စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းႏွင့္ မေဟာသဓာ
စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးသည္ ထီးေဆာင္းမင္း အေပါင္းၿခံရံလ်က္ မ်ားလွစြာေသာ စစ္သည္ ဗိုလ္ပါတို႔ကို ဦးေဆာင္ကာ မိထိလာျပည္သို႔ ခ်ီတက္လသည္။ ထိုအေၾကာင္းစံုကို မေဟာသဓာ၏ သူလွ်ိဳမ်ားက မေဟာသဓာထံ မျပတ္ သတင္းပို႔ၾကသည္။ မေဟာသဓာသည္ စိုးရြ႕ံျခင္း မရွိ။ ခုခံရန္ သတိဝီရိယႀကီးစြာျဖင့္ အသင့္ျပင္ထားသည္။ ဝိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီးလည္း တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားျဖင့္ ၾကားသိထားသည္။
မ်ားမၾကာမီပင္ စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး၏ တပ္မ်ားသည္ မိထိလာသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ သူတို႔သည္ ညဥ့္ဦးယံအခ်ိန္တြင္ ၿမိဳ႕ကို ဝိုင္းေလသည္။ ဆင္တပ္၊ ျမင္းတပ္၊ ရထားတပ္၊ ေျခသည္တပ္တို႔ျဖင့္ အထပ္ထပ္ ဝန္းရံထားၾကသည္။ ဆင္သံ၊ ျမင္းသံ၊ ရထားသံ၊ စစ္သည္တို႔၏ အသံတို႔မွာ ဆူညံေနသည္။ မဟာပထဝီေျမႀကီး ၿပိဳကြဲအံ့သကဲ့သို႔ ျမည္ဟည္းေနသည္။
သိန္း၊ ပကၠဳသ္၊ ကာမိန္း၊ ေဒဝိန္း ဟူေသာ အမတ္သုခမိန္ ေလးေယာက္တို႔မူ အေၾကာင္း မသိသျဖင့္ မင္းႀကီးထံ ေျပးလာၾကသည္။ "ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အသံတို႔ မည္သည္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရသည္ကို သိရေအာင္ စံုစမ္းေတာမူမွ သင့္မည္" ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကသည္။
မင္းႀကီးသည္ နန္းေတာ္ေလသာျပတင္းကို ဖြင့္ၾကည့္သည္။ စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္း၏ စစ္တပ္မ်ား ေရာက္လာေၾကာင္း သိရွိသြားသည္။ "ငါတို႔အားလံုး ရန္သူလက္သို႔ ေရာက္၍ ပ်က္စီးရေတာ့မည္" ဟု ဆိုကာ လြန္စြာ ေၾကာက္လန္႔ေနသည္။
မေဟာသဓာမူ ရန္သူတပ္မ်ား ဝန္းရံလာေၾကာင္း သိေသာ္လည္း မၿဖံဳ။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို လံုၿခံဳေအာင္ အေစာင့္အေန ခ်ထား စီမံသည္။ ထို႔ေနာက္မွ မင္းႀကီးကို အားေပးရန္ နန္းေတာ္သို႔ လာခဲ့သည္။
မင္းႀကီးသည္ မေဟာသဓာကို ျမင္ေသာအခါ အနည္းငယ္ ေၾကာက္စိတ္ေျပသြားသည္။ "ငါ့သား မေဟာသဓာ၊ စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးသည္ တစ္ဆယ့္ရွစ္ေခါဘဏီရွိေသာ စစ္တပ္ႀကီးျဖင့္ ဝန္းရံထားၿပီ။ သူ၏ စစ္တပ္၌ ပညာရွိႀကီး ၁၀-ေယာက္သာမက သူ၏ မယ္ေတာ္ စလာကေဒဝီလည္း ပါလာသည္။ စလာကေဒဝီသည္ လြန္စြာပညာရွိသည္ဟု ေက်ာ္ေစာသည္။ ပညာရွိေပါင္းမ်ားစြာပါေသာ ရန္သူတို႔ေဘးရန္မွ ငါတို႔ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါမည္ေလာ။ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေအာင္ ငါ့သားမွတစ္ပါး အျခားစြမ္းေဆာင္ႏိုင္မည့္သူကို ငါမျမင္။ ငါ့သား အဘယ္သို႔ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကံပါအံ့နည္း" ဟု ဆို၏။
