမန္မာတို႔က သူရႆတီဟုအသံထြက္ေျပာင္းလဲ ေခၚေ၀ၚကာ
ပိဋကတ္သံုးပံု ေစာင္႔နတ္သမီးဟုယူဆကိုးကြယ္ၾကသည္။ သူရႆတီသည္ အတတ္ပညာက်က္သေရမဂၤလာ
တုိ႔ကိုေပးႏိုင္သည္ဟုယံုၾကည္ၾကသည္။ သူရႆတီဂါထာ၊ သူရႆတီ မႏၲန္၊ သူရႆတီအင္း၊
သူရႆတီေမွာ္စသည္ျဖင္႔ အစီအရင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျပဳလုပ္ ေဆာင္႐ြက္ၾကသည္။
(ျမန္မာစြယ္စံုက်မ္း အတြဲ (၁၃)စာ-၁၆၈-၁၆၉)။ ဤတြင္ သူရႆတီ ကိုေလာကီအတတ္မ်ား
အတြက္သာအသံုးျပဳေၾကာင္း သတိျပဳသင္႔ေပသည္။
ဗုဒၶဘာသာတႏၲရ၀ါဒီ တို႔သည္ျဗဟၼဏတို႔၏ ဘုရားအဆူဆူ၀ါဒကို သေဘာက်ကာ၊ မဟာယာန
ဗုဒၶဘာသာအတြင္းသို႔ဘုရားအဆူဆူ၊ ဘုရားေလာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးကို သြတ္သြင္းခဲ႔ၾက သည္။
အလားတူပင္ ျဗာဟၼဏ၀ါဒတစ္ျဖစ္လဲ ဟိႏၵဴဘာသာကလက္ခံထားသည္႔ နတ္ဘုရား တို႔၏ၾကင္ယာေတာ္
နတ္ဘုရားမ(နတ္သမီး)မ်ားကို ကိုးကြယ္မႈကိုလည္းမဟာယာန ဗုဒၶဘာ သာတြင္ ပံုတူကူးခ်ကာ
တာရာေဒ၀ီ၊ မဟာေဒ၀ီ၊ ပရ၀တီ၊ စသည္ျဖင္႔နတ္ဘုရားမ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကိုဖန္တီးလက္ခံ
ခဲ႔ၾကသည္။
ျမန္မာတႏၲရ၀ါဒီတို႔ကား၊ အိႏၵိယတႏၲရ၀ါဒီ တို႔ထက္ပင္လက္သြက္ကာျဗဟၼာ၏ၾကင္ ယာေတာ္
သူရသြတိကို သူရႆတီအျဖစ္ျမန္မာမႈျပဳခဲ႔ၾကသည္။ ပိဋကတ္သံုးပံုေစာင္႔သူအျဖစ္
ဖန္တီးခဲ႔ၾကသည္။ ဤသုိ႔ျဖင္႔ သ သူရသြတိသည္ ပုဂံေခတ္ ကတည္းကပင္ အတြင္း(၃၇)
မင္းစာရင္း၀င္ ျဖစ္လာခဲ႔ရေပသည္။
နတ္သမီးကိုးကြယ္မႈအစဥ္အလာကို အိႏၵိယသားတို႔သည္ ေ၀ဒေခတ္မတိုင္မီက ကမၻာ
ဦးစိုက္ပ်ိဳးေရးသမားမ်ား ဘ၀ကတည္းကလက္ခံက်င္႔သံုးခဲ႔ၾကသည္။
ယခုေခတ္ပန္ဂ်ပ္ျပည္နယ္
႐ွိ အိႏၵဳျမစ္၀ွမ္းတြင္ခရစ္ၾကိဳႏွစ္ ႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ခန္႔က
ထြန္းကားခဲ႔ေသာအိႏၵဳျမစ္၀ွမ္း ယဥ္ေက်းမႈေခတ္ကတည္းက ကိုးကြယ္ခဲ႔ၾကသည္႔
ေၾကးသြန္းနတ္သမီး႐ုပ္ထုမ်ားကို ေ႐ွး ေဟာင္းသုေတသီတို႔ ေတြ႔႐ွိၾကရသည္။
ထိုနတ္သမီး ႐ုပ္ထုတို႔ကို အိႏၵိဳ ျမစ္၀ွမ္းသားတို႔က မည္သုိ႔ေခၚေ၀ၚခဲ႔သည္ကို
အတိအက် မသိရေသာ္လည္း၊ သုေတသီမ်ားကမူ မိခင္နတ္သမီး ဟုလည္းေကာင္း၊
႐ြာ႐ွင္နတ္သမီး  ဟု လည္းေကာင္း၊ မယ္ေတာ္ႀကီး  ဟု လည္းေကာင္း ေခၚေ၀ၚ ထားသည္။
အိႏၵဳျမစ္၀ွမ္း ယဥ္ေက်းမႈေခတ္ကတည္းက နတ္သမီးကိုးကြယ္မႈကို လက္ခံခဲ႔ေသာ
အိႏၵိယသားတို႔သည္ ေ၀ဒေခတ္၌လည္းအလားတူနတ္သမီး ကိုးကြယ္မႈကိုလက္ခံက်င္႔သံုးခဲ႔ၾက
သည္။ ေ၀ဒေခတ္အေတြးအေခၚ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို ျဗာဟၼဏ၀ါဒဟု ေခၚေ၀ၚ ထားရာ ျဗာဟၼဏ
၀ါဒ၌လည္း နတ္သမီးမ်ားကို ဆက္လက္ကိုးကြယ္ခဲ႔ၾကသည္။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာ သာ၌မူ
ဖန္ဆင္း႐ွင္ျဗဟၼာ ကိုပယ္ၿပီးျဖစ္ရာ ျဗဟၼာ၏ ၾကင္ရာေတာ္နတ္သမီးႏွင္႔ တကြအျခား
နတ္သမီးမ်ား၊ ႏတ္ဘုရား မ်ားကိုကိုးကြယ္ရန္မလိုေတာ႔ေခ်။
သူဂၤမင္းဆက္၊ ကုသွ်န္ မင္းဆက္တို႕လက္ထက္ေရာက္ေသာအခါ ျဗဟၼဏ၀ါဒ ျပန္
လည္အားေကာင္းလာၿပီး၊ ဗုဒၶဘာသာကို ႏွိမ္နင္းလာသည္။ ထိုအခါမိမိတို႔ရပ္တည္ေရးအတြက္
ဗုဒၶဘာသာအေတြးအျမင္ က်င္႔စဥ္မ်ားကို ျဗာဟၼဏတို႔အလိုက်ျဖစ္ေစရန္
ေျပာင္းလဲက်င္႔သံုးခဲ႔ ၾကရသည္။ ထိုသို႔က်င္႔သံုးရာမွေပၚေပါက္လာေသာ
မဟာယာနဗုဒၼဘာသာ၌မူ၊ နတ္ဘုရားအ မ်ိဳးမ်ိဳးကိုပါ လက္ခံကိုးကြယ္လာခဲ႔သည္။
အိႏၵိယမွ ဗုဒၼဘာသာတႏၲရ၀ါဒီတို႔သည္ ဘေဂၤါျပည္နယ္မွတစ္ဆင္႔ အထက္ျမန္မာႏိုင္ငံ
သို႔ သေရေခတၲရာေခတ္ကပင္ ၀င္ေရာက္ေျခကုပ္ယူခဲ႔ၾကသည္။ ထိုသုိ႔ေျခကုပ္ယူခဲ႔ေၾကာင္း
သေရေခတၲရာၿမိဳ႔ေဟာင္း(ေမွာ္ဇာ)မွတူးေဖာ္ေတြ႔ရွိရေသာ ဘုရားေလာင္းပံုပါ႐ွိေသာ
အုတ္ခြက္ အမ်ိဳးမ်ိဳးမ်ားႏွင္႔ေ႐ွးေဟာင္း ပစၥည္းမ်ားကသက္ေသ ခံေနေပသည္။
တႏၲရ၀ါဒီတို႔၏ အေတြး အေခၚမ်ားႏွင္႔က်င္႔စဥ္မ်ားသည္ ပုဂံေခတ္တြင္လည္း
တြင္က်ယ္ေလရာ၊ အေနာ္ရထာမင္းက သာသနာသန္႔ရွင္း၊ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၼဘာသာထြန္းကားေရး
ျပဳလုပ္ေသာအခါ၊ အသြင္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေဆာင္ကာ တိမ္းေ႐ွာင္ထြက္သြားခဲ႔ၾကသည္။ ထိုသို႔
တိမ္းေ႐ွာင္ထြက္သြားၾကရာ၌ သူရႆတီ သည္ တိမ္းျမဳပ္ေပ်ာက္ကြယ္ မသြားဘဲ၊
ေ႐ႊစည္းခံုတံတိုင္းအတြင္း၌ ပံုေတာ္ႏွင္႔တကြေနရာရ သြားခဲ႔သည္။
အိႏၵိယသားတို႔သည္ နတ္သမီးမ်ားကိုပထ၀ီမာတာ (ေျမေစာင္႔မယ္ေတာ္)၊ မဟာမာတာ
(မယ္ေတာ္ႀကီး)စသည္ျဖင္႔ သံုးႏႈန္းေခၚေ၀ၚခဲ႔ၾကသည္။ ထိုအေခၚအေ၀ၚမ်ားကိုလိုက္၍
ျမန္မာတို႔ သည္ယခုအခါ မယ္ေတာ္၊ မယ္ေတာ္ႀကီး စသည္ျဖင္႔သံုးႏွဳန္းေနၾကသည္။ ဤသို႔
သံုးႏႈန္းၾက ပါက သူရႆတီသည္ ေ႐ွးဦးမယ္ေတာ္ႀကီး တစ္ဦးျဖစ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။
အတြင္း(၃၇) မင္း အမွတ္စဥ္(၈) တြင္ေဖာ္ျပထားသည္႔ စဏီနတ္သမီးမွာလည္း
သူရႆတီကဲ႔သို႔ပင္ ျမန္မာတို႔ ေ႐ွးဦးလက္ခံခဲ႔ေသာ မယ္ေတာ္ႀကီးတစ္ပါးျဖစ္သည္။

အပါယ္ေလးဘုံအေၾကာင္းသိေကာင္းစရာ

လူခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ ဟူေသာ သမၸတၱိသုံးမ်ဳိး၏ ျဖစ္ေၾကာင္း
ကုသုိလ္ေကာင္းမွဳကုိ အယ-ဟုပါဠိလုိ ေခၚသည္။
(တိ၀ိဓသမၸတၱိေယာ အယႏၱိ ဂစၦႏၱိ ပ၀တၱႏၱိ ဧေတနာတိ အေယာ-ကုိ ဘာသာျပန္ျခင္းျဖစ္သည္)။
အယေတာ+အပဂေတာ အပါေယာ၊ ေကာင္းမွဳမွကင္းေသာ (ကုသုိလ္ေကာင္းမွဳတုိ
့ကုိျပဳခြင့္မ်ားစြာ မရ၊ အကုသုိလ္ေတြသာ မ်ားျပားလွေသာ) ဘုံဌာနကုိ
အပါယ-အပါယ္ဘုံဟု ေခၚသည္။

အပါယ္ေလးဘုံဟူသည္ (၁) ငရဲ၊ (၂) တိရိစၦာန္ (၃) ၿပိတၱာ (၄) အသုရကာယ္ဟု
ေလးမ်ဳိးရွိသည္။

*ငရဲခန္း*

ခ်မ္းသာသုခ နည္းနည္းမွ် မရွိေသာေၾကာင့္ နိရယ-နိရဲ- ငရဲ-ဟုေခၚေ၀ၚၾကသည္။
ထုိငရဲကား သဥၹိဳ၀္း ကာဠ သံဃာတႏွင့္ ေရာရု၀ႏွစ္ တာပန္ႏွစ္ တြက္စစ္ အ၀ီစိ-
ဟုရွစ္ထပ္ရွိ၏။ ယူဇနာ ႏွစ္သိန္းေလးေသာင္း အထုရွိေသာ ဤေျမႀကီး၀ယ္ ေအာက္
တစ္သိန္းႏွစ္ေသာင္းမွာ ေက်ာက္ေျမျဖစ္၍ အထက္ တစ္သိန္းႏွစ္ေသာင္းသာလွ်င္
ပကတိေျမသား ျဖစ္သတဲ့။ အထက္ေျမသားအတြင္း၌ ထုိငရဲႀကီးရွစ္ထပ္ တည္ရွိေနရကား
တထပ္ႏွင့္ တထပ္အကြာေ၀း မွာ (တသိန္းႏွစ္ေသာင္းကုိ ရွစ္ျဖင့္စား၍) ယူဇနာ
တစ္ေသာင္း ငါးေထာင္စီကြာေ၀းသတဲ့။
ဆုိလုိရင္ကား လူ ့ျပည္မွ ယူဇနာ တစ္ေသာင္း ငါးေထာင္ေ၀းေသာ အရပ္၌ သဥၹိဳ၀္း
ငရဲတည္ရွိ၏။
ထုိေနာက္ ယူဇနာ တစ္ေသာင္း ငါးေထာင္ေ၀းေသာ အရပ္၌ ကာဠသုတ္ ငရဲတည္ရွိ၏။
ဤသုိ ့စသည္ျဖင့္ တစ္ထပ္ႏွင့္ တစ္ထပ္ ယူဇနာ တစ္ေသာင္း ငါးေထာင္စီေ၀းသည္ ဟူလုိ။

