သကၤန္းၿဖစ္ေပၚလာပံု

ပိတ္စအေကာင္းကို ပိုင္းၿဖတ္ၿပီးုျပန္လည္ခ်ဳပ္စပ္ျခင္းျဖင့္ သကၤန္းကို ျပဳလုပ္ရသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း ၾကံဳသလို  သင့္ေတာ္သလို ျဖတ္ေတာက္ခ်ဳပ္လုပ္ထားျခင္း မဟုတ္ပါ။ အခန္းမ်ား အစပ္မ်ားျဖင့္ စနစ္တက် ပုံစံတက် ျပဳလုပ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္.။ သကၤန္းတစ္ထည္ ကိုေကာက္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ မည္မွ်စနစ္ က်ေသာပုံစံ ျဖစ္ေၾကာင္းသိႏိုင္သည္။

သကၤန္းတစ္ထည္တြင္-

၁။ တလုပ္ေျမာင္းရွည္-ကုသိ၊၊

၂။ တလုပ္ေျမာင္းတို-အၯကုသိ။

၃။ အိမ္ဝန္းၾကီး-မဟာမ႑လ။

၄။ အိမ္ဝန္းငယ္-စူဠမ႑လ.။

၅။ အလယ္ေခါင္စပ္-ဝိဝဋၬ။

၆။ ေခါင္ရန္စပ္-အႏုဝိဝဋၬ။

၇။ လက္လိပ္စပ္(လက္နားစပ္)-ဗာဟႏၱ(ဝဲ/ယာ)။

၈။ လည္ပင္းထိရာ အနာပတ္-ဂီေဝယ်ာက။

၉။ သလုံးျမင္းေခါင္းထိရာ အနားပတ္-ဇေဃၤယ်။

အားျဖင့္ အဂၤါ  ၉  ရပ္၊ အစပ္အလႊာ အခန္းအားျဖင့္ ငါးစပ္ငါးလႊာ ငါးခန္းရွိပါသည္။

 

 

အထက္ပါ သကၤန္းခ်ဳပ္လုပ္ပုံ ပံုစံကို ၿမတ္ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ရာဇၿဂိဳဟ္ၿပည္မွသည္ ဒကၡိဏဂီရိအရပ္သို႕ ေဒသစာရီ ၾကြခ်ေတာ္မူစဥ္ လမ္းခရီးအၾကားမွာ ေတြၿမင္ရေသာ မဂဓလယ္ကြင္းမ်ားကို အရွင္အာနႏၵာအား ညႊန္ၿပကာ ခြင့္ၿပဳေတာ္မူခဲကၿခင္းၿဖစ္သည္။ သီးႏွံဖြံနည္းကို နည္းယူကာ သကၤန္းခ်ဳပ္လုပ္ေစေတာ္မခဲ႕ၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။

   သကၤန္းတစ္ထည္ကို သာမန္ၾကည့္လွ်င္ အထက္ ေအာက္ ခြဲၿခားနိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိပါ။ ဂီေ၀ယ်ကေခၚ လည္ပင္းထိရာ အနားပက္သည္ အထက္ၿဖစ္၍ ဇေဃၤယ်ကေခၚ သလံုးၿမင္းေခါင္းထိရာ အနားပတ္သည္ ေအာင္ၿဖစ္ပါသည္။

             သကၤန္း၀တ္ရုံရာမွာ ဂီေ၀ယ်ာကကို အထက္ကထားၿပီး ဇေဃၤယ်ကကို ေအာက္ကထား၍ ၀တ္ရုံရပါသည္။ သကၤန္း၀တ္ပံု အထက္ေအာက္မွန္ သိလိုလွ်င္ ရဟန္းေတာ္၏ေနာက္ေက်ာ ဘက္ကိုၾကည့္ပါ။ လည္ပင္းအနားပတ္သည္ အေပၚကေနလွ်င္ ေနာက္ေက်ာတည့္တည့္မွာ မဟာမ႑လအိမ္၀န္းၾကီးႏွင့္ အကိုက္ၿဖစ္၍ ခ်ဳပ္ရုိးမ်ား မၿမင္ရပါ။

အကယ္၍ ေၿခသလံုးအနားပက္ကို ေအာက္ကထားရမည့္အစား အေပၚကထား၍ ၀တ္မိ ပါမူ ေနာက္ေက်ာဘက္သည္ စူဠမ႑လအိမ္၀န္းငယ္ႏွင့္ ၾကံဳကာခ်ဳပ္ရုိးမ်ားစြာ ၿမင္ေနရပါမည္။

          ေဘးပတ္သည္ အနားပက္ေလးခုသည္ အနားပတ္သာၿဖစ္္၍ သကၤန္းသားတြင္ မပါ၀င္။ ထို႕ေၾကာင့္ ကပၸဗိႏၶဳထိုးရာမွာ သကၤန္းသား အနားပတ္၏အတြင္းက်က်မွာ ထိုးပါ။ အနားပတ္ေပၚတြင္ မထိုးရပါ။

            ထို႔ၿပင္ ဗာဟႏ ၱေခၚလက္လိပ္စပ္မ်ားတြင္  ၾကိဳးငယ္ကေလးမ်ား တစ္ခုစီပါရွိသည္။ အထက္ပိုင္းရွိ လက္လိပ္စပ္ၾကိဳးမ်ားကို ခ်ည္ေႏွာင္ၿခင္းၿဖင့္ လက္လိပ္မေၿပေစရန္ ၿပဳလုပ္ေပးသည္။ ေအာက္ပိုင္းရွိ လက္လိပ္စပ္ၾကိဳးမ်ားကို ခ်ည္ေႏွာင္လိုက္လွ်င္ သကၤန္းက ေလဘယ္ေလာကတိုက္တိုက္လြင့္ပါ ကြာဟမသြားဘဲ ရင္ဘတ္မေပၚေစရန္ ၿပဳလုပ္ေပးထားၿခင္းၿဖစ္သည္။ လက္လိပ္ၾကိဳးငယ္မ်ားမွာ တပ္ဆင္ရန္ ကမၸတ္သီးမ်ားလည္းရွိ၏။ ကမၸတ္သီးၿဖင့္ ၾကိဳးငယ္မ်ားကို ခ်ည္ေႏွာင္ရသည္။

           အနားပတ္သည္ သကၤန္းသားကို ခိုင္ၿမဲေစရန္ ထည့္သြင္းထားၿခင္းၿဖစ္၍ ပိတ္သားႏွစ္ထပ္  ၿပဳလုပ္ထားေၾကာင္းေတြ႔ရွိပါသည္။

၀ါဆိုသကၤန္းေပးလွဴဒါန္း ပီတိရင္မွာလႊမ္း

 

ဤလျမတ္၀ါဆိုအခ်ိန္ကာလတြင္ သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္မ်ားအတြက္ ၀ါဆိုသကၤန္းကို

ဆပ္ကပ္လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းသည္ ..........

မိမိတို႔၏ ၾကီးမားလွေသာ ပါရမီအဟုန္တို႔ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ဤ၀ါဆိုသကၤန္း (ေခၚ) မိုးေရခံသကၤန္းကို

စတင္လွဴဒါန္းခြင့္ရေအာင္ ေလွ်ာက္ ထားပန္ၾကားေပးခဲ့ေသာ ပုဗၹာရံုေက်ာင္းအမၾကီး ၀္ိသာခါ၏

ေက်းဇူးတရားေၾကာင့္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ထိုေက်ာင္းအမသည္ ဤ၀ါဆိုသကၤန္းကို လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းသည္

လွဴဒါန္းႏိုင္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ ေက်ာင္းအမဟူေသာ အရိွန္အ၀ါေၾကာင္းလည္းေကာင္း၊ ၀ါဆိုသကၤန္း(ေခၚ)

မိုေရခံသကၤန္းကို လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းမဟုတ္ပါ။ကမာၻတစ္သိန္းကာလတိုင္ေအာင္ ျဖည့္က်င့္ဆည္းပူးခဲ့ေသာ

ပါရမီေတာ္အဟုန္တို႔ေၾကာင့္ ၀ါဆိုသကၤန္းဆပ္ကပ္လွဴဒါန္းခြင့္ကို ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ထို႔အတူ မိမိတို႔သည္ လည္း

၀ါဆိုသကၤန္းကို ဆပ္ကပ္ခြင့္ရေအာင္ သာသနာေတာ္ႏွင့္ ဆံုေအာင္ပါရမီမ်ားကို ျဖည့္က်င့္ခဲ့ရျပီး ျဖစ္ပါသည္။

လွဴဒါန္းႏိုင္ေသာ ေငြေၾကးဥစၥာပိုင္ဆိုင္ေသာေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊

သူတစ္ပါး၏တိုက္တြန္းမႈေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊အေၾကာင္းတိုက္ ဆိုင္၍ လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊

မည္သို႔ပင္ ၀ါဆိုသကၤန္းကို လွဴဒါန္းခြင့္ရေစကာမူ မိမိတို႔၏ ဘ၀အဆက္ဆက္မွ သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံ ပါရမီတို႔၏

လံႈေဆာ္မႈေၾကာင့္ လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ၀မ္းသာပီတိျဖစ္နိုင္ပါသည္။

သံဃာေတာ္အရွင္ျမတ္တို႔ေရသန္႔စင္ရာတြင္ သကၤန္းမလံုေလာက္မႈကို ၾကားသိရေသာ ၀ိသာခါေက်ာင္းအမသည္

၀ါဆိုသကၤန္း(ေခၚ) မိုးေရခံသကၤန္းကို ကပ္လွဴပူေဇာ္ခြင့္ရေအာင္ ဘုရားရွင္အဆက္ဆက္တြင္ ကမာၻတစ္သိန္းတိုင္

ေအာင္ ပါရမီအရိွန္သည္ ျပည့္ေလျပီ။ဆရာၾကီး ဦးေရႊေအာင္ေရးသားေသာ ဓမၼပဒတြင္ ဆရာၾကီးက ဤသို႔ေရးထား

သည္။

"ယခုေတာ့ အခ်ိန္သည္ ေစ့ေရာက္ေလျပီ။ ပြင့္ခ်ိန္တန္ေသာအခါပြင့္၍ သီးခ်ိန္တန္မွ သီးၾကသည္မွာလည္း ဓမၼတာ

ျဖစ္၏။အမွန္အားျဖင့္ ေလာကတြင္ ၾကံဳၾကိဳက္ျခင္းဟူ၍ မရွိ။အေၾကာင္းတရားတို႔၏ ျပည့္စံုျခင္းသာ ရိွ၏။အေၾကာင္း

တရားတို႔၏ ျပည့္စံုျခင္းကို အျပည့္အစံုမခြဲျခားနိုင္ေသာအခါ ၾကံဳၾကိဳက္ျခင္းဟူ၍ ဆိုၾက၏။၀ိသာခါ ေက်ာင္းအမၾကီး

သည္ကမာၻတစ္သိန္းအထက္က ပဒုမုတၱရ ျမတ္စြာဘုရားထံေတာ္၌ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့ေသာ မိမိ၏ေကာင္းမႈမ်ိဳးေစ့သည္ ယခု

ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား၏ လက္ထက္ေတာ္၌ အသီးသီးေပျပီ။မ်ိဳးေစ့ကို စိုက္ပိ်ဳးျခင္းနွင့္ မိ်ဳးေစ့မွ အသီးသီးျခင္းတို႔ကား

နွစ္ေပါင္းကမာၻတစ္သိန္းၾကာ၏။မိ်ဳးေစ့၏ ဓမၼတာပင္ျဖစ္၏။မ်ိဳးေစ့၏ အသီးအေနျဖင့္ ၀ိသာခါသည္ဆုရွစ္ပါးကိုလည္း

ေကာင္း၊ ဧတဂဒ္ကို လည္းေကာင္းရမည္ျဖစ္၏။

ဆုရွစ္ပါးဟူသည္မွာ-

၁။သံဃာအား အသက္ထက္ဆံုး မိုးေရခံသကၤန္း(၀ါဆိုသကၤန္း) ကိုလွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၂။အာဂႏၱဳက ဧည့္သည္ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၃။ဂိလာန ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၄။သူနာျပဳရဟန္းတို႔အား ေဆး၀ါးလွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၅။ခရီးသြား ရဟန္းတို႔အား ဆြမ္းလွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၆။အျမဲတမ္း ယာဂု လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