မေဟာသဓာလည္း မင္းႀကီး လြန္စြာေၾကာက္ရြ႕ံေနသည္ကို သိသျဖင့္ အားေပးသည္။ "အရွင္မင္းႀကီး၊ စိုးရိမ္ေတာ္ မမူပါႏွင့္။ ေရႊနန္းေတာ္၌သာ ေအးခ်မ္းစြာ စံေနေတာ္မူပါ။ က်ီးအုပ္ကို ခဲျဖင့္ ေျခာက္သကဲ့သုိ႔၊ ေမ်ာက္အုပ္ကို ေလးျဖင့္ ေျခာက္သကဲ့သို႔ တစ္ဆယ့္ရွစ္ေခါဘဏီ ရွိသည့္ ရန္သူ႔တပ္ႀကီး တစ္ခုလံုးကို ဖရိုဖရဲ ထြက္ေျပးေအာင္ ကြ်ႏ္ုပ္လုပ္ျပပါမည္" ဟု ႏွစ္သိမ့္စကား ေလွ်ာက္ထားသည္။
ထို႔ေနာက္ နန္းေတာ္မွ ျပန္ကာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔အား စည္လည္ေစသည္။ "အခ်င္းတို႔၊ ရန္သူစစ္တပ္ႀကီး ဝိုင္းထားေသာ္လည္း မည္သို႔မွ် စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ျခင္း မျဖစ္ၾကႏွင့္။ ခုနစ္ရက္ပတ္လံုး ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ခံလ်က္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနၾက။ မ်ိဳးရိကၡာတို႔အတြက္လည္း မပူပန္ၾကႏွင့္။ ငါ မေဟာသဓာ၏ တာဝန္ျဖစ္သည္။ ငါ၏ အတတ္ပညာစြမ္းကို ဤစစ္ပြဲတြင္ ထင္ရွားစြာျပအံ့။ သင္တို႔ရႈၾကည့္ၾကကုန္ေလာ့"ဟူ၍ ေၾကညာေစသည္။
ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔လည္း မေဟာသဓာဆိုတိုင္း ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ ဆင္ယင္က်င္းပေနၾကသည္။ ရန္သူတပ္သား အခ်ိဳ႕သည္ ၿမိဳ႕တံတိုင္း မလြယ္ေပါက္မ်ားမွ ဝင္ကာ ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ကို ၾကည့္ရႈၾကသည္။ ဤသို႔ ဝင္လာရာတြင္ ရန္မမူပါက ဖမ္းဆီးျခင္း မျပဳ၊ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈခြင့္ ေပးထားသည္။
အင္အားႀကီးမားလွေသာ မိမိ၏ တပ္ႀကီး ဝိုင္းထားျခင္းခံရပါလ်က္ ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ကို ဆင္ယင္ က်င္းပေနေၾကာင္း စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး ၾကားသိရေသာ္ အံ့အားသင့္သြားသည္။ "အေၾကာင္း အသို႔နည္း" ဟု စံုစမ္းေမးျမန္းသည္။ ထိုအခါ သူ၏ အနီးတြင္ ခစားေနေသာ မေဟာသဓာ၏ သူလွ်ိဳတို႔က "ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးမ်ား မိထိလာၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ဝင္၍ စံုစမ္းၾကည့္ပါသည္။ ထိုအခါ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔က "ငါတို႔ ဝိေဒဟရာဇ္ မင္းႀကီးသည္ ပ်ိဳရြယ္စဥ္ကပင္ ဇမၺဴဒိပ္ရွိ ျပည့္ရွင္မင္းမ်ား ဝန္းရံကာ ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ ဆင္ယင္ က်င္းပလိုေသာ ဆႏၵ ရွိခဲ့သည္။ ယခု တစ္ရာေသာ မင္းတို႔ ဝန္းရံလာသျဖင့္ 'ယခုမွပင္ အလိုဆႏၵ ျပည့္ဝေလေတာ့သည္' ဟု ဆိုကာ ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ ဆင္ယင္က်င္းပျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကပါသည္" ဟူ၍ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ႀကံ ေလွ်ာက္တင္ၾက၏။
ထိုအခါ စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ လြန္စြာ အမ်က္ထြက္သည္။ "ယခု ခ်က္ခ်င္းပင္ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ၾကေလာ့" ဟု အမိန္႔ေပးေလသည္။ ထိုအခါ သူ၏ စစ္သည္တို႔သည္ လက္နက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ကိုင္စြဲလ်က္ ၿမိဳ႕တံခါးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၾကသည္။ ၿဖိဳဖ်က္ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ မေဟာသဓာ၏ တပ္သားမ်ားက ရြပ္ရြပ္ခြ်ံခြ်ံ ဆီးဆို႔ ခုခံတိုက္ခိုက္ၾကေသာေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္။ ၿမိဳ႕တံခါးနားသို႔ မကပ္ႏိုင္ဘဲ ရွိေလ၏။
(မေဟာသဓာအပိုင္း- ၂၉ "ေကဝဋ္ပုဏၰား၏အႀကံ" ဆက္တင္ပါမည္)
စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးသည္ ထီးေဆာင္းမင္း အေပါင္းၿခံရံလ်က္ မ်ားလွစြာေသာ စစ္သည္ ဗိုလ္ပါတို႔ကို ဦးေဆာင္ကာ မိထိလာျပည္သို႔ ခ်ီတက္လသည္။ ထိုအေၾကာင္းစံုကို မေဟာသဓာ၏ သူလွ်ိဳမ်ားက မေဟာသဓာထံ မျပတ္ သတင္းပို႔ၾကသည္။ မေဟာသဓာသည္ စိုးရြ႕ံျခင္း မရွိ။ ခုခံရန္ သတိဝီရိယႀကီးစြာျဖင့္ အသင့္ျပင္ထားသည္။ ဝိေဒဟရာဇ္မင္းႀကီးလည္း တစ္ေယာက္စကား တစ္ေယာက္နားျဖင့္ ၾကားသိထားသည္။
မ်ားမၾကာမီပင္ စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး၏ တပ္မ်ားသည္ မိထိလာသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ သူတို႔သည္ ညဥ့္ဦးယံအခ်ိန္တြင္ ၿမိဳ႕ကို ဝိုင္းေလသည္။ ဆင္တပ္၊ ျမင္းတပ္၊ ရထားတပ္၊ ေျခသည္တပ္တို႔ျဖင့္ အထပ္ထပ္ ဝန္းရံထားၾကသည္။ ဆင္သံ၊ ျမင္းသံ၊ ရထားသံ၊ စစ္သည္တို႔၏ အသံတို႔မွာ ဆူညံေနသည္။ မဟာပထဝီေျမႀကီး ၿပိဳကြဲအံ့သကဲ့သို႔ ျမည္ဟည္းေနသည္။