*ယမမင္း*

စာတုမဟာရာဇ္နတ္တုိ ့တြင္ အပါအ၀င္ျဖစ္ေသာ ေ၀မာနိကၿပိတၱာမင္းကုိပင္ ယမမင္း
ဟုေခၚ၏။ တခါတရံ နတ္စည္းစိမ္ခံစား၍ တစ္ခါတေလမွာမူ မေကာင္းမွဳကံအက်ိဳးကုိ
(ရုိးရိုးၿပိတၱာမ်ားကဲ့သုိ) ခံစားရရွာေသး၏။ ထုိယမင္းကား တစ္ေယာက္သာမက
အမ်ားအျပား ပင္ရွိေလသည္။ လူ ့ဘုံ၌ အစုိးရမ်ား ရုံးထုိင္သလုိ ယမမင္းမ်ားလည္း
ငရဲဘုံ၏ တံခါးေလးဖက္ ၌ရုံးစုိက္ၾကၿပီးလွ်င္
ငရဲသုိ ့ေရာက္လာေသာ သူမ်ားကုိ စစ္ေဆးေမးျမန္းၾက၏။ သုိ ့ေသာ္ ငရဲသုိ
့ေရာက္လာေသာသူတုိင္း အစစ္ေဆးခံရသည္မဟုတ္။ အကုသုိလ္ႀကီး၍ ျပစ္မႈထင္ရွား သူတုိ
့မွာ တခါတည္း ငရဲသုိ ့ က်ကုန္၏။ အကုသုိလ္နည္းပါး သူမ်ားအတြက္ လြတ္လုိလြတ္ ျငား
အေနအားျဖင့္ ယမမင္းထံ အစစ္ေဆးခံခြင္ ရၾကေပသည္။ ထုိ ့ေၾကာင့္ ယမမင္း၏
စစ္ေဆးမႈမွာ အျပစ္ရွာလုိ၍ မဟုတ္၊
လြတ္သင့္က လြတ္ခြင့္ရေစလုိေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္သည္။

*ငရဲထိန္း*

ဤငရဲထိန္းမ်ားလည္း စတုမဟာရာဇ္နတ္မ်ဳိး အပါအ၀င္ နတ္ဘီလူး နတ္ရကၡိဳသ္မ်ားတည္း။
ထုိငရဲထိန္းမ်ား၏ အလုပ္ကား အနည္းငယ္ေသာ အကုသုိလ္ျဖင့္ က်ေရာက္လာေသာ သူမ်ားကုိ
ယမမင္းထံသုိ ့ပုိ ့ျခင္း၊
ငရဲသုိ ့ေရာက္ၿပီးသူမ်ားကုိ လက္မရြံ ့အာဏာသားတုိ ့ကဲ့သုိ ့ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္စြာ
သတ္ပုတ္ရုိက္နက္ျခင္း ပင္တည္း။
ငရဲမီးစေသာ အႏၱရာယ္တုိ ့လည္း ကံေၾကာင့္ျဖစ္ရေသာ ကမၼပစၥယဥတုဇရုပ္မ်ား ျဖစ္ၾကရကား
ငရဲခံရမည့္ သူမ်ား၌သာ
ပူေလာင္ ၍ ထုိငရဲထိန္းတုိ ့၌ မပူေလာင္ေခ်။

*ယမင္းစစ္တမ္း*

အမ်ားၾကားဖူးနား၀ရွိေအာင္ ေဒ၀ဒူတသုတ္ပါဠိေတာ္လာ ယမမင္း၏ စစ္တမ္းကုိ
အက်ဥ္းခ်ဳပ္မွ်ျပဦးမည္။
လူ ့ျပည္မွာ ရွိေနေသာ (၁) ကေလး (၂) သူအုိ (၃) သူနာ (၄) သူေသ (၅) အက်ဥ္းသမား
ဤငါးဦးသားကုိ ယမမင္း
ေစလႊတ္အပ္ေသာ တမန္ေတာ္ႏွင့္ အလားတူေသာေၾကာင့္ ေဒ၀ဒူတ-ဟုေခၚေ၀ၚရသည္။
(ေဒ၀-ယမမင္း၊ ဒူတ-တမန္းေတာ္)။

ယမမင္းသည္ မိမိထံေမွာက္သုိ ့ေရာက္လာေသာ ငရဲသားမ်ားကုိ ေဒ၀ဒူတ ငါးမ်ဳိးကုိ
ေဖၚျပလ်က္ စစ္ေဆးေလ့ရွိသည္။

ယမမင္း။ ။ ေမာင္မင္း- လူ ့ျပည္မွာတုန္းက က်င္းႀကီး က်င္ငယ္ကုိိပင္
မသုတ္သင္နိဳင္ပဲ က်င္ႀကီးက်င္ငယ္ထဲ၌ လူးကာလွိမ့္ကာ ေနရရွာေသာ ကေလးမ်ားကုိ မေတြ
့ဘူးခဲ့ဘူးလား?

ငရဲသား။ ။ ေတြ ့ခဲ့ဘူးပါသည္ဘုရား

ယမမင္း။ ။ မိမိကုိယ္တုိင္ နားလည္ေသာအရြယ္သုိ ့ေရာက္တဲ့အခါ ထုိကေလးမ်ားကုိ
ၾကည့္ရႈ ့၍ ငါသည္ ဘာမွနားမလည္ရွာေသာ ယခုလုိ ကေလးသူငယ္ျဖစ္ဖုိ ့ရာ ေနာင္အခါ
ပဋိသေႏၶ ေနရဦးမည္။ ပဋိသေႏၶေနျခင္းသေဘာကုိ မလြန္ေျမာက္နိဳင္ေသးပါတကား။ ယခုႏွယ္က
ကုိယ္ႏွဳတ္ စိတ္မ်ားကုိ ေစာင့္စည္းလ်က္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ေနမွေတာ္မည္-ဟု
အၾကံအစည္းမ်ား မျဖစ္ခဲ့ဘူးလား ေမာင္မင္း။

ငရဲသား။ ။ ကြ်န္ေတာ္ ေမ့ေလ်ာ့သည့္အတြက္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကုိ စိတ္မ၀င္စားမိခဲ့ပါ။

ယမမင္း။ ။ ေမာင္မင္း- မေကာင္းမႈကုိ ေဆြးမ်ဳိး ဉာတကာ ဆရာမိဘ စသူတုိ ့က
ျပဳေပးၾကသည္ မဟုတ္။ ေမာင္မင္း ကုိယ္တုိင္ ျပဳခဲ့သမွ် အျပစ္ဒဏ္ကုိ ေမ့ေလ်ာ့သူတုိ
့ထုံးစံ အတုိင္း ေမာင္မင္း ခံရေခ်ေတာ့မည္။

ယမမင္းအား အမွ်ေ၀ရက်ဳိး။ ။ ဤနည္းအတုိင္း သူအုိကုိ ညႊန္ျပ၍ ဒုတိယ တစ္ႀကိမ္ေမး၏။
သူနာကုိ ညႊန္ျပ၍ တတိယတစ္ႀကိမ္ ေမး၏။ သူေသကုိညႊန္၍ စတုတၳ တစ္ႀကိမ္၊
အက်ဥ္းသမားကုိ ညႊန္၍ ပဥၥမ တစ္ႀကိမ္ ေမး၏။ ငါးႀကိမ္တုိင္းေအာင္ ေမး၍
ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ ကုိ သတိမရေသးလွ်င္ ယမမင္းကုိတုိင္ ထုိသူ၏ ကုသုိလ္ျပဳစဥ္က
မိမိအား အမွ်ေ၀ဖူးသလား ဟုစဥ္းစား၏။ စဥ္းစား၍ ရလွ်င္ ထုိကုသိုလ္ကုိ ေဖၚ၍ ျဖစ္ေစ၊
မိမိက ဘာသာသတိရ၍ ျဖစ္ေစ ကုသုိလ္ကုိ သတိရသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္ ငရဲမွလြတ္ေျမာက္၍
နတ္ျပည္ေရာက္သူမ်ားလည္း အမ်ားပင္။ ထုိေနရာမ်ဳိးက်မွ မိမိကုသုိလ္မ်ား
အားထားရေၾကာင္း ထင္ရွာသည္။ ယမမင္း စဥ္းစား၍ မရေသာအခါ ဆိတ္ဆိတ္ေနရေတာ့၏။ ထုိအခါ
ငရဲသားကုိ ငရဲထိန္းတုိ ့ယူေဆာင္ လ်က္ အမ်ဳိးမ်ိဳး ႏွိပ္စက္ၾကေလေတာ့သည္၊။
(ထုိ ့ေၾကာင့္ ကုသုိလ္ျပဳေသာအခါ ယမမင္းအား အမွ်ေ၀သင့္သည္)၊

တိရိစၦာန္ဘုံ။ ။ တိေရာ အဥၥႏၱီတိ တိရစၦာနာ- ဖီလာ၊ အလ်ားလုိက္သြားတက္ေသာေၾကာင္း၊
တိရိစၦာန္ေခၚသည္။ လူနတ္တုိ ့ကဲ့သုိ ့မတ္မတ္မသြားဘဲ အလ်ားလုိက္တက္ေသာ
သတၱ၀ါမ်ားျဖစ္သည္။ သူတို ့အတြက္ ဘုံသီးျခားမရွိ။ တိရိစၦာန္အမ်ားစု
စုေ၀းေနထုိင္ရာ အရပ္ကုိပင္ တိရိစၦာန္ဘုံ-ဟု ေခၚစမွတ္ျပဳရသည္။
ထုိတိရိစၦာန္မ်ားကား ကုန္း၌ေနေသာ သားေကာင္အမ်ဳိးမ်ိဳး ငွက္အမ်ဳိးမ်ဳိး ေျမြစေသာ
သတၱ၀ါးမ်ားႏွင့္ ေရ၌ေနေသာ ငါးလိပ္စေသာ သတၱ၀ါမ်ားတည္း။

ၿပိတၱာဘုံ။ ။ သုခသမုႆယေတာ ပက႒ံ ဧႏၱီတိ ေပတာ- သုခအေပါင္းမွ ေ၀းေသာအရပ္သုိ ့
ေရာက္ေသာသတၱ၀ါမ်ားကုိ ၿပိတၱာ-ဟုေခၚသည္။ ဘုံသီးျခားမရွိ။ ၿပိတၱာတုိ ့
ေနရာျဖစ္ေသာ ေတာ၊ ေတာင္၊ ျမစ္ေခ်ာင္း၊ သုႆာန္စေသာ အရပ္မ်ားကုိပင္
ၿပိတၱာဘုံ-ဟုေခၚရသည္။ ဤၿပိတၱာမ်ားကား တေစၦ၊ မွင္စာ၊ သူရဲ၊ ဘီးလူမွ
စ၍အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိ၏။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ မစားရ မေသာက္ရ အခ်ဳိ ့မွာ လူမ်ား၏
ထမင္းလုံး၊ ဟင္းေပါက္၊ သလိပ္၊ ခြ်ဲ၊ တံေထြး၊ မစင္ စသည္တုိ ့ကုိသာစားေသာက္ရသည္။

အသုရကာယ္။ ။ အသုရာဟူသည္ ၿပိတၱာမ်ဳိးပင္ ျဖစ္၏။ အသုရာအေပါင္း၏ ေနရာအရပ္ကုိ ပင္
အသုရကာယ္ဘုံဟု ေခၚသည္။ ထုိအသုရာတုိ ့သည္၊ သမုဒၵရာ ဂဂၤါျမစ္ကမ္း စသည္၌ ေနတက္ၾက၏။
အင္မတန္ မြတ္သိပ္ဆာေလာင္ၾကသည္။ တခ်ိဳ ့အသုရာတုိ ့မွာ ဘုရားႏွစ္
ဆူ သုံးဆူ ပြင့္ေသာ္လည္း တစ္ႀကိမ္မွ် မစား မေသာက္ၾကရေလကုန္။

အသုရာအမ်ိဳးမ်ိဳး။ ။ ဤၿပိတၱာအသုရာအျပင္ အသုရာအမည္ရေသာ အျခားအမ်ိဳးအစား
လည္းရွိေသး၏။ (၁) ျမင္းမုိရ္ေတာင္ေအာက္၌ ေနေသာ နတ္မ်ား၊ (၂)
ဘုမၼစုိးနတ္ႀကီးမ်ား
ကုိမွီခုိကပ္ရပ္လ်က္ ဣဒၶိပါဒ္ႏုံ ့နဲ ့လွေသာ နတ္ကေလးမ်ား၊ (၃) တစ္ခါတစ္ခါ
နတ္ကဲ့သုိ ့ စည္းစိမ္ခံစား၍ တစ္ခါ တစ္ခါ ၿပိတၱာကဲ့သုိ ့ ဒုကၡခံရေသာ
ေ၀မာနိကၿပိတၱာမ်ား၊ (၄) ေလာကႏၱရိတ္ငရဲမ်ား။

*အရွင္နာယကာလကၤာရ*

ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာ၀င္ေစတီ ၄ မ်ိဳး

ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အရိုအေသအေလးအျမတ္ျပဳၾကတဲ့ သာသနာတြင္း ေစတီေတြကေတာ့ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ၄-မ်ိဳးရွိပါတယ္။

(၁) ဓာတုေစတီ-ဘုရား၊ ရဟႏၲာမ်ား၏ ဓာတ္ေတာ္မ်ား

(၂) ဓမၼေစတီ-ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာတရားေတာ္မ်ား

(၃) ပရိေဘာဂေစတီ- ဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွားရွိစဥ္က သံုးေဆာင္ခဲ့ေသာ အသံုးအေဆာင္မ်ား

(၄) ဥဒၵိႆကေစတီ- ဘုရားရွင္ကို ရည္မွန္းၿပီး ထုလုပ္ထားေသာ ရုပ္ပြားဆင္းတုေတာ္မ်ား

ေထရဝါဒဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အေနနဲ႔ အေလးအျမတ္ျပဳတဲ့ ေနရာဌာနေတြလည္း ရွိေသးပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ဗုဒၶဂါယာ အစရွိတဲ့ သံေဝဇနိယ ေလးဌာနတို႔ပါပဲ။

ေစတီဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ နွင္႔ အဓိပၸာယ္

ေစတီဆိုတဲ့ေဝါဟာရက ဗုဒၶဘုရားရွင္ မပြင့္ထြန္းခင္ကတည္းက အိႏၵိယႏိုင္ငံမွာ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ေဝသာလီျပည္ႀကီးရဲ႕ အနီးပတ္ဝန္းက်င္မွာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အရာဌာနေတြကို ေစတီီသမုတ္ၿပီး ကိုးကြယ္ခဲ့တာေၾကာင့္ ေစတီေတြ မ်ားစြာရွိခဲ့ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေစတီေတြကေတာ့ နတ္ဘီလူးႀကီးမ်ားကို ရည္မွတ္ၿပီး တည္ေဆာက္ထားတဲ့ နတ္ကြန္းေတြျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေတာ့ နတ္ႀကီးတယ္ ဆိုၿပီး မခူးၾကနဲ႔ မဖ်က္ဆီးၾကနဲ႔ စသည္ျဖင့္ သီးျခားသတ္မွတ္ထားတဲ့ ဥယ်ာဥ္ႀကီးေတြျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေစတီေတြဟာ ေတာင္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေတာေတြျဖစ္ပါတယ္။

ေစတီဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္မွာ အရိုအေသျပဳအပ္ေသာ အရာ ၊ ဌာန အားလံုးပါဝင္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာလို ျပန္ရင္ အရိုအေသျပဳအပ္ေသာ သေကၤတ ဆိုတာပဲ သင့္ေတာ္မယ္ထင္ပါတယ္။

ကကုသန္ဘုရား

  ကကုသန္ဘုရား သည္ ကမၼကိေလသတရား၊ ဒီပကၤရာဘုရား၊ ေဂါတမဘုရား၊ ကႆပဘုရား စသည့္ ဘုရားႀကီး ငါးဆူမွ ပြင့္ေတာ္မူၿပီးေသာ ဘုရား ျဖစ္သည္။ ဘုရားငါးဆူပြင့္ရာ ဤ ဘဒၵကမၻာအတြင္း ပြင့္ေတာ္မူခဲ့ၿပီးေသာ ဘုရားေလးဆူအနက္ ပထမဦးဆုံး ပြင့္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္ျဖစ္သည္။

ေခမံျပည္မွ အဂၢိဒတၳပုဏၰားႏွင့္ ဝိသာခါပု​​​ေဏၰးမတို႔၏သားျဖစ္။ အရြယ္ေရာက္ေသာ္ သင့္ျမတ္ေသာ သတို႔သမီးႏွင့္ လက္ထပ္ထိမ္းျမား၏၊ သားေတာ္ဥတၱရကို ဖြားျမင္ၿပီးေနာက္ ေလာကီ စည္းစိမ္ကို စြန႔္ပယ္ကာ ေတာထြက္ေတာ္မူသည္။ ရွစ္လ-ကာမ~ ဒုကၠရစရိယာ က်င့္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ကိုကၠိဳ႕ေဗာဓိပင္ရင္းဝယ္ သဗၺညဳတဉာဏ္ေတာ္ကို ရရွိ၍ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူသည္။ ထိုျမတ္စြာဘုရား၏ အဂၢသာဝက တပည့္ႏွစ္ပါးကား ရွင္ဝိဓူရႏွင့္ ရွင္သိဥၥီဝတို႔ျဖစ္သည္။ အလုပ္ အေႂကြး (တပည့္)ကား ရွင္ဗဒၶိေဇာ ျဖစ္သည္။ ထိုျမတ္စြာဘုရား၏ ဉာဏ္ေတာ္အျမင့္သည္ အေတာင္ ေလးဆယ္ ျဖစ္၏၊ သက္ေတာ္ အႏွစ္သုံးေသာင္း ႏွစ္ေထာင္တြင္ ေခမာ႐ုံတြင္ ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူရာ ႂကြင္းေသာဓာတ္ေတာ္အစုကို ဌာပနာ၍ တစ္ဂါဝုတ္ျမင့္ေသာ ေစတီေတာ္ကို တည္ထားကိုးကြယ္ၾကသည္။ ထိုေခတ္ထိုအခါက လူတို႔၏သက္တမ္းမွာ ႏွစ္ေပါင္း ၄ ေသာင္းျဖစ္သည္။

 

                                                            ဗုဒၶ၀င္

၁။ ေ၀ႆဘူျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ အေျခႏွစ္ေခ်ာင္းရွိသူ လူနတ္တို႔ထက္ ျမတ္ေတာ္မူေသာ မႏႈိင္းယွဥ္ႏိုင္ေသာ ဂုဏ္ရွိေတာ္မူေသာ (ထိပါးရန္) ခ်ဥ္းကပ္၀ံ့ ေသာသူ ရွိေတာ္မမူေသာ အမည္အားျဖင့္ ကကုသႏၶမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ ပြင့္ေတာ္မူေလ၏။

၂။ ေႏွာင္အိမ္ကို ဖ်က္ဆီး၍ သြားေသာ ျခေသၤ့ကဲ့သို႔ ထုိျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္း အလံုးစံုေသာဘ၀ကို ခြါဖ်က္၍ ပါရမီအက်င့္၌ အထြတ္အထိပ္သို႔ ေရာက္ လ်က္ ျမတ္ေသာ ေဗာဓိဉာဏ္သို႔ ေရာက္ေတာ္မူေလ၏။

၃။ ေလာက၏ ေရွ႕သြားျဖစ္ေသာ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားသည္ ဓမၼစၾကာကို ေဟာေတာ္မူသည္ရွိေသာ္ ကုေဋေလးေသာင္းေသာ လူ နတ္ ျဗဟၼာတို႔၏ (သစၥာ ေလးပါး) တရားကို သိျခင္းသည္ (ေရွးဦးစြာသိျခင္း) ျဖစ္၏။

၄။ ေရးျခစ္မထင္ ေကာင္းကင္၌ (ေရမီး) အစံုအစံုဟူေသာ တန္ခိုးအမ်ဳိးမ်ဳိး ဖန္ဆင္းျခင္းကို ျပဳ၍ ကုေဋသံုးေသာင္းေသာ လူ နတ္ ျဗဟၼာတို႔အား (သစၥာ ေလးပါးကို ႏွစ္ႀကိမ္ေျမာက္) သိေစေတာ္မူ၏။

၅။ နရေဒ၀ဘီလူးအား ထုိျမတ္စြာဘုရား၏ သစၥာေလးပါးကို ျပရာအခါ၌ (နတ္လူ တို႔၏ သံုးႀကိမ္ေျမာက္ သစၥာေလးပါး) တရားကို သိျခင္းသည္ ဂဏန္းသခ်ၤာ အားျဖင့္ မေရတြက္ ႏိုင္ေခ်။

၆။ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရား၏ (ကိေလသာ) အညစ္အေၾကး ကင္းကုန္ေသာ ၿငိမ္သက္ေသာစိတ္ ရွိကုန္ေသာ တာဒိဂုဏ္ႏွင့္ ျပည့္စံုကုန္ေသာ ရဟႏၲာတို႔၏ အစည္းအေ၀းသည္ တစ္ႀကိမ္သာရွိေလ၏။

၇။ ထုိအခါ ထုိအစည္းအေ၀းသည္ အာသေ၀ါတည္းဟူေသာ ရန္အေပါင္း ကုန္ျခင္း ေၾကာင့္ ယဥ္ေက်းေသာ (အရိယာ) ဘံုသို႔ အစဥ္ေရာက္ကုန္ေသာ ရဟႏၲာ ေလးေသာင္းတို႔၏ အစည္းအေ၀း ျဖစ္ေလ၏။

၈။ ထုိအခါ ငါသည္ ေခမ မည္ေသာ မင္းျဖစ္ခဲ့၏။ ငါသည္ ျမတ္စြာဘုရားအား လည္းေကာင္း၊ ျမတ္စြာဘုရား၏ သားေတာ္အား လည္းေကာင္း မ်ားစြာေသာ အလွဴကို လွဴၿပီးလွ်င္-

၉။ သပိတ္ သကၤန္း မ်က္စဥ္း ပ်ားမုန္႔ဆုပ္တို႔ကိုလည္း လွဴ၍ ေတာင့္တအပ္ရာ ေကာင္းျမတ္ေသာ ဤလွဴဖြယ္ ၀တၳဳအားလံုးကို စီရင္လွဴဒါန္းခဲ့၏။

၁၀။ သတၱ၀ါတို႔ကို ဆံုးမေတာ္မူတတ္ေသာ ထုိ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္း ငါ့ကို ဤမင္းသည္ ဤဘဒၵကမၻာ၌ပင္ ဘုရားျဖစ္လတၱံ႔ဟု ဗ်ာဒိတ္စကား မိန္႔ၾကားေတာ္မူ၏။

၁၁။ ထုိအခါ ဤမင္းသည္ ေပ်ာ္ေမြ႕ဖြယ္ ေကာင္းေသာ ကပိလၿမဳိ႕မွ ထြက္၍။ပ။ ဤ(ေဂါတမ) ျမတ္စြာဘုရား၏ မ်က္ေမွာက္၌ ျဖစ္ရပါလိုကုန္၏ (ဟု ဆုေတာင္း ကုန္၏)။

၁၂။ ထုိျမတ္စြာဘုရား၏ စကားကို ၾကားနာရ၍ စိတ္ကို အလြန္ၾကည္ၫိုေစခဲ့၏၊ ပါရမီ ဆယ္ပါးတို႔ကို ျဖည့္က်င့္ျခင္းငွာ လြန္ကဲေသာ အက်င့္ကို ေဆာက္တည္ခဲ့၏။

၁၃။ (ထုိျမတ္စြာဘုရား၏) ၿမိဳ႕ေတာ္သည္ ေခမာ၀တီ မည္၏၊ ထုိအခါ ငါသည္ ေခမအမည္ ရွိသူျဖစ္၏၊ ငါသည္ သဗၺညဳတဉာဏ္ကို ရွာမွီးစဥ္ ထုိျမတ္စြာဘုရား အထံ၌ ရဟန္း ျပဳခဲ့၏။

၁၄။ နတ္ လူတို႔၏ ဆရာျဖစ္ေသာ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရား၏ ခမည္းေတာ္သည္ အဂၢိဒတၱပုဏၰား ျဖစ္၏၊ မယ္ေတာ္သည္ ၀ိသာခါ မည္၏။

၁၅။ ထုိေခမၿမိဳ႕၌ လူတို႔တြင္ ျမတ္သည္ ျဖစ္၍ ခ်ီးမြမ္းအပ္ေသာ ျမတ္ေသာ ဇာတ္ရွိေသာ မ်ားေသာ အျခံအရံရွိေသာ ျမတ္စြာဘုရား၏ ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္ အေပါင္းသည္ ေနေလ၏။

၁၆။ ထုိဘုရားေလာင္းသည္ အႏွစ္ေလးေထာင္တို႔ပတ္လံုး နန္းေတာ္ကို အုပ္စိုး၍ ေန၏၊ (ထုိဘုရားေလာင္းအား) ကာမ ကာမ၀ဏၰ ကာမသုဒၶိမည္ေသာ ျမတ္ေသာ ျပာသာဒ္သံုးေဆာင္တို႔သည္ ရွိကုန္၏။

၁၇။ ေကာင္းစြာ တန္ဆာဆင္အပ္ေသာ ေမာင္းမတို႔သည္ သံုးေသာင္းတိတိ ရွိကုန္ ၏၊ (ဘုရားေလာင္း၏) မိဖုရားသည္ ေရာစိနီ မည္၏၊ သားေတာ္သည္ ဥတၱရ မည္၏။

၁၈။ ဘုရားေလာင္းသည္ နိမိတ္ေလးပါးတို႔ကို ေတြ႕ျမင္၍ ရထားယာဥ္ျဖင့္ ေတာထြက္ေတာ္မူ၏။ မယုတ္မေလ်ာ့ ရွစ္လတို႔ပတ္လံုး ကမၼ႒ာန္းစီးျဖန္းျခင္း လုံ႔လကို အားထုတ္ေတာ္ မူ၏။

၁၉။ ႀကီးျမတ္ေသာ လုံ႔လရွိေသာ လူတို႔ထက္ျမတ္၍ ေရွ႕သြားေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ ေတာ္မူ ေသာကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားသည္ ျဗဟၼာမင္း ေတာင္းပန္အပ္သည္ျဖစ္၍ မိဂဒါ၀ုန္ (သမင္ေတာ)၌ ဓမၼစၾကာကို ေဟာေတာ္မူ၏။

၂၀။ ၀ိဓုရသည္ လည္းေကာင္း၊ သဥၨီ၀သည္ လည္းေကာင္း ကကုသန္ျမတ္စြာ ဘုရား၏ ျမတ္ေသာ တပည့္ အဂၢသာ၀က တို႔ ျဖစ္ကုန္၏၊ အလုပ္အေကြၽးသည္ ဗုဒၶိဇ မည္၏။

၂၁။ သာမာသည္ လည္းေကာင္း၊ စမၸာသည္ လည္းေကာင္း ျမတ္ေသာ တပည့္မ အဂၢသာ၀ိကာ တို႔ ျဖစ္ကုန္၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရား၏ ေဗာဓိပင္ကို ကုကၠိဳပင္ဟူ၍ ေခၚဆိုအပ္၏။

၂၂။ အစၥဳတသည္ လည္းေကာင္း၊ သုမနသည္ လည္းေကာင္း ျမတ္ေသာ အလုပ္ အေကြၽး ဒါယကာအဂၢဥပ႒က တို႔ျဖစ္ကုန္၏။ နႏၵာသည္ လည္းေကာင္း၊ သုနႏၵာ သည္ လည္းေကာင္း ျမတ္ေသာ အလုပ္အေကြၽး ဒါယိကာမ အဂၢဥပ႒ိကာ တို႔ ျဖစ္ကုန္၏။

၂၃။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ အေတာင္ ေလးဆယ္တုိင္ေအာင္ ျမင့္ေတာ္မူ၏၊ ေရႊ အဆင္း ရွိေသာ ကိုယ္ေတာ္ေရာင္သည္ ထက္၀န္းက်င္ ဆယ္ယူဇနာတုိင္ ေအာင္ ေျပးသြား (ကြန္႔ျမဴး) လ်က္ရွိ၏။

၂၄။ ထုိျမတ္စြာဘုရား၏ အသက္တမ္းသည္ အႏွစ္ေလးေသာင္း ရွိ၏၊ ထုိျမတ္စြာ ဘုရားသည္ ထုိမွ်ေလာက္ အသက္တည္ေနလ်က္ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္း ကို ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။

၂၅။ ထုိျမတ္စြာဘုရားသည္ နတ္ႏွင့္တကြေသာ ေလာက၌ ေယာက်္ားç မိန္းမတို႔၏ အက်ဳိးငွါ တရားတည္းဟူေသာ ေစ်းကို ျဖန္႔ခင္း၍ ျခေသၤ့မင္းကဲ့သို႔ စကားေတာ္ ကို မိန္႔ေတာ္မူၿပီးလွ်င္ တပည့္သာ၀ကႏွင့္တကြ ပရိနိဗၺာန္ ၀င္စံေတာ္မူေလ၏။