၇။ဘိကၡဴနီသံဃာအား ေရသႏုပ္သကၤန္းကို လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္း

တုိ႔ျဖစ္ၾက၏။"

သာသနာေတာ္၌ အရွင္ေကာင္းတုိ႔အား လွဴဒါန္းခြင့္ရျခင္းသည္ နွယ္ႏွယ္ရရ ဘုန္းကံမဟုတ္။ ယင္းသို႔လွဴဒါန္းခြင့္ရ

ျခင္းကို က်မ္းဂန္မ်ား၌ သာသနာျပဳခြင္းရျခင္းဟူ၍ ဆိုပါ၏။အမွန္အားျဖင့္ ဘုန္းကံႏွင့္ ျပည့္စံုသူမ်ားသာ သာသနာျပဳ

ခြင့္ရၾက၏။သာသနာျပဳျခင္းႏွင့္ ပတ္သတ္၍ ရတနာသံုးပါးအား ပစၥည္းေလးပါးလွဴဒါန္းျခင္းကို အျပင္ပံုသ႑ာန္အေန

ျဖင့္ေတြ႔ရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း အတြင္းသရုပ္အေနျဖင့္မူ တဏွာေလာဘသတ္ျခင္းကို ေတြ႔ရမည္ျဖစ္၏။

အမွန္အားျဖင့္ ေလာက၌တကယ္ခ်မ္းသာေအာင္ အားထုတ္ျခင္းဟူသည္မွာ မိမိတို႔၏ သႏၱာန္၌ ကိန္းေနေသာ တ

ဏွာေလာဘကို ေသေအာင္သတ္ျခင္းသာျဖစ္၏။ပစၥည္းေလးပါး လွဴဒါန္း၍ လူစည္းစိမ္၊နတ္စည္းစိမ္၊ျဗဟၼာစည္းစိမ္

ကိုရည္ေမွ်ာ္ျခင္းသည္ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ သာသနာျပဳျခင္းမဟုတ္။ကုန္သြယ္ျခင္းသာျဖစ္၏။ ထိုေၾကာင့္ အလွဴဒါန

ျပဴၾကရာ၌ ကုန္သြယ္ျခင္း သေဘာ မသက္ေရာက္ရေလေအာင္ အလွဴဒါန၏ အတြင္းသရုပ္ကို ျမင္ေအာင္ၾကည္႔ရ၏။

ထို႔ေၾကာင္း မိမိတို႔သည္ ထူးကဲေသာ ပါရမီအဟုန္တို႔ေၾကာင့္ လွဴဒါန္းခြင့္ရေသာ ၀ါဆိုသကၤန္းကို ကုန္သြယ္ျခင္းသ

ေဘာမျဖစ္ေစဘဲ ဘ၀အဆက္ဆက္မွ သူေတာ္ေကာင္းဓါတ္ခံ ပါရမီအဟုန္ေၾကာင့္ လွူဴဒါန္းခြင့္ရသည္ဟု ၀မ္းသာ

ပီတိျဖစ္သင့္ပါသည္။ သာသနာေတာ္ နွင့္ၾကံဳခြင့္ရကာသံဃာေတာ္တို႔အား ၀ါဆိုသကၤန္း ဆပ္ကပ္ခြင့္ရျခင္းကို မိမိတို႔

သည္ ၀ိသာခါေက်ာင္းအမသို႔ႏွယ္ ပါရမီမ်ိဳးေစ့မွ အပင္ေပါက္ကာ သာသနာႏွင့္ေတြ႔ၾကံဳေအာင္ မည္မွ်ျဖည့္ဆည္းခဲ့

ရမည္ဟု ေတြးဆကာ ၀မ္းသာေစလိုေသာ ေစတနာျဖင့္ ဤစာစုကို မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။

ကထိန္ဆိုသည္မွာ

ကထိန္ခင္းလွဴသျဖင့္ ရရွိေသာအက်ိဳးတရားငါးပါးကို ပ်က္စီးမသြားေစရန္ ခိုင္ခန္႔ေစတတ္ေသာေၾကာင့့္ ကထိန္ ဟုေခၚသည္။ ဘုရားစေသာ သူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတို႔က ေလးစားၾကည္ျဖဴ ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူၾကေသာေၾကာင့္လည္း ကထိန္ ဟုေခၚသည္။ အလွဴမွာ ကထိန္၊ ဆြမ္းမွာပိဏ္၊ ရတနာမွာ စိန္၊ ေက်ာင္းမွာ သိမ္ဟူ၍ ေရွးဆရာျမတ္တုိ႔၏ တန္ဖိုးရိွလွေသာ စကားစဥ္ကုိ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိင္း ၾကားဖူးေနၾကျဖစ္သည္။ ထူးျမတ္ပါေပ့ ကထိန္အက်ိဳး ကထိန္ႏွင့္ပတ္သတ္၍ ပကိဏၰကက်မ္းမွာ­ အဆင္တန္ဆာအျပည့္အစံုႏွင့္ဆင္ယာဥ္ရာခ်ီ၍လွဴသည့္အလွဴ၊ ျမင္းယာဥ္ရာခ်ီ၍ လွဴသည့္အလွဴ၊ အႆတိုရ္အာဇာနည္ျမင္းယာဥ္ ရာခ်ီ၍ေပးလွဴသည့္အလွဴ၊ (ယခုေခတ္အရ အဆင့္အတန္းအျမင့္ဆံုး ကားယာဥ္စသည့္ ယာဥ္မ်ိဳးစံုရာခ်ီ၍လွဴသည့္အလွဴ) ၊ ဝတ္စားတန္ဆာရတနာအျပည့္အစံု  ဆင္ျမန္းထား သည့္မိန္းမပ်ိဳရာခ်ီ၍ လွဴသည့္ အလွဴမ်ားသည္ ကထိန္ခင္းလွဴ၍ရရွိေသာ ကုသိုလ္အက်ိဳးကို ၂၅၆ စိတ္ စိပ္၍ တစ္စိတ္ကေလးကုသိုလ္ကိုမွ် မမွီႏိုင္ဟု ေရးသားထားသည္။ ရတနာခုႏွစ္ပါးတို႔ႏွင့္ အျပည့္အစံုစီျခယ္ထားေသာရတနာပလႅင္ေတာ္ေပါင္း ၈ေသာင္း ၄ ေထာင္ႏွင့္အတူ စုလစ္မြန္းခြ်န္အထြဋ္ တပ္လွ်က္ အဆင့္အတန္းအျမင့္ဆံုး ေက်ာင္းေတာ္မ်ားေဆာက္လုပ္ကာ ဤ ပထဗ်ာေျမျပင္မွေန၍ အျမင့္ဆံုးဘံုျဖစ္သည့္အကနိ႒ျဗဟၼာႏိုင္ငံေတာ္အထိ ျပည့္ေနေအာင္ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္မွ် အေရအတြက္ရွိေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမ်ား ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းသည့္အလွဴ၊ ထိုေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမ်ားထဲတြင္ သကၤန္းသပိတ္ ပရိကၡရာ ၈ပါး အျပည့္အစံုထည့္လွဴသည့္အလွဴ၊ ရတနာ ၇ပါးကိုစုပုံၿပီး  ထိုအျမင့္ဆံုး ႏိုင္ငံေတာ္အထိျမင့္မားေလာက္ေအာင္ လွဴသည့္အလွဴမ်ား သည္ ကထိန္တစ္ႀကိမ္ ခင္းလွဴသည့္အလွဴကို၂၅၆စိတ္ စိပ္၍ရရွိသည့္ ကုသိုလ္တစိတ္ကေလးမွ်ကို မမွီႏိုင္ေသးေၾကာင္းေဖာ္ျပ သည္။
 

 အလွဴမွာ ကထိန္ …
အလွဴမွာ ကထိန္အလွဴဟာ အျမတ္ဆံုးဟူ၍ သတ္မွတ္မိန္႔ ၾကားေတာ္မူၾကသည္မွာ
အေၾကာင္းရိွသည္။
ဘာေၾကာင့္ကထိန္ျမတ္သလဲ၊ ဒီေမးခြန္းႏွင့္ပတ္သက္၍ စာေရးသူကုိယ္တုိင္
မွတ္ရလြယ္ေအာင္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ စီကုံုးထားပါသည္။
သံဃိကမုိ႔ လွဴက်ိဳးျမတ္သည္၊
ငါးပါးက်ိဳးတင့္ တုိးဆင့္ျမတ္သည္၊
ကာလဒါန လွဴရျမတ္သည္၊
မုိးေပၚက် ဒါနထူးျမတ္သည္။
သံဃိကမို႔ လွဴက်ဳိးျမတ္သည္။