သိန္း၊ ပကၠဳသ္၊ ကာမိန္း၊ ေဒဝိန္း ဟူေသာ အမတ္သုခမိန္ ေလးေယာက္တို႔မူ အေၾကာင္း မသိသျဖင့္ မင္းႀကီးထံ ေျပးလာၾကသည္။ "ေၾကာက္မက္ဖြယ္ အသံတို႔ မည္သည္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာရသည္ကို သိရေအာင္ စံုစမ္းေတာမူမွ သင့္မည္" ဟု ေလွ်ာက္ထားၾကသည္။
မင္းႀကီးသည္ နန္းေတာ္ေလသာျပတင္းကို ဖြင့္ၾကည့္သည္။ စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္း၏ စစ္တပ္မ်ား ေရာက္လာေၾကာင္း သိရွိသြားသည္။ "ငါတို႔အားလံုး ရန္သူလက္သို႔ ေရာက္၍ ပ်က္စီးရေတာ့မည္" ဟု ဆိုကာ လြန္စြာ ေၾကာက္လန္႔ေနသည္။
မေဟာသဓာမူ ရန္သူတပ္မ်ား ဝန္းရံလာေၾကာင္း သိေသာ္လည္း မၿဖံဳ။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကို လံုၿခံဳေအာင္ အေစာင့္အေန ခ်ထား စီမံသည္။ ထို႔ေနာက္မွ မင္းႀကီးကို အားေပးရန္ နန္းေတာ္သို႔ လာခဲ့သည္။
မင္းႀကီးသည္ မေဟာသဓာကို ျမင္ေသာအခါ အနည္းငယ္ ေၾကာက္စိတ္ေျပသြားသည္။ "ငါ့သား မေဟာသဓာ၊ စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီးသည္ တစ္ဆယ့္ရွစ္ေခါဘဏီရွိေသာ စစ္တပ္ႀကီးျဖင့္ ဝန္းရံထားၿပီ။ သူ၏ စစ္တပ္၌ ပညာရွိႀကီး ၁၀-ေယာက္သာမက သူ၏ မယ္ေတာ္ စလာကေဒဝီလည္း ပါလာသည္။ စလာကေဒဝီသည္ လြန္စြာပညာရွိသည္ဟု ေက်ာ္ေစာသည္။ ပညာရွိေပါင္းမ်ားစြာပါေသာ ရန္သူတို႔ေဘးရန္မွ ငါတို႔ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ပါမည္ေလာ။ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေအာင္ ငါ့သားမွတစ္ပါး အျခားစြမ္းေဆာင္ႏိုင္မည့္သူကို ငါမျမင္။ ငါ့သား အဘယ္သို႔ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ႀကံပါအံ့နည္း" ဟု ဆို၏။
မေဟာသဓာလည္း မင္းႀကီး လြန္စြာေၾကာက္ရြ႕ံေနသည္ကို သိသျဖင့္ အားေပးသည္။ "အရွင္မင္းႀကီး၊ စိုးရိမ္ေတာ္ မမူပါႏွင့္။ ေရႊနန္းေတာ္၌သာ ေအးခ်မ္းစြာ စံေနေတာ္မူပါ။ က်ီးအုပ္ကို ခဲျဖင့္ ေျခာက္သကဲ့သုိ႔၊ ေမ်ာက္အုပ္ကို ေလးျဖင့္ ေျခာက္သကဲ့သို႔ တစ္ဆယ့္ရွစ္ေခါဘဏီ ရွိသည့္ ရန္သူ႔တပ္ႀကီး တစ္ခုလံုးကို ဖရိုဖရဲ ထြက္ေျပးေအာင္ ကြ်ႏ္ုပ္လုပ္ျပပါမည္" ဟု ႏွစ္သိမ့္စကား ေလွ်ာက္ထားသည္။
ထို႔ေနာက္ နန္းေတာ္မွ ျပန္ကာ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔အား စည္လည္ေစသည္။ "အခ်င္းတို႔၊ ရန္သူစစ္တပ္ႀကီး ဝိုင္းထားေသာ္လည္း မည္သို႔မွ် စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ျခင္း မျဖစ္ၾကႏွင့္။ ခုနစ္ရက္ပတ္လံုး ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ခံလ်က္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေနၾက။ မ်ိဳးရိကၡာတို႔အတြက္လည္း မပူပန္ၾကႏွင့္။ ငါ မေဟာသဓာ၏ တာဝန္ျဖစ္သည္။ ငါ၏ အတတ္ပညာစြမ္းကို ဤစစ္ပြဲတြင္ ထင္ရွားစြာျပအံ့။ သင္တို႔ရႈၾကည့္ၾကကုန္ေလာ့"ဟူ၍ ေၾကညာေစသည္။
ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔လည္း မေဟာသဓာဆိုတိုင္း ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ ဆင္ယင္က်င္းပေနၾကသည္။ ရန္သူတပ္သား အခ်ိဳ႕သည္ ၿမိဳ႕တံတိုင္း မလြယ္ေပါက္မ်ားမွ ဝင္ကာ ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ကို ၾကည့္ရႈၾကသည္။ ဤသို႔ ဝင္လာရာတြင္ ရန္မမူပါက ဖမ္းဆီးျခင္း မျပဳ၊ လွည့္ပတ္ၾကည့္ရႈခြင့္ ေပးထားသည္။
အင္အားႀကီးမားလွေသာ မိမိ၏ တပ္ႀကီး ဝိုင္းထားျခင္းခံရပါလ်က္ ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ကို ဆင္ယင္ က်င္းပေနေၾကာင္း စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး ၾကားသိရေသာ္ အံ့အားသင့္သြားသည္။ "အေၾကာင္း အသို႔နည္း" ဟု စံုစမ္းေမးျမန္းသည္။ ထိုအခါ သူ၏ အနီးတြင္ ခစားေနေသာ မေဟာသဓာ၏ သူလွ်ိဳတို႔က "ကြ်န္ေတာ္မ်ိဳးမ်ား မိထိလာၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ဝင္၍ စံုစမ္းၾကည့္ပါသည္။ ထိုအခါ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားတို႔က "ငါတို႔ ဝိေဒဟရာဇ္ မင္းႀကီးသည္ ပ်ိဳရြယ္စဥ္ကပင္ ဇမၺဴဒိပ္ရွိ ျပည့္ရွင္မင္းမ်ား ဝန္းရံကာ ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ ဆင္ယင္ က်င္းပလိုေသာ ဆႏၵ ရွိခဲ့သည္။ ယခု တစ္ရာေသာ မင္းတို႔ ဝန္းရံလာသျဖင့္ 'ယခုမွပင္ အလိုဆႏၵ ျပည့္ဝေလေတာ့သည္' ဟု ဆိုကာ ေပ်ာ္ပြဲသဘင္ ဆင္ယင္က်င္းပျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကပါသည္" ဟူ၍ မဟုတ္မမွန္ လုပ္ႀကံ ေလွ်ာက္တင္ၾက၏။
ထိုအခါ စူဠနီျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ လြန္စြာ အမ်က္ထြက္သည္။ "ယခု ခ်က္ခ်င္းပင္ ၿမိဳ႕တြင္းသို႔ ဝင္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ၾကေလာ့" ဟု အမိန္႔ေပးေလသည္။ ထိုအခါ သူ၏ စစ္သည္တို႔သည္ လက္နက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ကိုင္စြဲလ်က္ ၿမိဳ႕တံခါးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ၾကသည္။ ၿဖိဳဖ်က္ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ မေဟာသဓာ၏ တပ္သားမ်ားက ရြပ္ရြပ္ခြ်ံခြ်ံ ဆီးဆို႔ ခုခံတိုက္ခိုက္ၾကေသာေၾကာင့္ မေအာင္ျမင္။ ၿမိဳ႕တံခါးနားသို႔ မကပ္ႏိုင္ဘဲ ရွိေလ၏။
(မေဟာသဓာအပိုင္း- ၂၉ "ေကဝဋ္ပုဏၰား၏အႀကံ" ဆက္တင္ပါမည္)