၂၆။ အဂၤါရွစ္ပါးရွိေသာ စကားသံႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ အျမဲမက်ဳိးမေပါက္ေသာ သီလရွိေသာ သာ၀ကအစံုတို႔သည္ လည္းေကာင္း ထုိအားလံုးသည္ပင္ ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ေလၿပီ။ အလံုးစံုေသာ သခၤါရ တို႔သည္ အခ်ည္းႏွီးတို႔သာ ျဖစ္ကုန္သည္ မဟုတ္ပါေလာ။

၂၇။ ကကုသန္ဘုရားျမတ္သည္ ေခမာရာမေက်ာင္းတုိက္၌ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူ၏၊ ထုိေက်ာင္းတုိက္၌ပင္ ထုိျမတ္စြာဘုရား၏ ေစတီ(ပုထုိး)ေတာ္သည္ ေကာင္းကင္ သို႔ တစ္ဂါ၀ုတ္ တုိင္ေအာင္ျမင့္လ်က္ တည္ရွိေလသတည္း။ ။ ကကုသႏၶဗုဒၶ၀င္ ၿပီး၏။

က်မ္းကိုး
   1. ↑ ဗုဒၶ၀ံသပါဠိေတာ္

ပြင့္ေတာ္မူျပီးေသာ ဘုရားရွင္မ်ား

ဆံံုးစမထင္ေသာ သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ဂဂၤါ၀ါလု သဲစုမကေသာ ဘုရားမ်ား ပြင့္ခဲ့ၾကသည္။

၁။ ဤကမၻာမွ မေရတြက္ႏိုင္ေသာ ကမၻာ၌ ...တဏွကၤရာျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေမဓကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ သရဏကၤရာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ထုိေလးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔ သည္ တစ္ခုတည္းေသာ သာရမ႑ကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူကုန္၏။

၂။ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ ေကာ႑ညမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ တစ္ခုေသာ သာရကမၻာ၌ တစ္ဆူတည္းသာလွ်င္ ပြင့္ေတာ္မူ၍ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို (နိဗၺာန္သို႔) ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။

၃။ ထုိဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ေကာ႑ညျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌ ကမၻာ တို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ)အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။

၄။ ေကာ႑ညျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ မဂၤလမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား သည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ) အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။

၅။ မဂၤလျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ သုမနျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္း ေကာင္း၊ ေရ၀တျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေသာဘိတျမတ္စြာ ဘုရား သည္ လည္းေကာင္း စကၡဳ (ငါးမ်ဳိး) ရွိေတာ္မူကုန္ေသာ အလင္းေရာင္ကို ျပဳေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္လည္း တစ္ခုေသာ သာရမ႑ကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။

၆။ ေသာဘိတျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ မ်ားေသာ အျခံအရံရွိေသာ အေနာမ ဒႆီ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ) အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။

၇။ အေနာမဒႆီျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ပဒုမျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ နာရဒ ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း သစၥာေလးပါးကို သိေတာ္မူၾကကုန္ေသာ အမိုက္ေမွာင္၏ အဆံုးကို ျပဳတတ္ကုန္ေသာ ထုိျမတ္စြာ ဘုရားတို႔သည္လည္း တစ္ခုေသာ ၀ရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူကုန္၏။

၈။ နာရဒျမတ္စြာဘုရား၏ ေနာက္အဖို႔၌ ပဒုမုတၱရမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ခုေသာ သာရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူလ်က္ မ်ားစြာေသာ သတၱ၀ါအေပါင္းကို (နိဗၺာန္သို႔) ကယ္တင္ေတာ္မူ၏။

၉။ နာရဒျမတ္စြာဘုရားႏွင့္ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ အၾကား၌လည္း ကမၻာတို႔ ကို ဂဏန္း (သခၤ်ာ)အားျဖင့္ မေရတြက္ႏိုင္ကုန္။

၁၀။ ကမၻာတစ္သိန္းထက္၌ ေလာကသံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ ေပးလွဴဖြယ္ပစၥည္း ၀တၳဳတို႔ကို ခံေတာ္မူထုိက္ေသာ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူ၏။

၁၁။ ပဒုမုတၱရျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္ျဖစ္ေသာ ကမၻာသံုးေသာင္းထက္၌ သုေမဓျမတ္စြာဘုရား သည္ လည္းေကာင္း၊ သုဇာတျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏ်စ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။

၁၂။ သုဇာတျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္ျဖစ္ေသာ ကမၻာ တစ္ေထာင့္ရွစ္ရာထက္ ၌ (နိဗၺာန္သို႔) ပို႔ေဆာင္ေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ပိယဒႆီ အတၳဒႆီ ဓမၼဒႆီ အားျဖင့္ သံုးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရား တို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။

၁၃။ သုဇာတျမတ္စြာဘုရား၏ ဤမွာဘက္၌ ကိုယ္တုိင္ သစၥာေလးပါးကို သိေတာ္ မူကုန္ေသာ ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းရွိသူ နတ္လူတို႔ထက္ ျမတ္ေတာ္မူကုန္ေသာ ေလာက၌ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ ထုိပိယဒႆီစေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ တစ္ခုေသာ ၀ရကမၻာ၌ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။

၁၄။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္ေလးကမၻာထက္၌ ေလာကသံုးပါးကို သိေတာ္မူေသာ (ကိေလသာ) ေျငာင့္ကို ႏုတ္ပယ္ေတာ္မူတတ္ေသာ အျမတ္ဆံုးပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္ေတာ္မူ ေသာ သိဒၶတၳျမတ္စြာဘုရားသည္ တစ္ဆူတည္းသာ ပြင့္ေတာ္မူ၏။

၁၅။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္ႏွစ္ကမၻာထက္၌ တူေသာသူ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ တိႆျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ဖုႆျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။

၁၆။ ဤကမၻာမွ ကိုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္၌ ၀ိပႆီမည္ေသာ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ပြင့္ေတာ္မူ၏၊ သနားျခင္း က႐ုဏာ ရွိေတာ္မူေသာ ထုိျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း သတၱ၀ါတို႔ကို သံေယာဇဥ္အေႏွာင္အဖြဲ႕မွ လြတ္ေစေတာ္မူ၏။

၁၇။ ဤကမၻာမွ သံုးဆယ့္တစ္ကမၻာထက္၌ တူေသာပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္မမူေသာ ၿပဳိင္ဘက္ပုဂၢိဳလ္ ရွိေတာ္ မမူကုန္ေသာ သိခီျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေ၀ႆဘူျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း ႏွစ္ဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။

၁၈။ ဤဘဒၵကမၻာ၌ ကကုသန္ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ေကာဏာဂံု ျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း၊ ကႆပျမတ္စြာဘုရားသည္ လည္းေကာင္း သံုးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ ပြင့္ေတာ္မူၾကကုန္၏။

၁၉။ ယခုအခါ ငါသည္ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူ၏၊ ေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားသည္လည္း (ေနာက္၌) ပြင့္ေတာ္မူလတၱံ႕၊ ပညာရွိေတာ္မူကုန္ေသာ ေလာကကို အစဥ္ သနား ေစာင့္ေရွာက္ေတာ္ မူတတ္ကုန္ေသာ ဤငါးဆူေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္လည္း ဤဘဒၵကမၻာ၌ပင္ ပြင့္ ေတာ္မူၾကကုန္၏။

၂၀။ ဤတရားမင္း ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ လည္းေကာင္း၊ အကုေဋမကမ်ားစြာေသာ အျခား တစ္ပါးေသာ ျမတ္စြာဘုရားတို႔၏ လည္းေကာင္း ထုိဗုဒၶ၀င္ အက်င့္လမ္းကို ေဟာၾကားၿပီးလွ်င္ ထုိျမတ္စြာဘုရားတို႔သည္ တပည့္သာ၀ကႏွင့္တကြ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳေတာ္မူၾကေလကုန္ၿပီ။

ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ

ေဂါတမ ဘုရားရွင္ ျဖစ္္လာမည့္ သုေမဓါ ရွင္ရေသ့အား ေနာင္ ဘဒၵကမၻာ တြင္ ေဂါတမ အမည္ျဖင့္ ဘုရားျဖစ္မည္ ဟု ဗ်ာဓိတ္ေပးေသာ “ ဒီပင္ကရာ” ဘုရားရွင္ ပြင့္ေတာ္မူေသာ သာရမ႑ကမၻာ တြင္ ပြင့္ေတာ္မူၾကေသာ ဘုရားရွင္မ်ား မွ ေဂါတမ ဘုရားရွင္အထိ ဘုရားရွင္ ၂၈ - ဆူ ရိွေလသည္။ ဤဘုရားရွင္မ်ားကို ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူဘုရားမ်ား ဟုေခၚေ၀ၚ ပူေဇာ္ၾကပါသည္။

ေဂါတမ ဘုရားေလာင္း ဗ်ာဒိတ္ခံယူေသာ ကမာၻမွစ၍ ပြင့္ေတာ္မူေသာ ဘုရားရွင္မ်ား၏ အမည္ေတာ္တို႔ျဖစ္သည္။

(၁) တဏွကၤရာဘုရား - ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ စရီးပင္ (ေတာင္မ႐ိုးပင္) ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္တစ္သိန္း ေနေတာ္မူ၏။

(၂) ေမဓကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၁၅-ရက္၊ ေပါက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။

(၃) သရဏကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ တလ၊ သခြတ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ေသာင္း။

(၄) ဒီပကၤရာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ေညာင္ၾကပ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။

(၅) ေကာ႑ညဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ေၾကာင္လွ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။

(၆) မဂၤလဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။

(၇) သုမနဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။

(၈) ေရ၀တဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-လ၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေျခာက္ေသာင္း။

(၉) ေသာဘိတဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ကံ့ေကာ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။

(၁၀) အေနာမဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ ေထာက္ၾကံ႕ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။

(၁၁) ပဒုမဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ေၾကာင္လ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။

(၁၂) နာရဒဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ေၾကာင္လ်ာပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။

(၁၃) ပဒုမုတၱရဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ထင္း႐ူးပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တသိန္း။

(၁၄) သုေမဓာဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၁၅-ရက္၊ ထိန္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။

(၁၅) သုဇာတဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ကိုးလ ၊ ၀ါးပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။

(၁၆) ပီယဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ ေရခတက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။

(၁၇)အတၱဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ စကားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။

(၁၈) ဓမၼဒႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ လိပ္ဆူးေရႊပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။

(၁၉) သိဒၶတၳဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ဆယ္လ၊ မဟာေလွကားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။

(၂၀) တိႆဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ပိေတာက္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ တစ္သိန္း။

(၂၁) ဖုႆဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ သွ်ိသွ်ားပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ကိုးေသာင္း။

(၂၂)၀ိပႆီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ သခြတ္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ေသာင္း။

(၂၃) သိခီဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ သရက္ျဖဴပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ခုနစ္ေသာင္း။

(၂၄) ေ၀ႆဘူဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ အင္ၾကင္းပင္ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေျခာက္ေသာင္း။

(၂၅) ကကုသန္ဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ရွစ္လ၊ ကုကၠိဳပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ေလးေသာင္း။

(၂၆) ေကာဏဂံုဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္လ၊ ေရသဖန္းပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ သံုးေသာင္း။

(၂၇) ကႆပဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ၇-ရက္၊ ပေညာင္ပင္ ေဗာဓိ၊ သက္ေတာ္ ႏွစ္ေသာင္း။

(၂၈) ေဂါတမဘုရား-ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ၊ ေညာင္ဗုဒၶေဟပင္ရင္း၌ ပြင့္ေတာ္မူသည္၊ သက္ေတာ္ ရွစ္ဆယ္ ေနေတာ္မူသည္။
 

 

ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားရွစ္ခိုး

တ ေမ သ ဒီ ေကာ မံ သု ေရ ၊ ေသာ အ ပ နာ ပ ၊ သု သု ပိ။

အ ဓံ သိ တိ ဖု ၀ိ သိ ေ၀ ၊ က ေကာ က ေဂါ နမာမဟံ ။
ထူးျခားခ်က္

ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူေသာ ဘုရား ကိုယ္ေတာ္ျမတ္မ်ားသည္ တနဂၤေႏြသား (၄) ဆူ ၊တနလၤာသား(၄)ဆူ …(၇)ေန႔ မွာ ၄-ဆူစီ အတိအက် ျဖစ္ေနၾကသည္။

တနဂၤေႏြ သား (၄) ဆူ - ေမဓဂၤရာ ၊ ေသာဘိတ ၊ ပိယဒႆီ ၊ သိခီ ။

တနလၤာ သား (၄) ဆူ - သရဏွဂၤရာ ၊ အ ေနာမဒႆီ ၊ အတၳဒႆီ ၊ ေ၀ႆဘူ ။

အဂၤါ သား (၄) ဆူ - ဒီပကၤရာ ၊ ပဒုမုတၱရ ၊ ဓမၼဒႆီ ၊ ကကုသန္ ။

ဗုဒၶဟူး သား (၄) ဆူ - ေကာ႑ည ၊ နာရဒ ၊ သိဒၶတၳ ၊ ေကာဏဂံု ။

ၾကာသပေတး သား(၄) ဆူ - မဂၤလ ၊ ပဒုမုတၱရ ၊ တိႆ ၊ ကႆပ ။

ေသာၾကာ သား (၄) ဆူ - သုမန ၊ သုေမဓာ ၊ ဖုႆ ၊ ေဂါတမ ။

စေန သား (၄) ဆူ - တဏွကၤရာ ၊ ေရ၀တ ၊ သုဇာတာ ၊ ၀ိပႆီဘုရား ။
 (၇) ရက္သား/သမီး ဘုရားရွိခိုး