ကထိန္အလွဴဒါနသည္ သကၤန္းအလွဴျဖစ္သည္၊ ဒါယိကာ ဒါယိကာမ
မ်ားလွဴဒါန္းၾကသည့္ သကၤန္းအမ်ားစုထဲမွ
သကၤန္းတစ္ထည္ ျဖင့္သာ ကထိန္ခင္းလွဴရပါသည္။ သံဃာတစ္ပါးအတြက္ ဘုရားရွင္မွ
သကၤန္းသံုးထည္
အၿမဲေဆာင္ထားရန္ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါသည္။ ပခုံုးေပၚတင္ရန္ သုိ႔မဟုတ္ ျခံဳလႊမ္းဝတ္ဆင္ရန္
(၁) ဒုကုဋ္ေခၚ ႏွစ္ထပ္သကၤန္း (၂) ကိုယ္ေပၚမွာ ဝတ္ရံုဆင္ျမန္းရန္ ဧကသီေခၚ
သကၤန္း (၃) ေအာက္ပုိင္းကို္ယ္ဝတ္ခါးမွာ
ဆင္ျမန္းဝတ္ရသည့္ သင္းပုိင္ အားျဖင့္ သံုးထည္ျဖစ္သည္။
ထုိသံုးထည္တြင္ တစ္ထည္တည္းျဖင့္သာ ကထိန္ခင္းရပါသည္။ ကထိန္လွဴၾကမည့္
ဒါယိကာ ဒါယိကာမ မ်ားက ကထိန္အ
တြက္ရည္မွန္းေသာ သကၤန္းလွဴဖြယ္ကုိ လွဴဆဲခဏမွာ ပုဂၢိဳလ္သုိ႔
စိတ္မညြတ္ေစဘဲ မိမိကထိန္ခင္းမည့္ ေက်ာင္းတုိက္ရိွ သံဃာအားလံုးကုိ
စိတ္ညြတ္ေစကာ သံဃာပုိင္ျဖစ္သြားေအာင္ သံဃာကုိ ရည္မွန္း၍ ကထိန္ခင္းရန္
သကၤန္းကုိ လွဴတန္းရပါမည္။
သံဃာဟူသည္ ေက်ာင္းတုိက္တစ္ခုလံုးရိွ သံဃာတုိ႔ကုိ ဆုိလုိပါသည္။
ပုဂၢိဳလ္တဦးဦး အေနျဖင့္ မဟုတ္ေတာ၊့ ခင္မင္စရာ စြဲလန္းစရာ
မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါ၊ (သုိ႔မဟုတ္ ဗုဒၶ ဘုရားရွင္၏
သားအားလံုးသို႔ေရာက္ေအာင္ စိတ္ညြတ္ေပးထားလုိက္ပါ)၊ ထုိကဲ့သို႔
စိတ္ညြတ္လွဴဒါန္းႏုိင္လွ်င္ သံဃိက ဒါနအလွဴျဖစ္ၿပီး၊ ထုိအလွဴသည္
ဥပါဒါန္ အစြဲကင္းသည့္ အလွဴျဖစ္၍ ထူးျခားသည့္ အလွဴဟု
လည္းဆုိႏုိင္ပါသည္။
ကထိန္အလွဴရွင္မ်ားမွာ ကထိန္အလွဴသကၤန္းကို သံဃိကဒါန ေပးလွဴရသည္၊ ၿပီးမွ
သံဃိက၊ သံဃာပုိင္ ရလုိက္ၿပီးျဖစ္ေသာ ထုိသကၤန္းကုိ
ေက်ာင္းတုိက္တစ္ခုလုံးရိွ သံဃာေတာ္မ်ားက ဝိနည္းေတာ္ႏွင့္အညီ အဆင္းရဲဆံုး၊
အႏြမ္းပါးဆံုး၊ အခ်ိဳ႕တဲ့ဆံုး သံဃာကုိ ေရြးခ်ယ္စိစစ္ ၍ ထုိသကၤန္းကုိ
သိမ္ထဲတြင္ ကမၼဝါစာႏွင့္ရြတ္ဆုိ အတည္ျပဳကာ သံဃာ့ဆႏၵႏွင့္အညီ
ေရြးခ်ယ္ထားေသာ ရဟန္းေတာ္အားကထိန္ သကၤန္းကုိေပးအပ္ ရမည္။
ထုိရဟန္းသည္လည္း ကထိန္အေၾကာင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ နားလည္/ကြ်မ္းက်င္မႈ
ရိွရမည္။ ကထိန္ခံယူမည့္ ရဟန္းေတာ္မွာ ဝါက်ိဳးပ်က္ျခင္းမ်ဳိးလည္းမရိွေစရ။
ထုိကထိန္ သကၤန္းကုိ ရရိွပုိုင္ဆုိင္ေသာ ရဟန္းေတာ္က
“အရွင္ဘုရားတို႔ဤအေပၚရံု သကၤန္းျဖင့္ တပည့္ေတာ္မွ ကထိန္ခင္းပါ၏” ဟု
ႏႈတ္ႁမြတ္ရြတ္ဆုိကာ “ဝိနည္းတရားေတာ္ႏွင့္အညီ
သံဃာေတာ္မ်ားအား ကထိန္ခင္းၿပီးပါၿပီ အရွင္ဘုရား၊
ထုိကထိန္အလွဴအတြက္ ဝမ္းေျမာက္ဝမ္းသာ အႏုေမာဒနာ ျပဳေတာ္မူၾကပါ”(သာဓုေခၚေတာ္မူၾကပါ)
ဟူ၍ေလွ်ာက္ထားရမည္။ က်န္သံဃာေတာ္မ်ားမွ ထုိအလွဴကုိ ဝမ္းေျမာက္ပါ၏
ဟူ၍သာဓုေခၚသည္ႏွင့္တၿပိဳင္နက္၊ အႏုေမာဒနာ သာဓုေခၚေသာ ရဟန္းတုိင္း
ေနာက္ပုိင္းတြင္ေဖၚျပမည့္ ဝိနည္းကံမွ(၅)လ လံုးလုံး
ကင္းလြတ္ခြင့္ရရိွၾကသည္။
ကထိန္အလွဴမြန္ျမတ္ရျခင္းသည္ ထုိကဲ့သုိ႔ထူးျခား၍ သံဃာေတာ္မ်ားအားလာဘ္လာဘ
ျဖစ္ထြန္းကာ ခ်မ္းသာေစျခင္း
ေၾကာင့္ မြန္ျမတ္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ငါးပါးက်ိဳးတင့္ တုိးဆင့္ျမတ္သည္၊
သာသနာေတာ္တြင္ မည္သည့္ဒါနမ်ိဳးမွ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶ ပညတ္ထားေသာ
သိကၡာပုဒ္ေတာ္ကုိ ေလ်ာ့ပါး၍မရေစႏုိင္ပါ၊ဤ
‘ကထိန္’ အလွဴတစ္ခုကသာလွ်င္ ေအာက္၌ေဖၚျပမည့္ ဝိနည္းသိကၡာပုဒ္(၅)
မ်ဳိးကုိ (၅)လအထိက်င့္သံုးစရာမလုိအပ္ပဲ
ကင္းလြတ္ခြင့္ရ ရိွေပသည္။
(၁) ရဟန္းတစ္ပါးသည္ ေန႔လည္ေန႔ခင္းၿမိဳ႕ထဲရြာထဲ ႂကြခ်င္လွ်င္
ေက်ာင္းတုိက္ရိွ ဆရာေတာ္(သို႔မဟုတ္)ထင္ရွားရိွေနသည့္ရဟန္း
ေတာ္တစ္ပါးပါးကုိ ေလွ်ာက္ထားၿပီးမွ ႂကြ၍ရသည္၊ မပန္ၾကားပဲႂကြပါက
အာပတ္အျပစ္သင့္ပါသည္။ ထုိအျပစ္မွ ကင္းလြတ္ခြင့္ရျခင္း။
(၂) ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ ႏွစ္ထပ္သကၤန္း(ဒုကုဋ္) ကုိသြားရာတုိင္း
ယူေဆာင္၍သြားရသည္၊ ယူေဆာင္မသြားပါက ထုိသကၤန္းႏွင့္ ႏွစ္ရက္
သံုးရက္ေလာက္ ကင္းကြာေနေသာ အာပတ္အျပစ္သင့္ပါသည္။ ထုိအျပစ္မွ
ကင္းလြတ္ခြင့္ရျခင္း။
(၃) ရဟန္းေတာ္တစ္ပါးကုိ ဒါယိကာ ဒါယိကာမ တစ္ဦးဦးက
ဆြမ္းစားမပင့္တတ္၍ တပည့္ေတာ္တုိ႔အိမ္ကုိ ထမင္းစားႂကြပါဟု ပင့္သည္ကုိ
ဘုဥ္းေပးမိလွ်င္ အာပတ္အျပစ္သင့္ပါသည္။ ထုိအျပစ္မွ ကင္းလြတ္ခြင့္ရျခင္း။
(၄) ရဟန္းတစ္ပါးတြင္ရရိွလာေသာ မိမိပစၥည္းကုိ (၁၀)ရက္ အတြင္း
သတ္သတ္မွတ္မွတ္ ရြတ္ဆုိစီစဥ္ထားျခင္းကို အဓိ႒ာန္
ဝိကပၸနာျပဳသည္ဟုေခၚသည္။ ထုိကဲ့သို႔ မစီစဥ္ထားပါက ၁၀ရက္ေက်ာ္သည္ႏွင့္
အာပတ္အျပစ္သင့္ပါသည္။ ထုိအျပစ္မွ ကင္းလြတ္ခြင့္ရျခင္း။
(၅) ဒါယိကာ ဒါယိကာမ တစ္ဦးဦးက ေက်ာင္းတုိက္သို႔ ပစၥည္းတစ္ခုခုကုိ သံဃိက
လာလွဴခဲ့လွ်င္ ဧည့္သည္ အာဂႏၲဳေရာက္ေနပါ ကဧည့္သည္အပါအဝင္ ေဝစုကုိေပးရမည္၊
မေပးလွ်င္ အာပတ္အျပစ္သင့္ပါသည္။ ထုိအျပစ္မွ ကင္းလြတ္ခြင့္ရျခင္း။
ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ ေဖၚျပခဲ့သည့္ အက်ဳိးတရားငါးမ်ိဳးကုိ
ကထိန္အာနိသင္ရရိွေသာ အခ်ိန္မွတေပါင္းလျပည့္ေန႔အထိ
အျပစ္ မသင့္ပဲ ခံစားခြင့္ရရိွေသာေၾကာင့္ ကထိန္အလွဴသည္ မြန္ျမတ္လွေပသည္။
ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာအက်ိဳးငါးပါးရရွိသကဲ့သို႔
ကထိန္အလွဴရွင္မ်ားမွာလည္းအက်ိဳးတရားငါးပါးကိုရရွိႏိုင္ေၾကာင္း
ဆရာ့ဆရာ မေထရ္ႀကီးမ်ားမွမိန္႔ၾကားေတာ္မူခဲ့ၾကသည္။
ကထိန္လွဴရျမတ္ဖလ မွတ္ၾကပါေလ ငါးမ်ိဳးေပ
(က) မပန္မၾကား၊မခစား လာသြားႏိုင္ေပ၊ ရပ္ေထြေထြ။
(ခ) ကိုယ္ပိုင္ဥစၥာ၊ ထားလိုရာ၊ ထားပါလွ်က္ေပ၊ ရန္ကင္းေခ်။
(ဂ) ဝတ္စားဖံုဖံု၊လြန္ျပည့္စံု၊ကံုလံုက်က္သေရ၊လက္လက္ေဝ။
(ဃ)မိစာၦအပင္း၊ရန္မ်ိဳးကင္း၊ရွင္းရွင္းလြတ္ေပ၊ရန္မ်ိဳးေတြ။
(င) စည္းစိမ္ၿဖိဳင္ၿဖိဳင္၊လြန္ႀကံ့ခိုင္၊စိုးပိုင္လွေပ၊တင့္ၿဖိဳးေဝ။
( ဤကဗ်ာကို အမရပူရမဟာဂႏၶာရံုဆရာေတာ္ႀကီးေရးသည္ဟုမွတ္သားမိပါသည္။)
ကထိန္အလွဴ ရွင္မ်ားသည္ျဖစ္ေလရာဘဝတိုင္း၌…
(က) ျဖစ္ေလရာပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ဇနီးသည္က ခင္ပြန္းသည္ကို၊ ခင္ပြန္းသည္က
ဇနီးသည္ကို၊ သားသမီးမ်ားက မိဘကို ေၾကာက္ရြံ ႔ စရာမလိုပဲ
မိမိတို႔သြားလိုရာသို႔ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္းကင္းစြာျဖင့္
လြတ္လြတ္လပ္လပ္သြားလာခြင့္ရႏိုင္ျခင္း။
(ခ) မိမိပိုင္ပစၥည္းကို ရန္သူမ်ိဳးငါးပါးက မဖ်က္ဆီးႏိုင္ျခင္း၊
ေမ့က်န္ခဲ့ေသာပစၥည္းႏွင့္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသည့္ ပစၥည္းမ်ားကိုလည္း
အလြယ္တကူျပန္လည္ရရွိႏိုင္ျခင္း။
(ဂ) အဝတ္အစားႏွင့္ပတ္သက္၍ မေမြးခင္ကပင္ လက္ေဆာင္တပံုတပင္
ႀကိဳတင္ရရွိေနျခင္း၊ ေခတ္ေပၚအေကာင္းဆံုး
အဝတ္အထည္မ်ားကိုလည္း လိုသည္ထက္ပိုလြန္ေအာင္ရရွိျခင္း။
(ဃ) မလိုလားသူမ်ားမွ ျပဳစား၍မရႏိုင္ျခင္း၊ အစားအစာအဆိပ္အေတာက္မျဖစ္ႏိုင္ျခင္း။
(င) ျဖစ္ေလရာဘဝတြင္ ဓနေငြေၾကး၊အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းဥစၥာ ျပည့္စံု
ေပါမ်ားႂကြယ္္ဝရျခင္း စေသာေကာင္းျမတ္သည့္
ေကာင္းက်ိဳးမ်ားကိုရရွိပိုင္ဆိုင္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။


ကာလဒါန လွဴရျမတ္သည္၊
ကထိန္အလွဴသည္ ကာလဒါနအလွဴျဖစ္၍ မြန္ျမတ္သည္။ ဘုရားရွင္က ကထိန္အလွဴကုိ
သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေက်ာ္(၁)ရက္ မွတန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔အထိ
တစ္လခြင့္ျပဳသည္။ အခ်ိန္အခါႏွင့္ ကန္႔သတ္၍သာလွဴခြင့္ရိွေသာ
ရွားရွားပါးပါး လွဴရေသာ ဒါနမ်ဳိးျဖစ္၍ ထူးျမတ္သည္။
ထုိခြင့္ျပဳခ်က္တစ္လတြင္ ႀကိဳက္ရာရက္တစ္ရက္၊ ထုိတစ္ရက္တြင္လည္း
တစ္ႀကိမ္သာ လွဴရေသာဒါနထူးျဖစ္သည္။ လွဴသည့္အခါတြင္လည္း
ယေန႔လွဴေသာကထိန္သကၤန္းကို ကထိန္အလွဴခံ သံဃာေတာ္မ်ား အေနျဖင့္
ယေန႔ပင္လွ်င္ ဝိနည္းကံႏွင့္အညီ ေန႔ခ်င္းၿပီး ကထိန္ခင္းရသည္။
ေနာက္ေန႔အရုဏ္ကူးသြားလွ်င္ထိုသကၤန္းသည္ ကထိန္ခင္းႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့ဘဲ
ပုပ္သိုးသြားေတာ့သည္။ထို႔ေၾကာင့္ ကထိန္သကၤန္းကို မသိုးသကၤန္းဟူ၍လည္း
တင္စားေခၚေဝၚၾကသည္။
မိုးေပၚက် ဒါနထူးျမတ္သည္။
ကထိန္အလွဴသည္ အလြန္သန္႔ရွင္းဖုိ႔လုိအပ္ပါသည္။ ေက်ာင္းတုိက္ရိွ
ရဟန္းတစ္ပါးပါးက ‘ဒကာမႀကီးတုိ႔ ဦးဇင္းတုိ႔ေက်ာင္း မွာဒီႏွစ္
ကထိန္မရိွဘူး’ ဟု ကထိန္ရခ်င္၍ ႀကိဳတင္ကာ
ေရလာေျမာင္းေပးသေဘာမ်ဳိးႏွင့္ ေျပာ၍ခင္းေပးေသာ ကထိန္အလွဴသည္
ကထိန္မေျမာက္ေတာ့၊ ကထိန္မဟုတ္ေတာ့ေပ။
ထုိကထိန္ကုိခံယူမည့္ေက်ာင္းမွ သံဃာေတာ္တစ္ပါးပါးက
ႏႈတ္ႁမြတ္ေျပာၾကားျခင္းမပါရိွပဲ မုိးေပၚက် မုိးေရေပါက္ မုိးေရစက္
ကဲ့သုိ႔ အၿငိအတြယ္ကင္းၿပီး သဒၶါ သန္႔သန္႔စင္စင္ျဖင့္လာလွဴေသာ
အလွဴမ်ဳိးျဖစ္ရမည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ စင္ၾကယ္ေသာ အလွဴျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္
ကထိန္အလွဴသည္ မြန္ျမတ္ေပသည္။

ကထိန္ျဖစ္ရန္ အေၾကာင္းဖန္

ကထိန္ျဖစ္ေပၚလာရေသာသမိုင္းေၾကာင္းေနာက္ခံမွာဤသို႔ျဖစ္သည္….။
စုိစြတ္သည့္ မုိးရာသီသံုးလအတြင္း ခရီးသြားလာျခင္းရပ္ဆုိင္း၍
ေက်ာင္းတုိက္ထဲတြင္ ဝါဆုိဝါကပ္ကာ ပရိယတ္၊ ပဋိပတ္
သာသနာ့အလုပ္ ကုိအားထုတ္ေတာ္မူၾကသည့္ သာသနာ့ဝန္ထမ္း ရွင္ရဟန္းတုိ႔အား
ဝါကြ်တ္ၿပီးသည္ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔၏ ႏွလံုးသားဝယ္ႏုိးၾကားလာသည္ကား
“ကထိန္လွဴမည္” ဟူ၍ျဖစ္သည္။
ထုိကထိန္အလွဴ လွဴျဖစ္ရန္ အေၾကာင္းက ေရွးခတ္တုန္းက
သကၤန္းအလြန္ရွားပါးခဲ့ၾကေသာ ေကာသလ ဘုရင္မင္းႏွင့္ အေဖတူ အေမကြဲ
ညီေနာင္ရဟန္းသံုးဆယ္ တုိ႔ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ရွင္ေတာ္ဘုရားက ထိုအလွဴကုိ
ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့ေပသည္။
ဘုရားရွင္သည္ သာသနာျပဳခရီး တစ္ေထာက္ႂကြခ်ီေတာ္မူရင္း
ကပၸါသိကေတာအုပ္အတြင္း ထုိညီေနာင္ သံုးဆယ္ တုိ႔ကုိ
ေတြ႕ဆံုခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။
ထုိညီေနာင္ သံုးဆယ္တုိ႔သည္ ခ်စ္ဇနီးမယား ကုိယ္စီႏွင့္ ေတာအုပ္ထဲသုိ႔
ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ သံုးဆယ္ထဲတြင္ တစ္ဦးေသာ မင္းသားမွာ
ကုိယ္ပုိင္ဇနီးမယားမရိွ၍ အေပ်ာ္မယ္တစ္ဦးကုိ ငွါးရမ္းေခၚေဆာင္လာခဲ့ျခင္းက
မင္းသားသံုးဆယ္တုိ႔ကုိကြ်တ္ တမ္းခရီးဆီတုိ႔ ဦးတည္ေစခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
မင္းသားသုံုးဆယ္တုိ႔သည္ ေတာအုပ္အတြင္း ေပ်ာ္ပြဲႀကီး ဆင္ယင္က်င္းပရင္း
ေမာပန္းကာ အိပ္ေမာက် ကုန္ၾကသည္။ အေပ်ာ္မယ္ကေတာ့ မအိပ္ေပ်ာ္ႏုိင္ေပ။
သူမမွာ မင္းသားတုိ႔ေလာက္ မျပည့္စံုသည့္အတြက္ အကြက္ေကာင္းကို
ေခ်ာင္းကာေသာက္စား ယစ္မူး၍ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကေသာ မင္းသားတုိ႔၏
ေကာင္းႏုိးရာရာ ရတနာမ်ားကုိ ခြ်တ္ယူထြက္ေျပးေလသည္။ အိပ္ေရးဝ၍
ႏုိးထလာမွ အေၾကာင္းစံုသိရိွရေပသည္။
ထုိအမ်ဳိးသမီးကုိ ေတြ႕ရာသခၤ်ဳိင္း ဓားမဆုိင္းဘဲ အေသသတ္ရန္
ဓါးလွံတဝင့္ဝင့္ ရွာပံုေတာ္ဖြင့္ၾကေတာ့သည္။
သို႔ရာတြင္ ရွာသည္က အေပ်ာ္မယ္၊ ေတြ႕သည္က ရွင္ေတာ္ဗုဒၶ…။
ရွင္ေတာ္ဗုဒၶကုိ ဝုိင္း၍ ေမးၾကေတာ့သည္၊
အရွင္ဘုရား…… ဤေနရာမွ အမ်ိဳးသမီးတစ္ ဦး ရတနာထုပ္ႏွင့္ ေျပးသြားသည္ကုိ ျမင္လုိက္ပါသလား….တဲ့…။
သတၱဝါတုိ႔၏ ဣေႁႏၵအႏု အရင့္ကုိ ဖန္ခြက္ထဲတြင္ေရကုိ ျမင္သကဲ့သို႔
ေကာင္းစြာျမင္ႏုိင္ေတာ္မူေသာ ဗုဒၶက၊ မင္းသားတုိ႔ အား
မိန္းမေပ်ာက္ကုိရွာတာႏွင့္ မိမိကုိယ္ကုိ ရွာတာ ဘယ္ဟာကအက်ိဳးရိွသနည္းဟု
ေမးခြန္းစတင္လုိက္ရာ ပါရမီရွင္ မင္းသားမ်ားအ လုိအေလ်ာက္
ဒူးမ်ားေကြးညြတ္သြားရင္း မိမိကုိယ္တုိင္ပင္ မိမိကုိယ္တြင္ရွာတာ
ေကာင္းေၾကာင္းၿပိဳင္တူေလွ်ာက္ထားမိၾကသည္။
ရွင္ေတာ္ဗုဒၶ မိန္႔ခြန္းေတာ္ျမတ္သည္၊ မင္းသားတုိ႔အတြက္
မဂ္ဖုိလ္လမ္းကုိ ေျဖာင့္တန္းေစခဲ့သည္။ သူတုိ႔သည္
ယခင္ဘဝမ်ားစြာသံသရာ တစ္ေကြ႕က ရွင္ေတာ္ဗုဒၶ ကုိယ္တုိင္ တု႑ိလ
ဝက္ဘဝျဖစ္ခဲ့ရသည့္တခ်ိန္ ေပ်ာ္ပြဲစားျပဳလုပ္ရန္ ဝက္သားလုိ အပ္၍
ဗုဒၶအေလာင္းေတာ္ဝက္ႏွင့္ ညီေတာ္အာနႏၵာအေလာင္းေတာ္ ဝက္ကေလးတုိ႔အား
ဝက္ပုိင္ရွင္ အဖြါးအုိကုိ အရက္တုိက္ ကာေရာင္းေစခဲ့သည္။
ထုိအခါ ညီေတာ္အာနႏၵာအေလာင္းေတာ္ ဝက္ကေလး ေသေဘးကုိေၾကာက္လွ၍
ေနာင္ေတာ္အနားတြင္ ငိုယိုသည္ကုိတရား
စကားေျပာရင္း ထုိမင္းသားညီေနာင္သံုးဆယ္တုိ႔အားလည္း တရားသံေဝဂ
ရေစခဲ့သည့္အျပင္ တစ္သက္လံုး ဒါန၊ သီလ၊ ကုသုိလ္ တုိး ပြားေစခဲ့သည္။
ထုိုပါရမီမ်ဳိးေစ့တုိ႔သည္ ယၡဳဖူးပြင့္ခြင့္ ၾကံဳရေပၿပီ။
ဗုဒၶစကားသည္ ဟုတ္မွန္ေပသည္။ တစ္သံသရာလံုး ကုိယ့္ခႏၶာကုိ
ဥာဏ္နဲ႔ရွာၾကည့္ရန္ကို မရွာတတ္၊ ရွာရေကာင္းမွန္းမသိ၍ သူ မ်ားကုိပဲဲ
ရွာေဖြခဲ့ၾကသည္။ သူမ်ားကုိရွာသျဖင့္ မိမိတြင္ ဒုကၡရွည္ရန္
ဖန္တီးစုေဆာင္းၾကသည္။ အကုသုိလ္ အျပစ္ႂကြယ္သထက္ ႂကြယ္ေအာင္ ေန႔ေရာညပါ၊ ေန႔မအားညမနား စုေဆာင္းတတ္ခဲ့ၾကသည္။ အေၾကာင္းျပည့္စုံသည္ႏွင့္ ထုိအေၾကာင္းမ်ားက အက်ိဳးတရားတစ္ခုစီ ထုတ္လုပ္ေပးသည္ကုိ အပါယ္တြင္္ ခါးစည္း၍ခံစားခဲ့ရသည္။ အုိေဘးေတြ အထပ္ထပ္၊ နာေဘးေတြ အဖံုဖံု၊ ေသေဘးေတြ အေလာင္းခ်င္းထပ္ ေျမႀကီးထု ယူဇနာခ်ီ တုိးတက္လာေအာင္ အေၾကာင္းေတြကုိ အက်ိဳးလုပ္ၿပီး ေပးဆပ္ခဲ့ရသည္မွာ ဆုိတာမသိေတာ့ေလာက္ေအာင္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။
မိမိကုိယ္ထဲ ဥာဏ္နဲ႔ရွာၾကည္ေတာ့မွ ငါမေတြ႕ သူမေတြ႕ပဲဲ ေေဖါက္ျပန္ေျပာင္းလြဲေနသည့္ ရုပ္၊လက္သင့္ခံစားေနရသည့္ေဝဒနာ၊ အမွတ္အသားျပဳေပးေနရသည့္ သညာ၊မွတ္ႏွိဳင္ဖို႔ခံစားႏွိဳင္ဖို႔ သိႏွိဳင္ဖို႔ အျမဲတမ္းတြန္းအားေပး ေနရသည့္ သခၤါရ၊မသိပဲေန၍မရ သိေပးေနရသည့္ စိတ္ အေပါင္းအစုကိုုသာ ေတြ႕ရိွေနရေပသည္။
တရားႏွင့္ၾကည့္ရင္းက သူတို႔၏ခႏၶာတြင္အရႈခံ တရားေလးေတြ၏မၿမဲမႈကုိ
ရွဳဥာဏ္ႏွင့္ ေကာင္းေကာင္းျမင္၊ မၾကည့္ခ်င္ေတာ့ ေလာက္ေအာင္
ဥာဏ္မုန္းမုန္းကာ၊ ဒုကၡဆံုးသြားေတာ့မွ ဒုကၡကုန္ဆံုးရာ နိဗၺာန္ကုိ
ဥာဏ္အျမင္ႏွင့္ ျမင္ေတြ႔ သြားၾကေပလိမ့္မည္။
နိဗၺာန္ကုိျမင္ရမွ ဒုကၡျဖစ္ေၾကာရွည္အျဖစ္မွ
လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းကိုသေဘာေပါက္ၾကလိမ့္မည္။
ပါရမီရွင္ မင္းသားသံုးဆယ္တုိ႕မွာ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶ၏ သစၥာစကားအဆံုးမွာ
ေသာတာပန္ေအာက္မနည္း အနာဂါမ္ထက္မပုိ မင္းသားအားလံုးသည္ပင္ အရိယာစင္စစ္ ဧကန္ျဖစ္သြားၾကေတာ့သည္။ ရဟန္းျပဳေပးရန္ေတာင္းပန္မႈေၾကာင့္ ‘ဧဟိဘိကၡဳ’
ရဟန္းေတာ္မ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကရသည္။ ရဟန္းျဖစ္ဖုိ႔ရန္ ပင္ပန္းျခင္းမရိွသည္မွာ
အတိတ္ဘဝ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္က သကၤန္းသပိတ္လွဴခဲ့ေသာ ပါရမီကုသုိလ္မ်ဳိးေစ့
စုိက္ခဲ့မႈေၾကာင့္ျဖစ္၏။ ထုိကဲ့သုိ႔ ကုသုိလ္မ်ဳိးမရိွပါက သပိတ္သကၤန္း
မျပည့္မခ်င္း လုိက္ရွာေနရေပအံုးမည္။ ယၡဳေတာ့ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶက
လူဝတ္ေၾကာင္ျဖစ္ေသာထိုသူတုိ႔ကုိ ‘ဧဟိဘိကၡဳ’ ‘ခ်စ္သားရဟန္း လာခဲ့ေလာ့’
ဟုေခၚလုိက္သည္ႏွင့္ လူ႕အသြင္ေပ်ာက္ကာ အားလံုးသပိတ္လြယ္ၿပီးသား ကၤန္းဝတ္ ရံုၿပီးသား အဆင္သင့္ရဟန္းေတာ္မ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုမင္းသားသံုးဆယ္တို႔အရိယာျဖစ္သြားၿပီးေနာက္သာသနာမွာခိုင္မာစြာရပ္တည္
ေနႏိုင္ၿပီဟုသိရွိေတာ္မူၿပီးေသာရွင္ေတာ္ဗုဒၶသည္သာသနာျပဳခရီးဆက္လက္ႂကြခ်ီေတာ္မူခဲ့ေတာ့သည္။
ထိုရဟန္းေတာ္ျမတ္အသစ္စက္စက္သံုးဆယ္တို႔သည္
အရိယာအျဖစ္ႏွင့္တစ္ႀကိမ္မွ်သာ ဖူးခြင့္ရလိုက္သည့္ ဗုဒၶရုပ္ပံုေတာ္၊
တစ္ႀကိမ္မွ်သာ နာၾကားခြင့္ရလိုက္ေသာ ခ်ိဳၿမိန္ေကာင္းျမတ္လွသည့္
တရားေတာ္အသံတို႔ကို ဆက္လက္ဖူးေျမွာ္လို၊ နာၾကားလိုေသာသဒၶါ
ဆႏၵျပင္းျပစြာႏွင့္ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶရွိရာဆီမွန္းၿပီး ခရီးလွမ္းရင္း
သာဝတၱိၿမိဳ႕မွ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္ မေရာက္မွီသာေကတၿမိဳ႔မွာ
ဝါဆိုဝါကပ္ေတာ္မူခဲ့ၾကသည္။
သာဝတၱိႏွင့္ သာေကတၿမိဳ႕မွာ ၆­ ယူဇနာ ေဝးကြာသည္။
ႏို႔စို႔ကေလးအေမႏွင့္ခြဲေနရသကဲ့သို႔ တရားႏို႔ ဆာေလာင္စြာႏွင့္ ဝါဆိုဝါကပ္ေနခဲ့ ရေပသည္။ ဝါကြ်တ္သည္ႏွင့္ခရီးဆက္ခဲ့ၾကသည္။
မိုးကမျပတ္တတ္ေသး၊ရြံ႕ႏြံ႕ေစးေပါမ်ား၊လွိ်ဳေျမာင္ေတာင္ၾကား
စမ္းအိုင္မ်ားကို ျဖတ္ေက်ာ္ လာခဲ့ၾကရေသာ ႏုနယ္ေသာ မင္းသားတျဖစ္လဲ
ရဟန္းေတာ္မ်ားမွာ အလြန္ပင္ပန္းကာ သကၤန္းမ်ားလည္း မိုးေရစိုရႊဲ၍
လဲစရာနတၳိ သနားစရာအတိႏွင့္ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶေရွ႕ေတာ္္မွာ ျပားျပားေမွာက္ကာ
ဝပ္ခ်ဖူးေျမွာ္ေနၾကသည္ကို ဧည့္ဝတ္စကားမိန္႔ေခြ်ၾကားရင္း အတိုင္းမသိ
သနားျခင္းရွိေသာ ရွင္ေတာ္ဗုဒၶသည္ ထိုမင္းသားသံုးဆယ္တို႔ကိုအေၾကာင္းျပဳကာ
သာသနာေတာ္အတြက္ အရွည္ကိုရည္ေျမွာ္လွ်က္ ဤထူးျခားသည့္ကထိန္အလွဴေတာ္ကို
ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့ေပသည္။
ထို႔ေၾကာင့္ဗုဒၶဘာသာဝင္တိုင္းသည္ သာသနာေတာ္ႏွင့္ၾကံဳခိုက္
အလွဴမ်ိဳးစံုကို လွဴဖူးေစရန္ ႀကိဳးစားသင့္သည္ျဖစ္သလို၊ ဤထူးျခားလွ သည့္
ကထိန္အလွဴကိုလည္း ရွင္ေတာ္ဗုဒၶ ခြင့္ျပဳေတာ္မူခဲ့သည့္
သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႔မွစ၍ ခဝဲပန္းတို႔လွိဳင္လွိဳင္ပြင့္သည့္
တန္ေဆာင္မုန္းလျပည့္ေန႔ အထိတစ္လအတြင္း မိမိကထိန္ခင္းလိုေသာ
ရက္ကိုေရြးခ်ယ္၍ ဒုကၡခပ္သိမ္းကင္းလြတ္ရာ
မေသပန္းတို႔လွိဳင္လွိဳင္ပြင့္ေနသည့္ သႏၱိဓာတ္နိဗၺာန္ကို
ရည္မွန္းေတာင့္တၿပီး လွဴဒါန္းႏိုင္ၾကပါေစ ဟု ဆႏၵျပဳရင္း ဤကထိန္အက်ိဳး
ေဆာင္းပါးေရးသား ပူေဇာ္လိုက္ရေပသည္။
အလွဴမ်ိဳးစံု၊ ေကာင္းမႈထံု၊ အကုန္ရရွိၾကပါေစ။
နိဗၺာန္စခန္း၊ ရည္ေမွ်ာ္မွန္း၊ လွဴဒါန္းတတ္ပါေစ။
အေသလြတ္ကင္း၊ နိဗၺာန္ခ်ဥ္း၊ ဥာဏ္လင္းေပါက္ပါေစ။
ေမတၱာျဖင့္ …. သစၥာပါရမီ အရွင္ဇယတိႆ (စကၤာပူ)