ကိုယ့္ေန႔သား ဘုရားရွင္ေတြကို သီးသန္႔ရွိခိုးပူေဇာ္ခ်င္လ်င္-

တနဂၤေႏြေန႔ဖြား

ေမဓဂၤေရာ ၊ ေသာဘိေတာစ ၊

ပိယဒႆီ ၊ သိခီဇိေနာ ၊

ရ၀ိ၀ါေရ ၊ အဘိဇာတာ ၊

ေတ နမႆမိ သာဒရံ

နေမနာေနန ကေမၼန

ေပါရဏကံ ၀ါနႆတု

စတုႏ္နံ ဗုဒၶေတေဇန

သဒါ သုခီ ဘ၀ႏဳၱုေမ ။

——————————————————- တနလၤာေန႔ဖြား

သရဏွဂၤရာ ၊ ေနာမာစ၊

အတၳဒႆီစ ၊ ေ၀ႆဘူ ။

စႏၵ ၀ါေရ ၊ အဘိဇာတာ ၊

ေတ နမႆမိ သာဒရံ

နေမနာေနန ကေမၼန

ေပါရဏကံ ၀ါနႆတု

စတုႏ္နံ ဗုဒၶေတေဇန

သဒါ သုခီ ဘ၀ႏဳၱုေမ ။

——————————————————- အဂၤါ ေန႔ဖြား

ဒီပကၤေရာ ၊ ပဒေမာစ ၊

ဓမၼဒႆီ ၊ ကကုသေႏၶာ ၊

ေဘာမ ၀ါေရ ၊ အဘိဇာတာ ၊

ေတ နမႆမိ သာဒရံ

နေမနာေနန ကေမၼန

ေပါရဏကံ ၀ါနႆတု

စတုႏ္နံ ဗုဒၶေတေဇန

သဒါ သုခီ ဘ၀ႏဳၱုေမ ။

——————————————————- ဗုဒၶဟူး ေန႔ဖြား

ေကာ႑ေညာ ၊ နာရေဒါ သတၱာ ၊

သိဒၶတၳ ၊ ေကာဏဂမနာ ။

ဗုဒၶ ၀ါေရ ၊ အဘိဇာတာ ၊

ေတ နမႆမိ သာဒရံ

နေမနာေနန ကေမၼန

ေပါရဏကံ ၀ါနႆတု

စတုႏ္နံ ဗုဒၶေတေဇန

သဒါ သုခီ ဘ၀ႏဳၱုေမ ။

——————————————————- ၾကာသပေတး ေန႔ဖြား

မဂၤေလာ ၊ ပဒုမုတၱေရာ ၊

တိႆနာေထာစ ၊ ကႆေပါ ။

ဂုရု ၀ါေရ ၊ အဘိဇာတာ ၊

ေတ နမႆမိ သာဒရံ

နေမနာေနန ကေမၼန

ေပါရဏကံ ၀ါနႆတု

စတုႏ္နံ ဗုဒၶေတေဇန

သဒါ သုခီ ဘ၀ႏဳၱုေမ ။

——————————————————- ေသာၾကာေန႔ဖြား

သုမေနာ ၊ သုေမဓာ ဗုေဒါၶ ၊

ဖုႆ ဇိေနာစ ၊ ေဂါတေမာ ။

သုကၠ ၀ါေရ ၊ အဘိဇာတာ ၊

ေတ နမႆမိ သာဒရံ

နေမနာေနန ကေမၼန

ေပါရဏကံ ၀ါနႆတု

စတုႏ္နံ ဗုဒၶေတေဇန

သဒါ သုခီ ဘ၀ႏဳၱုေမ ။

——————————————————- စေန ေန႔ဖြား

တဏွကၤေရာ ၊ ေရ၀ေတာစ ၊

သုဇာေတာစ ၊ ၀ိပႆီေကာ ၊

ေသာရီ ၀ါေရ ၊ အဘိဇာတာ ၊

ေတ နမႆမိ သာဒရံ

နေမနာေနန ကေမၼန

ေပါရဏကံ ၀ါနႆတု

စတုႏ္နံ ဗုဒၶေတေဇန

သဒါ သုခီ ဘ၀ႏဳၱုေမ ။

 

(၇) ရက္သား/သမီး ဘုရားရွိခိုး(ျမန္မာျပန္)

တနဂၤေႏြေန႔ဖြားအတြက္-

(၁) ေမဓဂၤေရာ ၊ ေသာဘိေတာစ ၊

ပိယဒႆီ ၊ သိခီဇိေနာ ၊

ရ၀ိ၀ါေရ ၊ အဘိဇာတာ ၊

ေတ နမႆမိ သာဒရံ

(၂) နေမနာေနန ကေမၼန

ေပါရဏကံ ၀ါနႆတု

စတုႏ္နံ ဗုဒၶေတေဇန

သဒါ သုခီ ဘ၀ႏဳၱုေမ ။

(၁)မာရ္ ငါးပါး ကို ေအာင္ျမင္ေတာ္မူျပီးေသာ (ေမဓဂၤရာ ျမတ္စြာဘုရား ၊ ေသာဘိတ ျမတ္စြာဘုရား ၊ ပိယဒႆီ ျမတ္စြာဘုရား ၊ သိခီ ျမတ္စြာဘုရား) တို႔သည္ (တနဂၤေႏြေန႔)တြင္ ဖြားျမင္ေတာ္မူခဲ႔ၾကကုန္၏ ။ ထို (တနဂၤေႏြေန႔ဖြား) ရွင္ေတာ္ျမတ္ ဘုရားတို႔ကို တပည္႔ ေတာ္သည္ ရုိေသစြာျဖင္႔ ဦးညြတ္ရွိခုိးပါ၏ အရွင္ဘုရား ။

(၂)ထိုသို႔ ဦးညြတ္ ရိုက်ိဳးရွိခုိးရျခင္းအေၾကာင္းေၾကာင္႔ ေရွးကစီမံ မေကာင္းကံသည္ အမွန္ကြယ္ေပ်ာက္ ေကာင္းက်ိဳးေရာက္ပါေစသတည္း ။ထိုေလးဆူကုန္ေသာ(တနဂၤေႏြေန႔ဖြား) ရွင္ေတာ္ျမတ္ ဘုရားတို႔၏ တန္ခိုးေတေဇာ္ အာႏုေဘာ္ေတာ္ေၾကာင္႔ တပည္႔.ေတာ္အား အခါခပ္သိမ္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ခ်မ္းသာျခင္းစင္စစ္ ျဖစ္ပါေစ သတည္း ။

(က်န္ေန႔မ်ား ထို႔အတူ သင္႔ေတာ္သလိုေျပာင္းျပီးမွတ္ရန္)
ဘုရားရွင္တို႔၏ ဥာဏ္ေတာ္မ်ားႏွင္႔ အသံုးခ်ေတာ္မူပံု

(၁) အေၾကာင္းဟုတ္၊မဟုတ္ကို သိေသာ ဌာနာဌာန ေကာသလႅ ဥာဏ္ေတာ္ (သတၱ၀ါ တစ္စံုတစ္ေယာက္ အာသေ၀ါတရား ကုန္ႏိုင္၊မကုန္ႏိုင္(သို႔) ရဟႏၲာ ျဖစ္ႏိုင္၊မျဖစ္ႏိုင္ကို ဤဥာဏ္ျဖင္႔ ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ ။)

(၂)ေကာင္းက်ိဳး ၊ မေကာင္းက်ိဳး ကို သိေသာ ၀ိပါက ဥာဏ္ေတာ္ (ပုဂိၢဳလ္တစ္ေယာက္တြင္ စ်ာန္၊မဂ္ဖိုလ္ရမႈ၌ အႏၱရာယ္ (အဟိတ္ ၊ ဒြိဟိတ္ပဋိသေႏၶေနမႈ ) ရွိ၊ မရွိကိုု ဤဥာဏ္ျဖင္႔ ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ ။)

(၃)သတၱ၀ါတို႔လားရာ ၊ေရာက္ရာကို သိေသာ သဗၺတၳ ဂါမိနီပဋိပဒါ ဥာဏ္ (ပုဂိၢဳလ္တစ္ေယာက္တြင္ စ်ာန္၊မဂ္ဖိုလ္ရမႈ၌ ပဥၥာနႏၱိရိယကံ ရွိ၊ မရွိ ကို ဤဥာဏ္ျဖင္႔ ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ ။)

(၄) အထူးထူးေသာ ဓာတ္သေဘာမ်ားကို သိေသာ အေနကဓာတု နာနာဓာတု ဥာဏ္ေတာ္ ( အထက္ပါ ဥာဏ္(၃)မ်ိဳးနဲ႔ ၾကည္႔ျပီး အႏၱရာယ္ကင္းပါမွ ကြ်တ္ႏိုင္ ခြ်တ္ႏိုင္ေသာ စရိုက္ႏွင္႔ ကိုက္ညီမည္႔ တရားေဟာ (၀ါ) ကမၼ႒ာန္းေပးရန္ ဤဥာဏ္ျဖင္႔ ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ ။)

(၅) သတၱ၀ါတို႔၏ ဆႏၵအလိုကို သိေသာ နာနာဓိမုတိၱက ဥာဏ္ (သတၱ၀ါတို႔၏ ႏွလံုးသြင္းတတ္မႈ သေဘာထားကို သိျပီး သင္႔ေလ်ာ္ေသာတရားေဟာရန္ ဤဥာဏ္ျဖင္႔ ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ ။)

(၆) လူတို႔၏ ဣေျႏၵအႏုအရင္႔ကို သိေသာ ဣျႏိၵယပေရာပရိယတၱဥာဏ္ (သတၱ၀ါတို႔၏ သဒၶါတရားေကာင္း၊မေကာင္း ကို ဤဥာဏ္ျဖင္႔ ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ ။)

(၇) စ်ာန္၊၀ိေမာကၡ ၊ သမာဓိ ၊သမာပတ္ စသည္တို႔၏ ညစ္ညဴးေၾကာင္းကို သိေသာ စ်ာန၀ိေမာကၡ သမာဓိ သမာပတၱိဥာဏ္ ေတာ္ (ဤဥာဏ္ျဖင္႔ ဆင္ျခင္ေတာ္မူျပီးမွ ခြ်တ္သင္႔ သည္ဆိုလွ်င္ ေသးကြာေသာ အရပ္သို႔ပင္ ၾကြေရာက္ ေတာ္မူပါသည္ ။)

(၈)ေရွးျဖစ္ေဟာင္း ၊ဘ၀ခႏၶာျဖစ္စဥ္ကို သိေသာ ပုေဗၺနိ၀ါသာႏုႆတိဥာဏ္ ( ေရွးဘ၀ျဖစ္စဥ္နွင္႔ အထံု ၊ပါဂမီစသည္တို႔ကို ဤဥာဏ္ျဖင္႔ ၾကည္႔ရႈ ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ ။)

(၉) သတၱ၀ါတို႔၏ ပဋိသေႏၶေနျခင္း ၊ စုေတျခင္း တို႔ကို သိေသာ စုတူပပါတ (၀ါ) ဒိဗၺစကၡဳ ဥာဏ္ေတာ္ ( သတၱ၀ါတို႔၏ လက္တေလာစိတ္ျဖစ္စဥ္ကိုလဲ ဤဥာဏ္ျဖင္႔ ၾကည္႔ရႈ ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ ။)

(၁၀) အာသေ၀ါတရား ကုန္ရာျဖစ္ေသာ အာသ၀ကၡယ ဥာဏ္ေတာ္ (သတၱ၀ါတို႔ အား အရဟတၱမဂ္ တရားေပါက္ေအာင္ တရားေဟာရန္အလို႔ငွာ ဤဥာဏ္ျဖင္႔ ၾကည္႔ရႈ ဆင္ျခင္ေတာ္မူသည္ ။)
ဘုရားရွင္တို႔၏ တူေသာအခ်က္မ်ား

ဘုရားရွင္တို႔၏ တူေသာ အခ်က္မ်ား (၃၀) ရွိပါသည္ ။

(၁) အေလာင္းေတာ္သည္ ေနာက္ဆံုးေသာဘ၀၌ မိခင္၀မ္းၾကာတိုက္တြင္ ပဋိသေႏၶ ေနေတာ္မူသည္။ (ဒီမွာထူးျခားတာက နတ္ျပည္ကေန စုေတၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ ျဗဟၼာျပည္ကေန စုေတျပီး ပဋိသေႏၶ ေနေတာ္မူတာမ်ိဳးမရွိပါဘူး..တဲ႔ ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ႔ ျဗဟၼာျပည္ကေန လာရင္ ကာမဂုဏ္ကို ရြံမုန္းတဲ႔စိတ္ အထံု လူ႔ျပည္ကို ပါလာမယ္ ။ အိမ္ေထာင္ျပဳမွာ မဟုတ္ဘူး ။ (တခ်ိဳ. အပ်ိဳၾကီး ၊ လူပ်ိဳၾကီး ေတြလဲ ျဗဟၼာျပည္က လာလို႔ အိမ္ေထာင္မျပဳတာလို႔ ေျပာတာပဲ...ဤကားစာၾကြင္း)

အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ ဒီလို ေစာေစာစီးစီး ကတည္းက ကာမဂုဏ္ကို ရြံမုန္းေနရင္လည္း မဇၥိမပဋိပဋာ လမ္းစဥ္ကို ေတြ႔ဖို႔ခက္မယ္ လို႔ ဆိုပါသည္ ။

(၂) မယ္ေတာ္၀မ္း၌ ထက္၀ယ္ပလၻင္ဖြဲ႔ေခြ၍ အေရွ႕သို႔ မ်က္ႏွာမူျပီး ေနပါသည္ ။ (အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ သာမန္လူ သေႏၶသားေတြလို အမိ၀မ္းမွာ ေျပာင္းျပန္မေနပါ။ အတည္႔ပဲေနပါသည္။ မယ္ေတာ္ရဲ. ၀မ္းဗိုက္ဟာလည္း ပူထြက္လာျခင္းမရွိပါ ။ မယ္ေတာ္ဟာ ကိုယ္႔သားကို ဗိုက္ကေန ေကာင္းေကာင္းျမင္ေနရပါသည္။ ခ်င္ျခင္းတပ္ျခင္း ၊ နာက်င္ေအာ႔အန္ျခင္း မရွိပါ ။ အေလာင္းေတာ္ေတြဟာ မယ္ေတာ္ေတြကို ကိုယ္၀န္ေဆာင္ျခင္းဒုကၡ မေပးၾကပါ ။)