ပထမသဂၤါယနာတင္ရျခင္း

ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားပရိနိဗၺာန္ စံေတာ္မူသည့္ေနာက္ ေလးလေျမာက္၌ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္အဇာတသတ္မင္းကုိအမွီျပဳ၍ ရွင္မဟာကႆပ အမွဴးရွိေသာ ရဟႏၲာ ငါးရာတုိ႔  ပထမသဂၤါယနာ တင္ေတာ္မူသည္ ။

အေၾကာင္းထူးကား -


သဗၺညဳတဘုရားေလာင္းပရိနိဗၺာန္လားေတာ္မူ၍ ခုႏွစ္ရက္လည္ေသာ္အခါ တစ္ေထာင္ငါးရာေသာရဟန္းသံဃာႏွင့္တကြ ပါ၀ါျပည္မွ ကုသိနာရုံသုိ႔ အရွင္မဟာကႆပ ၾကြလာေလေသာ္ ခရီးအၾကားနိဗၺာန္လားေတာ္မူေၾကာင္းကုိ ၾကား၍ သံဃာအေပါင္းငုိေၾကြးၾကသည္တြင္  ၾကီးမွရဟန္းျပဳေသာ သုဘဒ္ ရဟန္းက “ မငုိေၾကြးၾကလင့္၊ အဘယ္ စုိးရိမ္ဖြယ္ရွိသနည္း။ ေဂါတမ မရွိက ငါတုိ႔  က်င့္လုိရာကုိက်င့္၊ၾကိဳက္သမွ်က်င့္ရေတာ့မည္တကား” ဆုိေသာစကားကုိ မဟာကႆပမေထရ္ၾကားေတာ္မူလွ်င္ ဤကဲ့သုိ႕ေသာ ၀ိဘာဂ = သေဘာမတူျခင္း ျဖင့္သာသနာေတာ္ျမတ္ကြယ္ပရာေသာ အေၾကာင္း ရွိေခ်သည္ဟုဓမၼ သံေ၀ဂ ျဖစ္ေတာ္မူသည္။  ပထမသဂၤါယနာ၌ အရွင္မဟာကႆပ ၊ အရွင္ဥပါလိ၊ အရွင္အာနႏၵာ၊ အရွင္အႏုရုဒၶါ အစရိွေသာ ရဟန္းတာၾကီးငါးရာတုိ႔ သဂၤါယနာတင္ေတာ္၍ လက္ဦးေရွးမြန္သာသနာျပဳေတာ္မူသည္။  သုဘဒ္ရဟန္းၾကီးအေၾကာင္းကား  - အာတုမာျမိဳ႕သား ဆတၱာသည္မ်ဳိးႏြယ္ျဖစ္ေပသည္။ ဘုရားရွင္ အာတုမာျမိဳ႕သုိ႕
ေဒသစာရီ ၾကြခ်ီေတာ္မူေသာအခါက မိမိသားသာမေဏႏွစ္ပါးကုိ ဆတၱာမႈျပဳ၍ ရေသာ ဆီ၊ဆား၊ဆန္စေသာ လွဴဖြယ္ ၀တၳဳျဖင့္ ယာဂုခ်က္ျပီးလွ်င္ သံဃာႏွင့္တကြ ဘုရားရွင္အား လွဴသည္ကုိ ဘုရားရွင္မွ အလွဴမခံေတာ္မူ။ အေၾကာင္းကုိေမး၍ ကဲ႔ရဲ႕ျပစ္တင္ေတာ္မူသည္။    အကအကပၸိယအရာ၌လူသာမေဏတုိ႕ကုိေဆာက္တည္ေစေသာ္အရာ၌ လူသာမေဏတုိ႕ကုိေဆာက္တည္ေစေသာ္ ဒုကၠဋ္ အာပတ္သင့္ေစ၊ ဆတၱာသည္ျဖစ္ဖူးေသာ
ရဟန္းသည္ သင္တုန္းစေသာ ဆတၱာသည္အေဆာက္အဦကုိ ေဆာင္ရြက္ေသာ  ဒုကၠဋ္အာပတ္ဟု သိကၡာပုဒ္ ႏွစ္ခ်က္ပညတ္ေတာ္မူသည္ကုိ အျငိဳးထား၍ သာသနာေတာ္ျမတ္ကုိဖ်က္ဆီးလုိေသာေၾကာင့္  မဆုိေကာင္းေသာ စကားကုိဆုိေလသည္။