(၃) အေလာင္းေတာ္ကို မတ္တတ္ရပ္လ်က္ ဖြားသည္ ။ (ညစ္ေပမႈ မရွိပါ ၊ မိခင္လည္း က်န္းမာစြာ ရွိရပါသည္ ၊ ေနာက္ (၇) ရက္မွာေတာ႔ မိခင္ ကံေတာ္ကုန္ရပါသည္ ။ သက်သာကီ၀င္ ဆုိသည္မွာ ပင္ကိုယ္စြမ္းရည္ရွိသူဟု အဓိပၸာယ္ရသည့္အတုိင္း ေမြးေမြးျခင္း ကိုယ္႔ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ပါသည္ ။ ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကေသာ နတ္၊ျဗဟၼာေတြေတာင္ မ်က္လံုးျပဴးကုန္ၾကသည္ဟု ဆိုသည္။(ဤကား။ အရွင္ ဥာဏိသာရ၏ အေဟာ)

(၄) ေတာအရပ္၌သာ ဖြားေတာ္မူပါတယ္။

(၅) ဖြားျပီးျပီးျခင္း ေျမာက္အရပ္သို႔ ေျခ (၇)လွမ္းၾကြကာ…“ဤေလာက၌ ငါသာ အျမတ္ဆံုးတည္း ၊ ငါ၏ ေနာက္ဆံုး ပဋိသေႏၶ ေနရျခင္းတည္း ၊ေနာက္ထပ္ ပဋိသေႏၶ ေနစရာ မလိုေတာ႔ျပီ ”ဟု ၾကံဳး၀ါးေတာ္မူပါသည္။ (ထိုကာလတြင္ အကိုးကြယ္ခံ ဘ၀သို႔ ေရာက္မွန္းမသိေရာက္ေနေသာ ျဗဟၼာေတြကို အသိေပးၾကံဳး၀ါးျခင္း ဟုဆို၏။ ေဂါတမ ဘုရားေလာင္းသည္ (၃) ဘ၀၌ ဖြားစမွာပင္ စကားေျပာ၏ ။ မေဟာသဓာ ၊ ေ၀ႆႏၱရာ ႏွင္႔ ေနာင္ဆံုးဘ၀ -(သုခမွတ္စု))

(၆) သူအို၊သူနာ၊သူေသ ၊ရဟန္း နိမိတ္ (၄)ပါးျမင္၍ သား(၁)ေယာက္ဖြားေသာ ညမွသာ ေတာထြက္ေတာ္မူၾကသည္။ (ထိုနိမိတ္ျပေသာ နတ္သားကို ဘုရားေလာင္း၏ ဆရာ ၅-ေယာက္ တြင္ ၁-ေယာက္ အပါအ၀င္ဟု သတ္မွတ္သည္။)

(၇) အရဟတၱဖိုလ္၏ တံခြန္ျဖစ္ေသာ ရဟန္းအျဖစ္ကို ရယူျပီးမွ ဒုကၠရစရိယက်င္႔သည္။ (အရဟတၱဖိုလ္၏ တန္ဖိုးသည္ ရဟန္းမွ မည္သည္႔ အမ်ိဳးႏွင္႔မွ် မတန္ဟုဆိုသည္။ လူ၀တ္ေၾကာင္ မွ အရဟတၱဖိုလ္ရလ်ွင္လည္း ရဟန္း၀တ္ခ်င္၀တ္၊ မ၀တ္ခ်င္လ်ွင္ ပရိနိဗၺာန္စံ၀င္ၾကရသည္။)

(၈) ဘုရားျဖစ္မည္႔ေန႔ ႏြားနို႔ဃနာဆြမ္း ဘုန္းေပးေတာ္မူၾကသည္။ (ထိုဆြမ္းတြင္ နတ္ၾသဇာပါတတ္ျပီး ဘုရားျဖစ္ျပီး (၇) ပတ္ ၊ (၄၉) ရက္စာ အာဟာရျဖစ္သည္။ ဘုရားရွင္၏ ၀မ္းထဲတြင္ အစာေျခလဲ မျမန္ ၊ ျမန္ျမန္လဲ မဆာေလာင္ပဲ သမာပတ္၀င္စားျခင္း ၊ တရားေတာ္မ်ားကို ဆင္ျခင္သံုးသပ္ျခင္းမ်ား အတြက္ ေကာင္းစြာ ေထာက္ပံ႔သည္။)

(၉) ျမက္အခင္းတြင္ ထိုင္ေတာ္မူလ်က္ ဘုရားျဖစ္သည္။

(၁၀) အာနပါန ကမၼဌာန္းကို စီးျဖန္းေတာ္မူၾကသည္။ (ဘုရားရွင္တို႔သည္ အာနပါန ကမၼဌာန္းျဖင္႔သာ သဗၺညဳတဥာဏ္ေတာ္ကို ရရွိၾကေသာေၾကာင္႔ ေဂါတမ ဘုရားရွင္သည္လည္း အာနပါန ကိုလြန္စြာ ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူသည္။ မဟာသတိပဌာနသုတ္ ( ဒီ-၂ ၊ ၃၁ )၊ မဟာသတိပဌာနသုတ္ ( မ-၁ ၊ ၇၀ )၊ တတိယပါရာဇိက ပါဠိ ( ၀ိ-၁ ၊ ၈၉ )၊ အာနာပါနႆတိ သုတ္ ( မ-၃ ၊ ၁၂၂ )၊ မဟာရာဟုေလာ၀ါဒသုတ္ ( မ-၂ ၊ ၈၈ )၊ ကာယဂတာသတိသုတ္ ( မ-၃ ၊ ၁၃၀ ) တို႔၌ ေဟာေတာ္မူခဲ႔သည္။)

(၁၁) မာရ္စစ္သည္ကို ေအာင္ေတာ္မူသည္ ။

(၁၂) ေဗာဓိပလႅင္၌သာ ၀ိဇၨာ(၃)ပါးစေသာ ဆအသာဓာရဏ …အစရွိေသာ ေက်းဇူးတရားအေပါင္းကို ရေတာ္မူၾကပါသည္။

(၁၃) ေဗာဓိပင္ရဲ. ထက္၀န္းက်င္၌သာ သတၱ သတၱာယ(၇) ဌာန က်င္႔ေတာ္မူၾကသည္။

(၁၄) တရားဦးေဟာ စိမ္႔ေသာငွာ ျဗဟၼာမင္းက ေလ်ွာက္ရသည္ ။ ၇-သတၱဟ အျပီး ၅၀-ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ အဘယ္သူအား တရားေဟာရမည္နည္း ၊ အဘယ္သူသည္ ခက္ခဲနက္နဲေသာ ဤတရားမ်ားကို ေခတ္ကာလ၏ အယူ၀ါဒမ်ားမွ ခြဲထြက္၍ လ်င္ျမန္စြာ နားလည္ႏိုင္မည္နည္း ဟုဆင္ျခင္ ၾကည္႔ေတာ္မူပါသည္။ ဆင္ျခင္တဲ႔ ေနရာတြင္ ဘုရားရွင္မ်ားသည္ ပကတိမ်က္စိကိုပဲ သံုးေတာ္မူၾကတယ္္လို႔ ေဟာသည္။ ပကတိမ်က္စိႏွင့္ ၾကည္႔ေတာ႔ ပထမမွာ ဒီေလာက္ ခက္ခဲေနတဲ႔ တရားေတြကို နားလည္သေဘာေပါက္ျပီး ေစာေစာစီးစီး တရားထူးရမယ့္ သူကိုမေတြ႔ဘူးလို႔ ဆိုသည္။ ကိေလသာထူေျပာလြန္းတဲ႔ ေလာကကို တရားမေဟာ၊ တစ္ကိုယ္တည္း ဖိုလ္ ခ်မ္းသာနဲ႔ ေနေတာ႔မယ္ ဆိုတဲ႔ စိတ္အၾကံလည္း ျဖစ္လာသည္။ ထိုအခါ ျဗဟၼာမင္းက တရားဦးေဟာရန္ေလ်ွာက္ရသည္။ ေဂါတမဘုရားရွင္ကိုေတာ႔ မဟာသဟမၸတိ ျဗဟၼာမင္းက ေတာင္းပန္သည္ လို႔ဆိုပါသည္။ ဒီဃန္ိကယ္ မွာ ၀ိပႆီ ဘုရားရွင္လည္း ဒီလို ျဖစ္ခဲ႔သည္ဟု အတိအလင္း ေရးထားသည္။)

(၁၅) ဣတိပတနမိဂဒါ၀ုန္ေတာ ၌သာ ဓမၼစၾကာတရားဦးကို ေဟာေတာ္မူၾကသည္။

(၁၆) တပို႔တြဲလျပည္႔ေန႔ ၌သာ ပါတိေမာက္ ျပေတာ္မူၾကသည္။

(၁၇) ေဇတ၀န္မည္ေသာ ေက်ာင္းေတာ္၌သာ သီတင္းသံုးၾကသည္။ (ပိဋကတ္ေတာ္တြင္ (၁၄) ၀ါေျမာက္၊ ( ၂၁ ) ၀ါမွ ( ၄၄ ) ၀ါ အထိ (၂၅) ၀ါ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းေတာ္မွာ သီတင္းသံုးပါသည္။ ဇာတိေျမ ကပိလ၀တ္မွ န္ိေျဂာဓာရံုေက်ာင္းမွာ(၁၅) ၀ါေျမာက္ တစ္၀ါသာ သီတင္းသံုးေတာ္မူပါသည္။)

(၁၈) သာ၀တၳိျမိဳ႕၌သာ ယမိုက္ျပာဋိဟာ ျပေတာ္မူပါသည္။ ( ယမိုက္+ျပာဋိဟာ = အစံုစံု + တန္ခိုး ။ ေရအစံု၊ မီးအစံု ဟုဆိုအပ္ေသာ အစံုလိုက္ အစံုလိုက္ ျဖစ္ေပၚေစေသာ တန္ခိုးေတာ္ )

(၁၉) တာ၀တိသာ၌သာ အဘိဓမၼာတရားေဟာသည္။

(၂၀) သကၤႆနဂိုရ္ျပည္၌သာ နတ္ျပည္မွ သက္ေတာ္မူပါသည္။

(၂၁) ဖလသမာပတ္ကို မျပတ္၀င္စားေတာ္မူပါသည္။

(၂၂) နံနက္အခါ ၊ ညဥ္႔အခါ တို႔၌ ကြ်တ္ထိုက္ေသာ ေ၀ေနယ်ကို ၾကည္႕ရႈေတာ္မူပါသည္။ (ေန႔ (၃) ခါ ၊ ည (၃)ခါ ..၆ ခါ ၾကည္႔ ပါသည္။)

(၂၃) အေၾကာင္းရွိမွ ၀ိနည္းတရားတို.ကို ပညတ္ေတာ္မူပါသည္။ ( ဒီ၀ိနည္းေတြကို ေစာေစာကတည္းက ၾကိဳထုတ္ထားရင္ ဘယ္သူမွ ရဟန္း၀တ္ရဲ/၀တ္ခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူးဟု ဆိုသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္စဥ္ေပၚလာမွ စည္းကမ္းထုတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။)

(၂၄) အတၳဳပၸတၱိ နဲ႔ တိုက္ဆိုင္မႈရွိလ်ွင္ အတိတ္မွ ဇာတ္တရားမ်ားကို ေဟာသည္။

(၂၅) ေဆြေတာ္ ၊ မ်ိဳးေတာ္တို႔၏ အစည္းအေ၀း တရားပြဲမ်ားတြင္ ဗုဒၶ၀င္ ကိုသာေဟာေတာ္မူၾကသည္။

(၂၆) ဧည္႔သည္ရဟန္းတို႔ႏွင္႔ တရားစကား ေျပာေတာ္မူၾကသည္။

(၂၇) ဒါယကာတို႔ ဖိတ္၍ ၀ါဆိုေတာ္မူေသာ္ ၊ ၀ါကြ်တ္လွ်င္ ဒါယကာတို႔ အားပန္ၾကားျပီးမွ သာ ထြက္ခြာၾကြသြားေတာ္မူၾကသည္။

(၂၈) ေန႔စဥ္ အခါခပ္သိမ္း ဗုဒၶကိစၥငါးပါး ကို ျပဳေတာ္မူသည္။

(၂၉) ပရိနိဗၺာန္ျပဳအ႔ံေသာေန႔၌ သားျပြမ္းဆြမ္းကို ဘုဥ္းေပးေတာ္မူသည္။ (ျမတ္စြာဘုရား ေနာက္ဆံုးဘုန္းေပးတဲ႔ဆြမ္းသည္ ၀က္သား (၀က္ပ်ိဳသား) ( မဟာအ႒ကထာ၊ PDS dictionary အရ ) နဲ႔ မႈိ ဆိုျပီး (၂)မ်ိဳး ရွိေနသည္။ ပါဠိလို “သူကရမကၱ၀” လို႔ေခၚတဲ႔ အရာ(ေဘာဇဥ္) ကို ဘုရားရွင္ ဘုန္းေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ကမၻာေပၚမွာ ပါဠ္ိ-အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္ ၁ ခုကလြဲရင္ အျခားေသာ ဘာသာျပန္ေတြမွာ မႈိ လို႔ပဲ အဓိပၸါယ္ ဖြင္႔ၾကသည္။ အားလံုး အဘိဓာန္ (၅)ခုက ဘာသာျပန္ထားသည္။ မႈိ ၊ ေဆးေပါင္းစံုဟင္း ၊နူးညံ႔လွစြာေသာ မၾကီးမငယ္ ၀က္သား၊ ၊မွ်စ္ (ဥဒါန္းအ႒ကထာအရ)၊ ႏြားႏို႔နဲ႔ ခ်က္ထားတဲ႔ ထမင္းစားဖြယ္ စသည္ (၅)မ်ိဳး ရွိေနပါသည္။ ျမန္မာဆရာေတာ္ေတြက ထိုရာသီမွာ မႈိ မပြင္႔ေသးလို႔ ၀က္သားကိုပဲ ယူသည္။ ႏိုင္ငံတကာမွာကေတာ႔ မႈိကို ယူၾကသည္။ အခါမဟုတ္မႈိကို ဘုန္းေပးျပီးေတာ႔ အဆိပ္သင္႔တာလို႔ ဆိုၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔ “သူကရမကၱ၀”ဟာ ဘာသာျပန္ကြဲလြဲမႈရွိေနသည္။ ဘုရားရွင္တို႔၏ တူရာ အခ်က္ (၃၀) အရ သားျပြမ္းဆြမ္း ဘုဥ္းေပးေတာ္မူရမယ္ဆိုေတာ႔ ၀က္သား ဟု ေျပာရမွာပါ။)