ပရိနိဗၺာန္လားေတာ္မူသည့္ေနာက္ သုံးလေျမာက္ေသာအခါ ၀ါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ ၅ ရက္ေန႔ ရာဇျဂိဳဟ္ျပည္ စရည္းပင္ ေရာက္ေသာလႈိဏ္၌ အဇာတသတ္မင္းကုိ အမွီျပဳ၍ သံဃာေတာ္ငါးရာေက်ာ္ႏွင့္တကြ ခုႏွစ္လပတ္လုံး ပထမသဂၤါယနာတင္ေတာ္မူေလသည္။ ဤေနရာ၌ သဂၤါယနာတင္ကုန္ေသာ အရွင္မဟာကႆပ၊ အရွင္ဥပါလိ၊အရွင္အာနႏၵာ၊အရွင္အႏုရုဒၶါ အစရွိေသာ ရဟႏၲာၾကီးငါးရားတုိ႔က အဆင့္ဆင့္ပြားမ်ား၍ ဆရာဆက္တပည့္ဆက္ကား အေျမာက္အမ်ားပင္ရွိေလသည္။

ဒုတိယသဂၤါယနာတင္ရျခင္း

အႏွစ္တစ္ရာတုိင္ေအာင္ေရာက္သည့္ကာလ ေ၀သာလီျပည္ ကာလာေသာကမင္းကုိ အမွီျပဳ၍ ဒုတိယသဂၤါယနာတင္ေတာ္မူေလသည္။ အေၾကာင္းထူးကား -  ပထမသဂၤါယနာတင္ျပီးေနာက္ ပရိနိဗၺာန္လားေတာ္မူသည္က ႏွစ္တစ္ရာတုိင္ေရာက္ေအာင္ ပထမသဂၤါယနာတင္တုိင္ျငိမ္၀ပ္စြာ ဆရာစဥ္ဆက္ မပ်က္မစီး က်င့္ေဆာင္ေတာ္မူကုန္သည္။ထုိမွေနာက္ ေ၀သာလီျပည္ ၀ဇၨီတုိင္းသားရဟန္းတုိ႔သည္၀ိနည္းတရားႏွင့္ မညီေသာ အဓမၼ၀တၳဳ ဆယ္ပါးကုိ ျပသ က်င့္ေဆာင္ကုန္၍ သာသနာ၌ ေဘးရန္ၾကီးစြာျဖစ္ရေလ၏။ အဓမၼ၀တၳဳ ဆယ္ပါးဟုသည္ကား - ၁။ သားခ်ဳိျဖင့္ ဆားကုိေဆာင္၍ ဆားမရွိေသာ ဆြမ္းႏွင့္စားလွ်င္ သႏၷိဓိ မျဖစ္ ဟု ယူသည္လည္းတစ္ပါး ၊ ၂။ မြန္းလြဲ၍ အရိပ္လက္ ၂ သစ္ ထြက္ေအာင္ ပင္စားေသာလည္း ၀ိကာလေဘာဇနာ မျဖစ္ ဟု ယူသည္လည္းတစ္ပါး၊ ၃။ တစ္ရပ္တစ္ရြာသုိ႕ သြားလုိ၍ ပ၀ါရိတ္သင့္လ်က္ အတိရိတ္ မျပဳပဲ စားေကာင္းသည္လည္းတစ္ပါး၊၄။ တစ္သိမ္တည္းတြင္ တစ္ေက်ာင္းတျခားစီ သံဃာကံေဆာင္ေသာ္ ၀ဂ္မျဖစ္ ဟု ယူသည္လည္းတစ္ပါး၊ ၅။ ဆရာ ဥပဇၥ်ာယ္ ကုိအေလ့အက်င့္ျဖစ္က အပ္ေတာ့သည္သာ ဟု ယူသည္လည္းတစ္ပါး။ ၆။ မလာေသးပဲ လာမွ ဆႏၵယူအံ့ ဟုေရွးဦးက သံဃာကံေဆာင္ေသာ္ ၀ဂ္မျဖစ္ ဟု ယူသည္လည္းတစ္ပါး၊ ၇။ ႏုိ႔မျဖစ္ကုိလည္း မစြန္႔ေသး၊ ႏုိ႕ဓမ္း အျဖစ္သုိ႕လည္းမေရာက္ေသးေသာ ႏို႕ရည္ကုိ ပ၀ါရိတ္သင့္လ်က္ အတိရိတ္ မျပဳပဲ စားေကာင္း၏ ဟု ယူသည္လည္းတစ္ပါး၊၈။ ေသရည္အျဖစ္သို႔ စဥ္စစ္မေရာက္ေသးေသာ ေသႏုကုိ ေသာက္အပ္၏ ဟု  ယူသည္လည္းတစ္ပါး၊ ၉။ အစာမရွိေသာ နိသီဒုိင္ကုိ သုံေဆာင္ေကာင္း၏ ဟု ယူသည္လည္းတစ္ပါး၊ ၁၀။ ေရႊ ၊ ေငြ ကုိခံေကာင္း၏ ဟု ယူသည္လည္းတစ္ပါး ။ ထုိအေၾကာင္းကုိ  အရွင္မဟာယသေထရ္ ၾကားသိ၍ အရွင္ေရ၀တ၊ အရွင္သဗၺကာမီ အစရွိေသာ ရဟႏၲာၾကီး ခုႏွစ္ရာတုိ႕ကုိ ေဆာ္ႏိႈးစည္းေ၀းျပီးလွ်င္ သဂၤါယနာတင္အံ့ဟု ေ၀သာလီျပည္ ၀ါလိကာရုံေက်ာင္းသုိ႕ၾကြေတာ္မူေလသည္။ထုိေက်ာင္း၌ပင္ အရွင္မဟာသယ စေသာရဟႏၲာၾကီးခုႏွစ္ရာတုိ႔လည္း ကာလာေသာကမင္းကုိ အမွီျပဳ၍  ၀ဇၨီတုိင္းသား ရဟန္းမ်ားတုိ႔ျပေဆာင္ေသာ အဓမၼ၀တၳဳဆယ္ပါးကုိ ပယ္ေဖ်ာက္လ်က္ ရွစ္လပတ္လုံး ဒုတိယသဂၤါယနာတင္ေတာ္မူေလသည္။  ဤေနရာ၌ အထူးသတိျပဳသင့္သည္မွာ အရွင္မဟာယသ သည္ အရွင္အာနႏၵာႏွင့္  အတူေနတပည့္ရင္းေပတည္း။

တတိယသဂၤါယနာတင္ျခင္း

ဘုရားပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူသည္ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း ၂၃၅ ႏွစ္ေရာက္ေသာအခါ ပါဋလိပုတ္ျပည္ သီရိဓမၼာေသာကမင္းကုိ အမီွျပဳ၍ ရွင္ေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္အမွဴးရွိေသာ ရဟႏၲာတစ္ေထာင္တုိ႔သည္ တတိယသဂၤါယနာတင္ေတာ္မူၾကကုန္ေလသည္။အေၾကာင္းထူးကား - ေနာင္ေသာအခါကား  ပါဋလိပုတ္ျပည္ သီရိဓမၼာေသာကမင္း လက္ထက္ အရွင္နိေျဂာဓသာမေဏ ကုိ အရင္းစြဲ၍ သာသနာေတာ္၌ၾကည္ညိဳသျဖင့္ ရဟန္းသံဃာတုိ႕အား လာဘသကၠာရမ်ားျပားသည္တြင္ တိတၳိေျခာက္ေသာင္းတုိ႔ သည္လာဘသကၠာရကုိငဲ႔သျဖင့္ ရဟန္းေဘာင္၀င္၍ ဥပုသ္၊ပ၀ါရဏာ၊ကံၾကီး၊ကံငယ၌ ၀င္ေလသည္။ထုိသုိ႔မစဥ္ၾကယ္ေသာေၾကာင့္ ရဟန္းသံဃာတုိ႔သည္ ဥပုသ္မျပဳၾကကုန္။ သာသနာေတာ္၌အညစ္အေၾကး ဆူးေျငာင့္ေဘးရန္မ်ားေသာေၾကာင့္ ခုႏွစ္ႏွစ္တုိင္ေအာင္ ဥပုသ္ ျပတ္ၾကေလသည္။ ထုိအေၾကာင္းကုိ သိရီဓမၼာေသာကမင္းၾကားသိ၍  အဓိကရုဏ္းကုိ ျငိမ္းေစ ၊ ဥပုသ္ျပဳေစ ျခင္းငွာ မင္းျခင္းအမတ္တစ္ေယာက္ကုိ ေစလုိက္ေသာ္ သတ္ေစဟုဆုိသည့္အထင္ႏွင့္ဥပုသ္မျပဳေသာ ဓမၼ၀ါဒီရဟန္းမ်ားကုိသတ္မိေလသည္။၎အေၾကာင္းကုိသီရိဓမၼာေသာကမင္းသိလွ်င္ ငါမသတ္ေစပဲ အမတ္သတ္၍ ေသေလသျဖင့္ ငါ့အား မေကာင္းမႈ မွလြတ္ေလာ၊မလြတ္ေလာယုံမွားရွိေလသျဖင့္ ဂဂၤါအညာမွ အရွင္ေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္ အားေမးေလွ်ာက္ေလသည္တြင္ လြတ္ေၾကာင္းကုိ ေျဖေတာ္မူျပီး ဒီပကတိတၳိရဇာတ္ျဖင့္ ေဟာေျပာတရားျပကာ တိတိၳတုိ႔အယူႏွင့္ ဓမၼ၀ါဒီ အယူ၀ါဒႏွစ္မ်ဳိးလုံးကုိ ခုိင္းႏႈိင္းလ်က္ သိရီဓမၼာေသာကမင္းအားရွင္းျပသည္တြင္ မင္းၾကီးနားလည္၍ ေျခာက္ေသာင္းမွ်ေသာ တိတိၳတုိ႔ကုိ ႏွင္ထုတ္ေစျပီးမွ ရဟန္းေတာ္ေျခာက္သိန္းႏွင့္တကြ ဥပုသ္ေတာ္ျပဳၾကသည္။ျမတ္ဘုရားဗ်ာဒိတ္ေတာ္ႏွင့္အညီ ကထာ၀တၳဳကုိလည္းဆက္လက္၍ေဟာၾကားေတာ္မူေလသည္။ ထုိေနာက္မွ ပါဋလိပုတ္ျပည္ သီရိဓမၼာေသာကမင္းအားအမွီျပဳ၍ အေသာကရုံေက်ာင္းေတာ္၌ ရဟႏၲာၾကီးတစ္ေထာင္ စည္းေ၀း၍ ကုိးလပတ္လုံး သဂၤါယနာတင္ေတာ္မူေလသည္။ ဤေနရာ၌ သီရိဓမၼာေသာကမင္း နန္းစံသက္ တစ္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ ၊ ကၽြႏွ္ပ္တုိ႔ျမန္မာတုိင္း သေရေခတၱရာ ရေသ့ျပည္တြင္း၌ ရန္ေပါင္မင္း နန္းစံသက္ ၂၁ ႏွစ္ေပတည္း။တတိယသဂၤါယနာတင္ေတာ္မူျပီးေနာက္ ေနာင္အခါဘယ္အရပ္၌ သာသနာေတာ္ျမတ္ေကာင္းစြာ တည္တံ့ႏိုင္မည္ကုိ အရွင္ေမာဂၢလိပုတၱတႆမေထရ္  ဆင္ျခင္ေတာ္မူေလေသာ္ ပစၥႏၲရာဇ္တုိင္းတုိ႔၌ ေကာင္းစြာတည္ႏုိင္ေတာ္မူသည္ကုိ ျမင္ေတာ္မူ၍ ကုိးတုိင္းကုိးဌာနသုိ႔ရဟန္းေတာ္ အသီးသီးအား သာသနာျပဳေစေတာ္မူေလသည္။

ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါရွိလွ်င္သစ္သီးစားသင့္သလား (ပါေမာကၡေဒါက္တာတင့္ေဆြလတ္)

ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါရွင္မ်ား သစ္သီးစားသင့္၊ မသင့္ ဆိုေသာ ေမးခြန္းသည္မ်ားစြာအေရးႀကီးပါသည္။ ဆရာဝန္၊ ဆရာမမ်ားက လူနာမ်ားအားအၾကံေပးမွားလွ်င္ မ်ားစြာနစ္နာ မႈမ်ားျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ပါသည္။ မွန္ကန္ေသာအၾကံဥာဏ္မ်ား ေပးႏိုင္ပါကလည္းလူနာမ်ားအတြက္မ်ားစြာအက်ိဳး ျဖစ္ထြန္းႏိုင္ပါသည္။ ဆရာဝန္၊ ဆရာမမ်ားကိုယ္တိုင္က က်န္းမာေရး  ျပႆနာမ်ားကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းသိနားလည္ထားၾကဖို႕ လြန္စြာအေရးႀကီးလွပါသည္။ အမ္ဘီဘီအက္စ္ဘြဲ႕အတြက္ျဖစ္ေစ၊ ေဆးပညာမွသိပၸံဘြဲလြန္အတြက္  ျဖစ္ေစ သင္ယူမွတ္သားထားေသာအသိပညာမ်ားသည္ သာမာန္အားျဖင့္ ၅ ႏွစ္သာခံသည္ ဟုေယဘုယ် ယူဆၾကပါသည္။ထို႕အျပင္ အစဥ္ေျပာင္းလဲတိုးတက္ေနေသာ ေဆးေလာကႀကီးထဲတြင္ လႈပ္ရွား ရွင္သန္ဖို႕ရာမွာ အသစ္ျဖစ္ေပၚေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားကို အၿမဲေလ့လာဖတ္ရႈေနၾကရန္လိုအပ္ပါသည္။ အျခားႏိုင္ငံမ်ားတြင္ စဥ္ဆက္မျပတ္ပညာသင္ၾကားေရးကို အထူးအားေပးၾကၿပီး၊  ဆရာဝန္ မွတ္ပံုတင္ျခင္း သက္တမ္းကို ၅ ႏွစ္တစ္ခါသက္တမ္းျပန္တိုးၾကရာ၌ စဥ္ဆက္မျပတ္ပညာေရးျပဳလုပ္ထားပါသည္ဆိုေသာ သက္ေသအေထာက္အထားမ်ား တင္ျပ၍ ဆရာဝန္မွတ္ပံုတင္သက္တမ္းျပန္တိုးၾကရပါသည္။ အေရးႀကီး သည္မွာ ဆရာဝန္ႀကီးငယ္မဟူ၊ စဥ္ဆက္မျပတ္ေဆးပညာဆည္းပူးေနၾကမွသာလွ်င္ အျမဲေခတ္မီေန ၿပီးေခတ္ႏွင့္ရင္ေဘာင္တန္းလိုက္ႏိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ သစ္သီးမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ က်န္းမာေသာ လူေကာင္းမ်ားတြင္ က်န္းမာေရးႏွင့္ညီညြတ္ေအာင္စားေသာက္ေနထိုင္ေရးတြင္ သစ္သီးႏွင့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ား စားသံုးရန္အေရးႀကီးသည္။ဟင္းသီးဟင္းရြက္အစိမ္းတစ္ေန႕လွ်င္၃ခါျပင္(3Servings) စားရမည္ဆိုပါသည္။တစ္ခါျပင္(One Serving) ဆိုသည္မွာ တရုတ္ထမင္းစားပန္ကန္းလံုးတစ္လံုးစာ ဟင္းရြက္အစိမ္းမ်ားကို ဆိုလိုပါသည္။ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္အစိမ္းစားလွ်င္တစ္ေန႕လွ်င္ ပန္းကန္လံုးသံုးလံုး စားရမည္ဆိုပါသည္။ ခ်က္ျပဳတ္ထားေသာ ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ဆိုလွ်င္ ပန္းကန္လံုးဝက္ကို One Serving တစ္ခါျပင္ဟုဆိုလိုရာ၊တစ္ေန႕လွ်င္ ပန္းကန္းလံုးတစ္လံုးခြဲ စားရမည္ဟု ဆိုပါသည္။ ပိုမို လြယ္ကူ ေအာင္ေျပာရလွ်င္ မုန္႕ဟင္းခါးစားရာ၌ အသံုးျပဳေသာ ဇီးဘရားဇြန္းသံုးဇြန္းလွ်င္ တစ္ခါျပင္ရွိသျဖင့္ တစ္ေန႕လွ်င္ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးဟင္းသီးဟင္းရြက္ ၉ ဇြန္းစာ အနည္းဆံုးစားသံုးသင့္သည္ဟု ဆိုလိုပါသည္။ ဟင္းသီးဟင္း  ရြက္ဆိုသည္မွာ ဘူးသီး၊ ခရမ္းသီး၊ ရံုပတီသီး၊ ဒန္႕ဒလြန္သီး၊ ေဂၚရခါးသီး၊ ကန္စြန္းရြက္၊ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္၊ ဟင္းႏုႏြယ္ရြက္၊ ကင္ပြန္းခ်ဥ္ရြက္စသည့္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကို ဆိုလိုပါသည္။ အဂၤလိပ္လို Vegetables ဟုေခၚေသာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကို ဆိုလိုပါသည္။ သစ္သီး (Fruits) ဟုဆိုရာ၌ငွက္ေပ်ာသီးအမ်ိဳးမ်ိဳး (ဖီးၾကမ္းငွက္ေပ်ာသီး၊ သီးေမႊးငွက္ေပ်ာသီးစသည္မ်ား)ပန္းသီး၊ လိေမၼာ္သီး၊ သေဘၤာသီး၊ ပိႏၷဲသီး၊ ကြ်ဲေကာသီး၊ ေရွာက္ခ်ိဳသီး၊ ဂရိတ္ဖရုသီး၊ နဂါးေမာက္သီး၊ ၾကက္ေမာက္သီး၊ ဒူးရင္းသီး၊ မင္းဂြတ္သီးစသည္တို႕ကိုဆိုလိုပါသည္။သစ္သီးမ်ားကို ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳ မရွိေသာလူမ်ားအေနျဖင့္ တစ္ေန႕လွ်င္ ႏွစ္ခါျပင္ (Two Serving)စားသံုးသင့္သည့္ဟု ဆိုပါသည္။ တစ္ခါျပင္(OneServing) မွာ တရုတ္ထမင္းစားပန္းကန္ လံုးတစ္ဝက္စာကို ဆိုလိုပါသည္။ လွီးစိတ္ထားေသာသစ္သီးဝလံ၊ႏွစ္ခါျပင္ (Two Serving)ဆိုသည္မွာပန္းကန္လံုး တစ္လံုးစာကို ဆိုလိုပါသည္။ က်န္းမာေရးႏွင့္ ညီညြတ္ေအာင္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ႏွင့္သစ္သီးဝလံမ်ား စားသံုးရမည္ဆိုသည္မွာ ゞင္းအစားအစာမ်ား စားသံုးျခင္းေၾကာင့္ (၁) ဗီတာမင္ဓါတ္မ်ား ရႏိုင္ပါသည္။ (၂) ပိုတက္စီယမ္ဓါတ္ ရႏိုင္ပါသည္။ ပိုတက္စီယမ္သည္ ဆိုဒီယမ္ (ေခၚ) အငန္ဓါတ္ႏွင့္ဆန္႕က်င္ဖက္အာနိသင္ေသြးတိုးျခင္းကို ကာကြယ္ေပးႏိုင္ပါ သည္။ (၃) အမွ်င္ဓါတ္(Fibre) မ်ားရႏိုင္ပါ သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ေန႕စဥ္ဝမ္းကို ပံုမွန္ သြားေစႏိုင္ပါသည္။ အူမႀကီးကင္ဆာကိုကာကြယ္နိုင္ပါသည္။ စားသံုးလိုက္ေသာ ကစီဓါတ္မွ ဂလူးကို႕စ္ အခ်ိဳဓါတ္ကို စားၿပီးၿပီးခ်င္းေသြးထဲ ခ်က္ခ်င္းမေရာက္ေအာင္ ကာကြယ္ထားႏိုင္ သျဖင့္ ေသြးခ်ိဳဓါတ္ရုတ္တရက္ထိုး၍တက္ျခင္းကိုကာကြယ္ေပးႏိုင္ပါ သည္။ (၄) ဟင္းသီးဟင္းရြက္ႏွင့္ သစ္သီးဝလံမ်ားမွ ဓါတ္တိုးဆန္႕က်င္ပစၥည္း (Antioxidant)မ်ားရႏိုင္၍ေသြးေၾကာမ်ားမာလာျခင္း (Artherosclerosis)ႏွင့္ ကင္ဆာေရာဂါမ်ားကို ကာကြယ္ႏိုင္သည္ဟုဆိုပါသည္။ အထက္ပါ ေကာင္းက်ိဳး အာနိသင္မ်ားရရွိေစရန္၊ က်န္းမာေသာ လူမ်ားကိုဟင္းသီးဟင္းရြက္ႏွင့္ သစ္သီးဝလံမ်ားစားသံုးရန္ အၾကံျပဳၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ သို႕ရာတြင္ သစ္သီးဝလံမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါရွိလွ်င္ သီးသန္႕စားသင့္ပါသည္။ အႀကံ ဥာဏ္ေပးသင့္ပါသည္။ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားကိုေတာ့ လူေကာင္းမ်ား ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါမရွိသူမ်ားအတိုင္းမ်ားမ်ားစားသံုးေစသင့္ပါသည္။ သစ္သီးဝလံမ်ားတြင္ ဖရပ္တို႕စ္ (Fructose)ေခၚသစ္သီးဝလံမွရေသာအခ်ိဳဓါတ္၊သၾကားဓါတ္မ်ားပါပါသည္။ ဖရပ္တို႕စ္သည္ ကမၻာေပၚတြင္ အခ်ိဳအရသာအေပးဆံုး၊ အခ်ိဳဆံုးဓါတ္ျဖစ္ကာ၊ ကမၻာေပၚတြင္ ဤဖရပ္တို႕စ္ဓါတ္မ်ား က်ယ္ျပန္႕ေပါမ်ားစြာ အသံုးျပဳလာၾကျခင္းေၾကာင့္ ကမၻာႏွင့္အဝွမ္းဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါကပ္အသြင္ျဖစ္ ေပၚလာသည္ဟုလည္း အဆိုရွိပါသည္။ ဖရပ္တို႕စ္အခ်ိဳဓါတ္ကို ေျပာင္းဖူး (Corn) မွလည္းရႏိုင္ၿပီး၊ Corn Syrup ေခၚေျပာင္းဖူးမွ ရေသာအခ်ိဳ ရည္၊ ဖရပ္တို႕စ္ကို အစားအစာမ်ားထုတ္လုပ္ရာ၌ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕သံုးစြဲေနၾကပါသည္။ ဖရပ္တို႕စ္၊ သစ္သီးသၾကားဓါတ္ သည္ ဂလူးကို႕စ္သၾကားဓါတ္ကဲ့သို႕ပင္ သၾကားေမာ္လီက်ဴးတစ္လံုးသာပါ သျဖင့္ ဂလူးကို႕စ္ဓါတ္ႏွင့္ ဓါတုဖြဲ႕စည္း ပံုဆင္ပါသည္။ ၾကံမွရေသာသၾကား (Sucrose) သည္အခ်ိဳေခၚ ဂလူးကို႕စ္ေမာ္လီက်ဴးႏွစ္လံုးကို ဓါတုေဗဒနည္းအားျဖင့္တြဲထားျခင္းျဖစ္ကာ ကိုယ္ခႏၶာအတြင္းတြင္ ဂလူးကို႕စ္အခ်ိဳ ဓါတ္ႏွစ္ခုကြဲသြားေစပါသည္။ ဖရပ္တို႕စ္ သစ္သီးသၾကားဓါတ္မွာမူ ခႏၶာကိုယ္အတြင္း၌ ဂလူးကို႕စ္သို႕ေျပာင္းလဲသြားျခင္းမရွိပဲ။ အဆီဓါတ္သို႕ေျပာင္းလဲသြားကာ Triglyceride ေခၚအဆီဓါတ္ အေနျဖင့္ အသည္းတြင္သိုေလွာင္ထားပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါရွင္မ်ား သစ္သီးစားသံုးရ မည္ဟု ေျပာေသာဆရာဝန္မ်ားကဖရပ္တို႕စ္ေခၚ သစ္သီးသၾကားဓါတ္သည္ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းေရာက္လွ်င္ ဂလူးကို႕စ္ေခၚ အခ်ိဳဓါတ္သို႕ေျပာင္းလဲသြားျခင္းမရွိသျဖင့္ ေသြးခ်ိဳဓါတ္ကို မတက္ေစႏိုင္။ ထို႕ေၾကာင့္ သစ္သီး စားသံုးျခင္းကို ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါရွင္မ်ား ေရွာင္က်ဥ္ရန္ မလိုဟု ဆိုၾကပါသည္။ စာေရးသူ အေနျဖင့္ သစ္သီးစားသံုးျခင္းသည္ ေသြးခ်ိဳဓါတ္ကို မတက္ေစႏိုင္ ဟူေသာအဆိုကိုစာေတြ႕အရေရာ၊ လက္ေတြ႕အရပါလက္မခံႏိုင္ပါ။ ေန႕စဥ္ၾကည့္ရႈေနေသာဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါရွင္မ်ား ေသြးခ်ိဳဓါတ္မ်ားေနလွ်င္ အေသအခ်ာစစ္ေဆးၾကည့္လွ်င္ သစ္သီးမ်ား တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုကို ဆင္ေျခမ်ိဳးစံု၊ အေၾကာင္းမ်ိဳးစံုျပကာ စားသံုးေနၾကျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ကိုေန႕စဥ္ၾကံဳေတြ႕ေနရပါသည္။ သိသာလြယ္ေသာ ဥပမာမ်ားမွာ -သရက္သီးေပၚခ်ိန္၊ ဖရဲသီးေပၚခ်ိန္မ်ားတြင္ ထင္ရွားပါသည္။ သရက္သီးစားၿပီး၊ ဖရဲသီးစားၿပီး လာသူတိုင္း ေသြးခ်ိဳဓါတ္တိုင္းၾကည့္လွ်င္ ေသြးခ်ိဳဓါတ္အၿမဲ 200mg/dl အထက္တြင္ ျမင့္တက္မ်ားျပားေနကာ အခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ 400mg/dlသို႕မဟုတ္ 500mg/dlအထက္ျမင့္တက္မ်ားျပားေနသူမ်ားကို အၿမဲေတြ႕ေနရပါသည္။  ထို႕ေၾကာင့္ ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳလူနာမ်ား သစ္သီးစားသံုးသင့္သည္ဆိုေသာ အၾကံျပဳခ်က္ကို ဘဝင္မက်ပဲ၊လက္ ခံႏိုင္ျခင္းလည္းမရွိပါ။ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါရွင္မ်ားေရာ၊ဆရာဝန္ဆရာမမ်ားပါ မိမိတို႕၏ အေတြ႕အၾကံဳ ကို ျပန္ေျပာင္း စဥ္းစားသင့္ၾကပါသည္။ အခ်ိဳေပါ့သည္၊ ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာဂါရွင္မ်ားစားသံုးသင့္သည္ဟု မိမိအထင္သက္သက္ျဖင့္ ေျပာေနၾကေသာဂရိတ္ဖရုသီး၊ မာလကာသီး၊ နဂါးေမာက္သီးမ်ားပင္လွ်င္ စားၿပီးလွ်င္ ေသြးခ်ိဳဓါတ္ ျမင့္တက္ေနသည္ကို အစဥ္အၿမဲေတြ႕ေနရသည္ကို ရိုးသားစြာဝန္ခံၾကဖို႕လိုပါမည္။ စာေရးသူ၏တင္ျပခ်က္မွားယြင္းေနသည္ဟုယူဆသူမ်ားအခ်ိန္ မေရြးေဝဖန္ႏိုင္ၾကပါသည္။ ဆီးခ်ိဳေသြး ခ်ိဳ  ေရာဂါရွင္မ်ားသစ္သီးမစားသံုးသင့္ေၾကာင္း စာေတြ႕(Theory) ကိုလည္းတင္ျပပါဦးမည္။သစ္သီးမွရေသာ ဖရပ္တို႕စ္သၾကားဓါတ္သည္ ကိုယ္ခႏၶာအတြင္းဂလူးကို႕စ္အျဖစ္ မေျပာင္းလဲသြား၍ေသြးခ်ိဳဓါတ္မ တက္ေစႏိုင္ဟုဆိုေစကာမူ ゞင္းဖရပ္တို႕စ္သၾကားဓါတ္သည္ အဆံုးစြန္တြင္ အဆီဓါတ္ (Glycerol) အျဖစ္ေျပာင္းလဲကာ Triglyceride အဆီဓါတ္အျဖစ္ အသည္းတြင္းသိုေလွာင္ထားေၾကာင္း အထက္တြင္ တင္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ သစ္သီးမ်ားမ်ားစားလွ်င္ ေသြးတြင္းအဆီဓါတ္ကိုျမင့္တက္ေစႏိုင္သကဲ့သို႕၊ အသည္းအဆီဖံုးျခင္း (Fatty Liver) ကိုလည္းျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။ အသည္းတြင္းအဆီမ်ား စုပံု လာေစျခင္းသည္ ခႏၶာကိုယ္မွထြက္လာေသာ အင္ဆူလင္ ေဟာ္မုန္းဓါတ္၏ေသြးခ်ိဳဓါတ္ က်ေစေသာ အာနိသင္ကိုဆန္႕က်င္မႈျဖစ္ေစ ျခင္းေၾကာင့္ေသြးခ်ိဳဓါတ္ထိန္းသိမ္းမႈကို ခ်ိဳ႕ယြင္းေစႏိုင္ပါသည္။ အင္ဆူလင္ေဟာ္မုန္းဓါတ္အာနိသင္ကိုဆန္႕က်င္မႈ (Insulin Resist-ance)သည္ ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳေရာ ဂါျဖစ္ေစေသာအေၾကာင္းအခ်က္တစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။ သစ္သီးစားၿပီး ေသြးခ်ိဳဓါတ္တက္ရသည့္ အျခားအေၾကာင္းအခ်က္တစ္ခုရွိပါသည္။သစ္သီးဝလံတိုင္းတြင္ဖရပ္တို႕စ္ေခၚ သစ္သီးသၾကားဓါတ္အျပင္ ဂလူးကို႕စ္အခ်ိဳဓါတ္အစဥ္အၿမဲတြဲ၍ ပါသည္။ သစ္သီးအမ်ိဳးအစားအလိုက္ ဖရပ္တို႕စ္ႏွင့္ ဂလူးကို႕စ္ပါဝင္မႈ အခ်ိဳးေျပာင္းလဲမႈရွိႏိုင္ေသာ္လည္း အဓိကအခ်က္မွာ သစ္သီးစားလိုက္လွ်င္ ဖရပ္တို႕စ္သၾကားဓါတ္တစ္ခု တည္း ကိုယ္ခႏၶာတြင္း ဝင္ေရာက္သြားျခင္းမဟုတ္ဘဲ၊ အတူတြဲပါလာေသာ ဂလူးကို႕စ္ဓါတ္လည္း ခႏၶာကိုယ္တြင္း ဝင္ေရာက္လာျခင္းေၾကာင့္ ေသြးခ်ိဳဓါတ္ကို ျမင့္တက္ေစႏိုင္ပါသည္။ သစ္သီးတစ္မ်ိဳး စီတြင္ပါေသာ ဖရပ္တို႕စ္ႏွင့္ ဂလူးကို႕စ္တို႕၏ အခ်ိဳးအစားပါဝင္မႈႏႈန္းထားမ်ားကို ဇယားအေနျဖင့္ တင္ျပႏိုင္ေသာ္လည္းစာေလးမည္ ရႈပ္ေထြးမည္စိုး၍ မတင္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အထက္တင္ျပ ခ်က္မ်ားကို ျပန္လည္စုစည္းတင္ျပရလွ်င္ သစ္သီးမ်ားစားသံုးျခင္းသည္လည္း ေသြးခ်ိဳဓါတ္ကို တက္ေစႏိုင္သည္။ ကိုယ္ခႏၶာတြင္းဆိုးက်ိဳးအခ်ိဳ႕ကို ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္သည္။
 