(၃၀) သမာပတ္၀င္စားျပီးမွ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူသည္။

ရည္ညႊန္းကိုးကား
   1. ↑ သမၺဳေဒၶ ဂါ ထာ
   2. ↑ ဗုဒၶပကိဏၰကခန္း
   3. ↑ ဗုဒၶဘာသာေကာင္းတစ္ေယာက္ မွ
   4. ↑ ဦးပညာသီဟ “ ပိဋကတ္ လမ္းညႊန္ စာအုပ္ ”
    * သုေတသနသ႐ုပ္ျပအဘိဓာန္ - ဖ်ာပံုတိုက္သစ္ဆရာေတာ္
    * ဗုဒၶ၀ံသ။ ပါဠိ။ ၃၈၁။ အ႒ကထာ။ ၃၄၈၊
    * အပဒါန္။ ပါ႒ိ။ ပ-အုပ္။ ၅၄။
    * စရိယာပိဋက ။ပါ႒ိ။ ၁၄။
 

သကၤန္းဘယ္ဘက္တင္တာ ဘာ့ေၾကာင့္လဲ အေမးအေျဖက႑

အေမး။ ။အရွင္ဘုရား…သံဃာေတာ္မ်ား သဃၤန္းကို ဘာေၾကာင္ ဘယ္ဘက္သို႔ ရုံုၾကတာလဲဘု၇ား။ ညာဘက္ရံုရင္ေရာ ဘာျဖစ္နိုင္ပါသလဲ။ ေနာက္တစ္ခုက အလွဴျပဳျခင္းအေၾကာင္းနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တပည့္ေတာ္က တစ္ဦးတစ္ေယာက္အား ေငြ(သုိ႔မဟုတ္) ပစၥည္းလွဴလိုက္ပါတယ္။ အလွဴခံတဲ့သူက ထိုပစၥည္းကို တစ္ျခားသူတစ္ေယာက္ကို ေပးလွဴလိုက္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ တပည့္ေတာ္မွ ကုသုိလ္ႏွစ္ခါရနိုင္ပါသလားဘုရား။
တာေလးရွိလို႔ပါ။သံဃာေတာ္မ်ားသဃၤန္းကိုဘာေၾကာင့္ဘယ္ဘက္သို႔ရံုၾကတာလဲဘုရား။ညာဘက္၇ံုရင္ေရာာဘာျဖစ္နိုင္ပါသလဲဘုရား။
ေနာက္တခုက အလွဴျပဳျခင္းအေၾကာင္းပါ။တပည့္ေတာ္က တစ္ဦးတစ္ေယာက္အား ေငြ သို႔မဟုတ္ ပစၥည္း လွဴလိုက္ၿပီး ထိုသူက တျခားသူတစ္ဦးဦး အားလွဴလိုက္ရင္ တပည္ေတာ္မွာ ကုသိုလ္ႏွစ္ခါရႏွိင္ပါသလား။
white devil (ေနရပ္မရွိ)

အေျဖ။ ။သကၤန္းကို ဘယ္ဘက္ပုခုံးေပၚတင္ၿပီး ရမ္းၾကတာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စာေပမွာ ရွာၾကည့္တဲ့အခါ (ပဌမံ ေကသမႆံု ၾသဟာရာေပတြာ ကာသာယာနိ ၀တၳာနိ အစၦာဒါေပတြာ ဧကံသံ ဥတၱရာသဂၤ ံ ကာရာေပတြာ )လို႔ မဟာ၀ါပါဠိေတာ္၊ မဟာခႏၶက၊ ပဗၺဇၨဴပသမၸဒါကထာ မွာ မိန္႔ေတာ္မူ ထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ ထိုပါဠိထဲက ‘ဧကံသံ ဥတၱရာသဂၤ ံ’ ကိုၾကည့္ရမွာျဖစ္တယ္။ ဒီစကားလံုးဟာ အျခားေနရာေတြမွာလဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ အဓိပၸါယ္က ရွင္ျပဳတဲ့အခါ ေရွးဦးစြာ ဆံမုတ္ဆိတ္ကို ပယ္ၿပီး ဖန္ရည္စြန္းတဲ့သကၤန္းကို ဖံုးလြမ္းကာ အေပၚရံုသကၤန္းကို ပုခံုးတစ္ဖက္မွာ တင္ရမယ္ လို႔ လာပါတယ္။
ဘယ္ဘက္ပုခံုးမွာတင္ပါလို႔ေတာ့ အထူး၀ိေသသမပါပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေခတ္အဆင့္ဆင့္က ဒီလိုပဲ ဘယ္ဘက္ကို တင္လာၾကပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ကမၻာမွာရွိၾကတဲ့လူမ်ားဟာ အမ်ားအားျဖင့္ ညာဘက္လက္က သန္တာ မ်ားၾကၿပီး၊ လက္နဲ႔ျပဳလုပ္တဲ့အခါ အမ်ားအားျဖင့္ ညာဖက္က ျပဳလုပ္ၾကတာမ်ားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လဲ သကၤန္းရမ္းတဲ့အခါ ညာဖက္လက္ကသကၤန္းအစကိုင္ၿပီး ဘယ္ဘက္ပုခံုး ေပၚတင္ၾကတာ သဘာ၀ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ပါဠိေတာ္ကေတာ့ ဘာ့ေၾကာင့္ ဘယ္ဘက္ပုခံုးတင္ရတာလဲဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေတာ့ အထူးမရွိပါဘူး။
တကယ္လို႔ ပညာရွင္မ်ား အ႒ကထာေတြမွာ ရွာေတြ႕တယ္ဆိုရင္ ထပ္မံေဖၚျပေပးၾကဖို႔ တုိက္တြန္းလိုက္ပါရေစ။
အလွဴနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ကုိယ္လွဴလိုက္တဲ့ဒါနအေပၚမွာ အလွဴခံသူက တစ္ျခားတစ္ေယာက္ကို ေပးလွဴလိုက္တယ္။ဒီလိုေပးလွဴလိုက္တဲ့ အေၾကာင္းကိုလဲ ပထမအလွဴရွင္ကသိသြားလို႔ ေက်နပ္၀မ္းေျမာက္မႈျဖစ္ရင္ေတာ့ ကုသုိလ္ထပ္ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ “ငါကသူ႔ကုိသံုးေစခ်င္လို႔ လွဴတာ သူကတစ္ျခားသူကို ေပးလုိက္ရေကာင္းလား” ဆိုၿပီး စိတ္ဆိုးေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကုသုိလ္မရနိုင္ပါဘူး။
အမွန္က လွဴလိုက္တဲ့ပစၥည္းကို ရရွိတဲ့သူက အျခားသူအားေပးတာျဖစ္ေစ၊မေပးတာျဖစ္ေစ အဓိကမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ျပဳလုိက္ တဲ့ကုသုိလ္အေပၚမွာပဲ ထပ္ခါတလဲလဲ ေတြးၿပီး ၾကည္ႏူး၀မ္းေျမာက္ေနမယ္ဆိုရင္ ၀မ္းေျမာက္မႈျဖစ္သေလာက္ ကုသိုလ္ရေနမယ္ဆိုတာပါပဲ၊ အႀကိမ္ႀကိမ္ေတြးရင္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ကုသိုလ္ရေနမယ္။ ဒါဆိုရင္ သေဘာရွင္းေလာက္ပါၿပီ။

ဖိနပ္ခြင့္ၿပဳေတာ္မူၿခင္း(မဟာ၀ဂ္ပါဠိေတာ္ၿမန္မာၿပန္)(၀ိၿမန္၃၊၂၇၁)

၂၅၄။ ၿမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းတို႕ကို " ရဟန္းတို႕ ဤသို႔လွ်င္ အမ်ဳိးေကာင္းသားတို႔သည္ အရဟတၱဖိုလ္ကို ေလွ်ာက္ထားကုန၏ မိမိကိုယ္ကို တိုက္ရုိက္အားၿဖင့္ မေဆာင္မၾကားပဲ(ရဟႏ ၱာၿဖစ္ၿခင္း၏)အေၾကာင္းကိုလည္း ေၿပာၾကား၏။ ထိုသို႔ ၿဖင့္သင့္ပါလွ်တ္ အခ်ဳိ႕ေသာ (မဂ္ဖိုလ္)မွ အခ်ည္းႏွီးၿဖစ္ေသာ ေယာက်္ားတို႕သည္ ရယ္ရႊင္ဖြယ္ၿပဳသကဲ့သို႔ အရဟတၱဖိုလ္ေၿပာၾကားကုန္၏။ ထိုသူတို႕သည္ ေနာက္ကာလ၌ ပင္ပန္းဆင္းရဲၿခင္းသို႕ေရာက္ကုန္၏ '' ဟု မိန္႔ေတာ္မူ၏။

            ထိုအခါ ၿမတ္စြာဘုရားသည္ အရွင္ေသာဏကို '' ေသာဏ သင္သည္ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႕၏။ ေသာဏ သင့္အား လႊားခ်င္းဖိနပ္ကို ခြင့္ၿပဳ၏ ''ဟု မိန္႕ေတာ္မူ၏။ '' အရွင္ဘုရား အကၽြနု္ပ္သည္ လွည္းအစီး ရွစ္ဆယ္ ဆိုက္ရေသာ ေရႊ၊ ေငြ တို႔ကိုလည္းေကာင္း၊

ဆင္တပ္ေပါင္း ခုႏွစ္တပ္ကိုလည္းေကာင္း စြန္႕၍ လူ႔ေဘာင္မွ ရဟန္းေဘာင္သို႔ ၀င္ေရာက္၏။  အရွင္ဘုရား ထိုသို႕ၿဖစ္ပါလွ်တ္ အကၽြႏု္ပ္သည္ လႊားခ်င္းဖိနပ္ကို အကၽြႏု္ပ္ေဆာင္ၿငားအ့ံ၊ ထိုအကၽြႏု္ပ္အား " ေကာဠိ၀ိသအမ်ဳိး၌ ၿဖစ္ေသာ ေသာဏသည္ လွည္းအစီးရွစ္ဆယ္တိုတ္ရေသာ ေရႊ၊ ေငြတို႔ကိုလည္းေကာင္း၊ ဆင္တပ္ေပါင္းခုႏွစ္တပ္ကိုလည္းေကာင္း စြန္႕၍ လူ႔ေဘာင္မွ ရဟန္းေဘာင္သို႕၀င္ေရာက္၏။ ထိုေသာဏသည္ ယခုအခါ လႊားခ်င္းဖိနပ္အား ကပ္ၿငိတြယ္တာ၏ '' ဟု ေၿပာဆိုၾကကုန္လတၱံ၊

အကယ္၍ ၿမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းအေပါင္းအား ခြင့္ၿပဳၿငားအ့ံ၊ အကၽြႏု္ပ္သည္လည္း သံုးေဆာင္ပါအ့ံ၊ အကယ္၍ ၿမတ္စြာဘုရားသည္ ရဟန္းအေပါင္းအား ခြင့္မၿပဳၿငားအ့့ံ အကၽြႏု္ပ္သည္လည္း မသံုးပါအ့ံဟု၊ေလွ်ာက္ထား၏။

             ထိုအခါ ၿမတ္စြာဘုရားသည္ ဤအေၾကာင္းအရာေၾကာင့္တရားစကားကို ေဟာေတာ္မူၿပီးလွ်င္ ရဟန္းတို႕ကို '' ရဟန္းတို႕ လႊားခ်င္းဖိနပ္ကို ခြင့္ၿပဳ၏၊ ရဟန္းတို႕ နွစ္လႊာဖိနပ္၊ သံုးလႊာဖိနပ္၊ အလႊာမ်ားေသာ ဖိနပ္တို႕ကို မေဆာင္နွင့္။ ေဆာင္ေသာ ရဟန္းအားဒုကၠဋ္အာပတ္သင့္၏ "  ဟု မိန္႕ေတာ္မူ၏။

 

    ဖိနပ္လွဴဒါန္းရၿခင္းအက်ဳိး……

• ဆင္ယဥ္၊ၿမင္းယဥ္၊ထမ္းစင္သံလ်င္ေပါင္း ေၿခာက္သိန္းရရွိၿခင္း။
• ေၿခလွမ္းတိုင္း ေၿခလွမ္းတုိင္း ၿမေၿခနင္း၊ ကမၺလာေၿခနင္း၊ ေရႊေၿခနင္း၊ ေငြေၿခနင္းတို႕က ဖ၀ါးလွမ္းတိုင္းခံလာရၿခင္း။
• သံသရာမွ လြတ္ေၿမာက္ရာၿဖစ္ေသာ လမ္းသို႕သတိတရား ေၿပးသြားၿခင္း။
• အက်င့္စင္ၾကယ္ေအာင္ သုတ္သင္ၿခင္းငွာ သတိၿပဳမိလာၿခင္း။

သကၤန္းၿဖစ္ေပၚလာပံု

ပိတ္စအေကာင္းကို ပိုင္းၿဖတ္ၿပီးုျပန္လည္ခ်ဳပ္စပ္ျခင္းျဖင့္ သကၤန္းကို ျပဳလုပ္ရသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း ၾကံဳသလို  သင့္ေတာ္သလို ျဖတ္ေတာက္ခ်ဳပ္လုပ္ထားျခင္း မဟုတ္ပါ။ အခန္းမ်ား အစပ္မ်ားျဖင့္ စနစ္တက် ပုံစံတက် ျပဳလုပ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္.။ သကၤန္းတစ္ထည္ ကိုေကာက္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ မည္မွ်စနစ္ က်ေသာပုံစံ ျဖစ္ေၾကာင္းသိႏိုင္သည္။