(၁) သစ္သီးမ်ားတြင္ပါေသာ ဖရပ္တို႕စ္ႏွင့္တြဲလာေသာ ဂလူးကို႕စ္မ်ားေၾကာင့္ ေသြးခ်ိဳဓါတ္ကိုခ်က္ခ်င္း တက္ေစႏိုင္ပါသည္။
 

 (၂) ဖရပ္တို႕စ္သၾကားဓါတ္သည္ အဆံုးတြင္ အဆီဓါတ္သို႕ေျပာင္းကာအသည္းတြင္ စုပံုလာကာ၊ Insulin Resistance ေခၚအင္ဆူလင္အာနိသင္ကိုဆန္႕က်င္ေစျခင္းျဖင့္လည္း ေသြးခ်ိဳဓါတ္ျမင့္တက္ေစျခင္းကို အားေပးပါသည္။
 

 (၃) သစ္သီးမွရေသာဖရပ္တို႕စ္သၾကားဓါတ္မ်ားေၾကာင့္ အသည္းတြင္းအဆီစုပံုေနျခင္း(Fatty Liver)ႏွင့္ ေသြးတြင္းအဆီမ်ားျပားေစျခင္းတို႕ကိုျဖစ္ေပၚေစႏိုင္ပါသည္။
 

 (၄) ဖရပ္တို႕စ္ အခ်ိဳဓါတ္မ်ားစြာစားသံုးျခင္းက ကိုယ္အေလးခ်ိန္ကိုျမင့္တက္လာေစကာအဝလြန္ကဲမႈ ကိုျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။ 

အထက္ပါအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ စာေရးသူသည္ ဆီးခ်ိဳေသြးခ်ိဳလူနာမ်ားကို သစ္သီးစားသံုးရန္ မတိုက္ တြန္းပါ။ အထူးသျဖင့္ေသြးခ်ိဳဓါတ္မ်ားမ်ားျပားေနစဥ္၊ ေသြးခ်ိဳဓါတ္ထိန္းသိမ္းမႈမေကာင္းစဥ္တြင္ သစ္သီးမ်ားလံုးဝမစားသံုးသင့္ပါ။ သစ္သီးမ်ားအစား ဟင္းသီးဟင္းရြက္ကို ပိုမို၍ မ်ားမ်ား စားသံုးသင့္ၾက ပါသည္။ ေသြးခ်ိဳဓါတ္ထိန္းသိမ္းမႈေကာင္းလာလွ်င္မူ သစ္သီးမ်ားကိုအာသာေျပရံုေလွ်ာ့၍ စားသံုးသင့္ပါသည္။ပန္းသီးစားလွ်င္တစ္ျခမ္း၊ လိေမၼာ္သီးစားလွ်င္တစ္ျခမ္း၊ငွက္ေပ်ာ္သီးစားလွ်င္တစ္ဝက္စ သည္ျဖင့္ ယခင္စားသည္ထက္ တစ္ဝက္ေလွ်ာ့ စားသံုးသင့္ပါ သည္။ အစာအိမ္တြင္ အစာမရွိခ်ိန္မွာ သစ္သီးသက္သက္မစားသင့္ပါ။ ေသြးခ်ိဳဓါတ္ကို အထိန္းအခ်ဳပ္မရွိ ရုတ္တရက္ျမင့္တက္ေစႏိုင္ျခင္းေၾကာင့္ မစားခိုင္းျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သစ္သီးစားလို လွ်င္ ထမင္းစားၿပီးစအခ်ိန္မ်ိဳး၊ ဟင္း သီးဟင္းရြက္မ်ားစားသံုးၿပီးစ အခ်ိန္ မ်ိဳးကိုတြဲ၍စားသံုးပါလွ်င္ ေသြးခ်ိဳဓါတ္ရုတ္တရက္ထိုးတက္ျခင္းကို ကာကြယ္ရာေရာက္ပါမည္။

ပါေမာကၡေဒါက္တာတင့္ေဆြလတ္

Health Update Journal မွ ကူးယူေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္ပါသည္။