သကၤန္းတစ္ထည္တြင္-

၁။ တလုပ္ေျမာင္းရွည္-ကုသိ၊၊

၂။ တလုပ္ေျမာင္းတို-အၯကုသိ။

၃။ အိမ္ဝန္းၾကီး-မဟာမ႑လ။

၄။ အိမ္ဝန္းငယ္-စူဠမ႑လ.။

၅။ အလယ္ေခါင္စပ္-ဝိဝဋၬ။

၆။ ေခါင္ရန္စပ္-အႏုဝိဝဋၬ။

၇။ လက္လိပ္စပ္(လက္နားစပ္)-ဗာဟႏၱ(ဝဲ/ယာ)။

၈။ လည္ပင္းထိရာ အနာပတ္-ဂီေဝယ်ာက။

၉။ သလုံးျမင္းေခါင္းထိရာ အနားပတ္-ဇေဃၤယ်။

အားျဖင့္ အဂၤါ  ၉  ရပ္၊ အစပ္အလႊာ အခန္းအားျဖင့္ ငါးစပ္ငါးလႊာ ငါးခန္းရွိပါသည္။

 

 

အထက္ပါ သကၤန္းခ်ဳပ္လုပ္ပုံ ပံုစံကို ၿမတ္ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿပည္မွသည္ ဒကၡိဏဂီရိအရပ္သို႕ ေဒသစာရီ ၾကြခ်ေတာ္မူစဥ္ လမ္းခရီးအၾကားမွာ ေတြၿမင္ရေသာ မဂဓလယ္ကြင္းမ်ားကို အရွင္အာနႏၵာအား ညႊန္ၿပကာ ခြင့္ၿပဳေတာ္မူခဲကၿခင္းၿဖစ္သည္။ သီးႏွံဖြံနည္းကို နည္းယူကာ သကၤန္းခ်ဳပ္လုပ္ေစေတာ္မခဲ႕ၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။

   သကၤန္းတစ္ထည္ကို သာမန္ၾကည့္လွ်င္ အထက္ ေအာက္ ခြဲၿခားနိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါ။ ဂီေ၀ယ်ကေခၚ လည္ပင္းထိရာ အနားပက္သည္ အထက္ၿဖစ္၍ ဇေဃၤယ်ကေခၚ သလံုးၿမင္းေခါင္းထိရာ အနားပတ္သည္ ေအာင္ၿဖစ္ပါသည္။

             သကၤန္း၀တ္ရုံရာမွာ ဂီေ၀ယ်ာကကို အထက္ကထားၿပီး ဇေဃၤယ်ကကို ေအာက္ကထား၍ ၀တ္ရုံရပါသည္။ သကၤန္း၀တ္ပံု အထက္ေအာက္မွန္ သိလိုလွ်င္ ရဟန္းေတာ္၏ေနာက္ေက်ာ ဘက္ကိုၾကည့္ပါ။ လည္ပင္းအနားပတ္သည္ အေပၚကေနလွ်င္ ေနာက္ေက်ာတည့္တည့္မွာ မဟာမ႑လအိမ္၀န္းၾကီးႏွင့္ အကိုက္ၿဖစ္၍ ခ်ဳပ္ရုိးမ်ား မၿမင္ရပါ။

အကယ္၍ ေၿခသလံုးအနားပက္ကို ေအာက္ကထားရမည့္အစား အေပၚကထား၍ ၀တ္မိ ပါမူ ေနာက္ေက်ာဘက္သည္ စူဠမ႑လအိမ္၀န္းငယ္ႏွင့္ ၾကံဳကာခ်ဳပ္ရုိးမ်ားစြာ ၿမင္ေနရပါမည္။

          ေဘးပတ္သည္ အနားပက္ေလးခုသည္ အနားပတ္သာၿဖစ္္၍ သကၤန္းသားတြင္ မပါ၀င္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကပၸဗိႏၶဳထိုးရာမွာ သကၤန္းသား အနားပတ္၏အတြင္းက်က်မွာ ထိုးပါ။ အနားပတ္ေပၚတြင္ မထိုးရပါ။

            ထို႔ၿပင္ ဗာဟႏ ၱေခၚလက္လိပ္စပ္မ်ားတြင္  ၾကိဳးငယ္ကေလးမ်ား တစ္ခုစီပါရွိသည္။ အထက္ပိုင္းရွိ လက္လိပ္စပ္ၾကိဳးမ်ားကို ခ်ည္ေႏွာင္ၿခင္းၿဖင့္ လက္လိပ္မေၿပေစရန္ ၿပဳလုပ္ေပးသည္။ ေအာက္ပိုင္းရွိ လက္လိပ္စပ္ၾကိဳးမ်ားကို ခ်ည္ေႏွာင္လိုက္လွ်င္ သကၤန္းက ေလဘယ္ေလာကတိုက္တိုက္လြင့္ပါ ကြာဟမသြားဘဲ ရင္ဘတ္မေပၚေစရန္ ၿပဳလုပ္ေပးထားၿခင္းၿဖစ္သည္။ လက္လိပ္ၾကိဳးငယ္မ်ားမွာ တပ္ဆင္ရန္ ကမၸတ္သီးမ်ားလည္းရွိ၏။ ကမၸတ္သီးၿဖင့္ ၾကိဳးငယ္မ်ားကို ခ်ည္ေႏွာင္ရသည္။

           အနားပတ္သည္ သကၤန္းသားကို ခိုင္ၿမဲေစရန္ ထည့္သြင္းထားၿခင္းၿဖစ္၍ ပိတ္သားႏွစ္ထပ္  ၿပဳလုပ္ထားေၾကာင္းေတြ႔ရွိပါသည္။

၀ါဆိုသကၤန္းေပးလွဴဒါန္း ပီတိရင္မွာလႊမ္း

 

ဤလျမတ္၀ါဆိုအခ်ိန္ကာလတြင္ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ားအတြက္ ၀ါဆိုသကၤန္းကို

ဆပ္ကပ္လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းသည္ ..........

မိမိတို႔၏ ၾကီးမားလွေသာ ပါရမီအဟုန္တို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ဤ၀ါဆိုသကၤန္း (ေခၚ) မိုးေရခံသကၤန္းကို

စတင္လွဴဒါန္းခြင့္ရေအာင္ ေလွ်ာက္ ထားပန္ၾကားေပးခဲ့ေသာ ပုဗၹာရံုေက်ာင္းအမၾကီး ၀္ိသာခါ၏

ေက်းဇူးတရားေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ထိုေက်ာင္းအမသည္ ဤ၀ါဆိုသကၤန္းကို လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းသည္

လွဴဒါန္းႏိုင္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ေက်ာင္းအမဟူေသာ အရိွန္အ၀ါေၾကာင္းလည္းေကာင္း၊ ၀ါဆိုသကၤန္း(ေခၚ)

မိုေရခံသကၤန္းကို လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းမဟုတ္ပါ။ကမာၻတစ္သိန္းကာလတိုင္ေအာင္ ျဖည့္က်င့္ဆည္းပူးခဲ့ေသာ

ပါရမီေတာ္အဟုန္တို႔ေၾကာင့္ ၀ါဆိုသကၤန္းဆပ္ကပ္လွဴဒါန္းခြင့္ကို ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ထို႔အတူ မိမိတို႔သည္ လည္း

၀ါဆိုသကၤန္းကို ဆပ္ကပ္ခြင့္ရေအာင္ သာသနာေတာ္ႏွင့္ ဆံုေအာင္ပါရမီမ်ားကို ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရျပီး ျဖစ္ပါသည္။

လွဴဒါန္းႏိုင္ေသာ ေငြေၾကးဥစၥာပိုင္ဆိုင္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊

သူတစ္ပါး၏တိုက္တြန္းမႈေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊အေၾကာင္းတိုက္ ဆိုင္၍ လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊

မည္သို႔ပင္ ၀ါဆိုသကၤန္းကို လွဴဒါန္းခြင့္ရေစကာမူ မိမိတို႔၏ ဘ၀အဆက္ဆက္မွ သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံ ပါရမီတို႔၏

လံႈေဆာ္မႈေၾကာင့္ လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ၀မ္းသာပီတိျဖစ္နိုင္ပါသည္။

သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္တို႔ေရသန္႔စင္ရာတြင္ သကၤန္းမလံုေလာက္မႈကို ၾကားသိရေသာ ၀ိသာခါေက်ာင္းအမသည္

၀ါဆိုသကၤန္း(ေခၚ) မိုးေရခံသကၤန္းကို ကပ္လွဴပူေဇာ္ခြင့္ရေအာင္ ဘုရားရွင္အဆက္ဆက္တြင္ ကမာၻတစ္သိန္းတိုင္

ေအာင္ ပါရမီအရိွန္သည္ ျပည့္ေလျပီ။ဆရာၾကီး ဦးေရႊေအာင္ေရးသားေသာ ဓမၼပဒတြင္ ဆရာၾကီးက ဤသို႔ေရးထား

သည္။

"ယခုေတာ့ အခ်ိန္သည္ ေစ့ေရာက္ေလျပီ။ ပြင့္ခ်ိန္တန္ေသာအခါပြင့္၍ သီးခ်ိန္တန္မွ သီးၾကသည္မွာလည္း ဓမၼတာ

ျဖစ္၏။အမွန္အားျဖင့္ ေလာကတြင္ ၾကံဳၾကိဳက္ျခင္းဟူ၍ မရွိ။အေၾကာင္းတရားတို႔၏ ျပည့္စံုျခင္းသာ ရိွ၏။အေၾကာင္း

တရားတို႔၏ ျပည့္စံုျခင္းကို အျပည့္အစံုမခြဲျခားနိုင္ေသာအခါ ၾကံဳၾကိဳက္ျခင္းဟူ၍ ဆိုၾက၏။၀ိသာခါ ေက်ာင္းအမၾကီး

သည္ကမာၻတစ္သိန္းအထက္က ပဒုမုတၱရ ျမတ္စြာဘုရားထံေတာ္၌ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာ မိမိ၏ေကာင္းမႈမ်ိဳးေစ့သည္ ယခု

ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား၏ လက္ထက္ေတာ္၌ အသီးသီးေပျပီ။မ်ိဳးေစ့ကို စိုက္ပိ်ဳးျခင္းနွင့္ မိ်ဳးေစ့မွ အသီးသီးျခင္းတို႔ကား

နွစ္ေပါင္းကမာၻတစ္သိန္းၾကာ၏။မိ်ဳးေစ့၏ ဓမၼတာပင္ျဖစ္၏။မ်ိဳးေစ့၏ အသီးအေနျဖင့္ ၀ိသာခါသည္ဆုရွစ္ပါးကိုလည္း

ေကာင္း၊ ဧတဂဒ္ကို လည္းေကာင္းရမည္ျဖစ္၏။

ဆုရွစ္ပါးဟူသည္မွာ-

၁။သံဃာအား အသက္ထက္ဆံုး မိုးေရခံသကၤန္း(၀ါဆိုသကၤန္း) ကိုလွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၂။အာဂႏၱဳက ဧည့္သည္ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၃။ဂိလာန ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၄။သူနာျပဳရဟန္းတို႔အား ေဆး၀ါးလွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၅။ခရီးသြား ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၆။အျမဲတမ္း ယာဂု လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၇။ဘိကၡဴနီသံဃာအား ေရသႏုပ္သကၤန္းကို လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

တုိ႔ျဖစ္ၾက၏။"

သာသနာေတာ္၌ အရွင္ေကာင္းတုိ႔အား လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းသည္ နွယ္ႏွယ္ရရ ဘုန္းကံမဟုတ္။ ယင္းသို႔လွဴဒါန္းခြင့္ရ

ျခင္းကို က်မ္းဂန္မ်ား၌ သာသနာျပဳခြင္းရျခင္းဟူ၍ ဆိုပါ၏။အမွန္အားျဖင့္ ဘုန္းကံႏွင့္ ျပည့္စံုသူမ်ားသာ သာသနာျပဳ

ခြင့္ရၾက၏။သာသနာျပဳျခင္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ရတနာသံုးပါးအား ပစၥည္းေလးပါးလွဴဒါန္းျခင္းကို အျပင္ပံုသ႑ာန္အေန

ျဖင့္ေတြ႔ရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း အတြင္းသရုပ္အေနျဖင့္မူ တဏွာေလာဘသတ္ျခင္းကို ေတြ႔ရမည္ျဖစ္၏။

အမွန္အားျဖင့္ ေလာက၌တကယ္ခ်မ္းသာေအာင္ အားထုတ္ျခင္းဟူသည္မွာ မိမိတို႔၏ သႏၱာန္၌ ကိန္းေနေသာ တ

ဏွာေလာဘကို ေသေအာင္သတ္ျခင္းသာျဖစ္၏။ပစၥည္းေလးပါး လွဴဒါန္း၍ လူစည္းစိမ္၊နတ္စည္းစိမ္၊ျဗဟၼာစည္းစိမ္

ကိုရည္ေမွ်ာ္ျခင္းသည္ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ သာသနာျပဳျခင္းမဟုတ္။ကုန္သြယ္ျခင္းသာျဖစ္၏။ ထိုေၾကာင့္ အလွဴဒါန

ျပဴၾကရာ၌ ကုန္သြယ္ျခင္း သေဘာ မသက္ေရာက္ရေလေအာင္ အလွဴဒါန၏ အတြင္းသရုပ္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည္႔ရ၏။

ထို႔ေၾကာင္း မိမိတို႔သည္ ထူးကဲေသာ ပါရမီအဟုန္တို႔ေၾကာင့္ လွဴဒါန္းခြင့္ရေသာ ၀ါဆိုသကၤန္းကို ကုန္သြယ္ျခင္းသ

ေဘာမျဖစ္ေစဘဲ ဘ၀အဆက္ဆက္မွ သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံ ပါရမီအဟုန္ေၾကာင့္ လွူဴဒါန္းခြင့္ရသည္ဟု ၀မ္းသာ

ပီတိျဖစ္သင့္ပါသည္။ သာသနာေတာ္ နွင့္ၾကံဳခြင့္ရကာသံဃာေတာ္တို႔အား ၀ါဆိုသကၤန္း ဆပ္ကပ္ခြင့္ရျခင္းကို မိမိတို႔

သည္ ၀ိသာခါေက်ာင္းအမသို႔ႏွယ္ ပါရမီမ်ိဳးေစ့မွ အပင္ေပါက္ကာ သာသနာႏွင့္ေတြ႔ၾကံဳေအာင္ မည္မွ်ျဖည့္ဆည္းခဲ့

ရမည္ဟု ေတြးဆကာ ၀မ္းသာေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ ဤစာစုကို မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။